Επιτέλους! Ένα μπλογκ!

Όταν τα άλλα αποτυγχάνουν, δοκίμασε με ενοχές

2011-09-29T09:25:00.000+03:00

Γουάου! Δείτε τί διάβασα σε ένα στάτους (στο δικό μου) στο Φέιζμπουκ!

"Γεια σου μαμά.
Είμαι ένα έμβρυο. Δε με ξέρεις ακόμα, είμαι μόνο μερικών εβδομάδων.
Δεν έχω όνομα, μαμά, είμαι μόνο ένα έμβρυο. Δεν ξέρω τί μαλλιά και μάτια έχω και δεν ξέρω αν θα έχω μπαμπά. Επίσης, δεν έχω ιδέα για το τί θέλω να γίνω όταν μεγαλώσω, διότι, όπως είπαμε, είμαι ένα ρημάδι έμβρυο.

Σημέρα έμαθες ότι....................................................................... είσαι έγκυος μαμά. Και δεν το χάρηκες, γιατί δεν είσαι έτοιμη για μία τέτοια αλλαγή ακόμα.

Σήμερα είπες στον μπαμπά για μένα. Ούτε αυτός ήταν χαρούμενος, μαμά. Κάθησε και μίλησε μαζί σου ήρεμα και έδειξε ότι είναι μαζί σου και σε στηρίζει. Συμφωνήσατε ότι η οικονομική σας κατάσταση δεν σάς επιτρέπει να συντηρήσετε άλλον έναν άνθρωπο, γιατί έχετε κάτι υπουργούς και τραπεζίτες να στηρίξετε πρώτα. Γιατί δε σε χτύπησε ο μπαμπάς, μαμά; Και τώρα πώς θα μπορέσουμε να χειραγωγήσουμε την γνώμη τού κόσμου στο Φέιζμπουκ;

Πάνε τρεις μέρες που σταμάτησες να μού μιλάς. Όχι ότι μιλούσες σε μένα πριν, αλλά έτσι είχα καταλάβει. Δεν καταλαβαίνω και πολλά, γιατί, ας μην ξεχνάμε, είμαι απλώς ένα έμβρυο. Και τώρα μιλάς με έναν γιατρό, μαμά. Μη ρωτάς πώς το ξέρω, αν και έμβρυο. Εδώ κοιτάμε να εκβιάσουμε μερικά δάκρυα ευαίσθητων ψυχών στο Φέιζμπουκ.

Τώρα δεν είμαι στον παράδεισο (διότι δεν βαπτίστηκα), αλλά η επιστήμη θα με χρησιμοποιήσει για έρευνες που μπορεί να σώσουν πολύ κόσμο στο μέλλον. Δεν ξέρω αν ήθελα να αντικρύσω χαμόγελα, ήλιους και να γίνω γιατρός. Και δε μού πέφτει και λόγος τελικά, γιατί είμαι μόνο ένα έμβρυο, ενώ εσύ είσαι ένας ολοκληρωμένος ελεύθερος άνθρωπος, που δεν μπορεί για ένα λάθος να αλλάξεις ολόκληρη την καθημερινότητά σου, πόσο μάλλον όταν ήδη δυσκολεύεσαι να συντηρήσεις τον εαυτό σου. Όλοι αυτοί που κράζουν για να έχουν λόγο στο σώμα σου, μαμά, ξέρεις πού θα ήταν αν γεννιόμουν; Σίγουρα δεν θα σε βοηθούσαν, μαμά. Θα συνέχιζαν το έργο τής χειραγώγησης μέσω τού φόβου και τής ενοχής.

Άσε που κι εγώ δεν θα ήθελα να γεννηθώ κάτω από τέτοιες συνθήκες. Δεν θα μπορούσες να μού δώσεις αυτά που θα ήθελες και θα είχες ενοχές γι'αυτό. Άσε που κι εγώ, σκατά γιατρός θα γινόμουν αν αναγκαζόμουν να παρατήσω νωρίς το σχολείο για να δουλέψω. Αλλά θα είχες σώσει μια ζωή, κατά τ'άλλα."

Κάθε έκτρωση είναι επιλογή. Πρώτα τής γυναίκας και μετά τού εμπλεκόμενου άνδρα (αν υπάρχει τέτοιος και δεν πρόκειται για περίπτωση βιασμού, ας πούμε). Κανενός άλλου. Ας κρατήσει καθένας τούς φόβους και τις ενοχές του για την πάρτη του, χωρίς να προσπαθεί να τις επιβάλλει σε άλλους ανθρώπους.

Δημοσίευσέ το αν είσαι υπέρ τής ελευθερίας τής επιλογής. Και για τούς άλλους, όχι μόνο για σένα. Ή μην το δημοσιεύεις και καθόλου, δεν θα πάθει κανείς τίποτα.

Ο τελευταίος ψηφοφόρος 2: Επιχείρηση Διάσωση

2011-09-14T21:48:00.000+03:00

Και επιτέλους, η συνέχεια τής επικής υπερπαραγωγής είναι εδώ, με περισσότερη δράση, ένταση και πάθος!

***ΠΡΟΣΟΧΗ***

Αν δεν έχετε δει την πρώτη ταινία, πηγαίνετε εδώ και δείτε την, για να μπορέσετε να απολαύσετε τη συνέχεια καλύτερα!

Έλα, πάρε φωτογραφίες να γουστάρεις!

2011-08-28T01:31:00.001+03:00

Πριν από λίγο καιρό, πήρα μία καινούργια κάμερα, για να μπορέσουμε να γυρίσουμε το σίκουελ τού Τελευταίου ψηφοφόρου σε HD (το κάναμε και έμειναν λίγες μέρες για να τελειώσω με την επεξεργασία). Η κάμερα τραβάει και φωτογραφίες. Ορίστε μερικά δείγματα, για την απόλαυσή σας!

Ξεκινάμε με μία σπουδαία ευκαιρία! Ποιος δεν θα ήθελε ένα πόδι για το σπίτι του;;

Συνεχίζουμε με μία ταλαίπωρη ταμπέλα κάπου στη Θεσσαλονίκη.

Και λίγο πιο μετά, διαπιστώνουμε ότι πράγματι, δεν τα πετάνε τα σκουπίδια.

Όχι, τα τοποθετούν προσεκτικά πίσω από τις πινακίδες. Ποιος είπε ότι αυτός ο τόπος δεν έχει ελπίδα;

Αν το είπε κανείς, κάνει foul. Foul Pasion σε foul έκδοση.

Συνεχίζουμε με τα αυτοκίνητα. Και διδασκόμαστε ήθος και ευελιξία συνάμα (διότι η θεία που το πάρκαρε, ζήτησε συγνώμη από τον επερχόμενο ποδηλάτη τού οποίου τη ζωή έκανε δύσκολη πριν πάει "βιαστική" στη δουλειά της).

Και τώρα, μία σειρά φωτογραφιών, που μού αρέσει να ονομάζω "η τριλογία τής Άννας-Μαρίας". Όχι πολύ ευφάνταστος τίτλος, αλλά κάθε τίτλος θα ωχριούσε μπροστά στο μαγευτικό περιεχόμενο.

Άννα-Μαρία 1: The first blood

Άννα-Μαρία 2: The revenge

Άννα-Μαρία 3: We're not done yet

Ευχαριστούμε που μείνατε κοντά μας. Και τώρα μπορείτε να πηγαίνετε, δεν θα σάς χρειαστούμε άλλο.

Καιρός να μεγαλώσουμε το λεξιλόγιό μας

2011-08-13T11:29:00.000+03:00

Έχει πάνω από δύο χρόνια που άρχισα να μελετάω εντατικά διάφορες γλώσσες. Είναι κάτι που πάντα μού άρεσε, αλλά ποτέ δεν είχα αξιωθεί να ξεκινήσω. Τελικά, με τη μελέτη, έφτασα σε σημείο να έχω αρκετές ικανοποιητικές στιγμές, όπου μπόρεσα να διαλεχθώ στα ισπανικά, τα γαλλικά, τα ρουμανικά, μέχρι και στα ιταλικά, που τα μελέτησα πολύ λίγο. Διαβάζοντας συμβουλές από διάφορες σελίδες, ψάχνω ασταμάτητα για τρόπους που θα με βοηθήσουν να μάθω περισσότερα σε λιγότερο χρόνο (αυτό λέγεται δημιουργική τεμπελιά). Και συνεχίζω να μελετάω, όσο γίνεται πιο συχνά.

Υπάρχουν πολλοί τρόποι για να μελετήσουμε στο σπίτι μας, όποτε θέλουμε, με τον δικό μας ρυθμό. Δεν υπάρχει κάποιος τρόπος που να είναι ο καλύτερος. Καλύτερος είναι αυτός που μάς βολεύει. Κι ακόμα καλύτερα είναι όταν χρησιμοποιούμε πολλούς τρόπους και εκθέτουμε τον εαυτό μας στη γλώσσα που μάς ενδιαφέρει, όσο γίνεται περισσότερο κάθε μέρα. Αλλά μιλάμε για ενεργή έκθεση. Ορισμένοι απλοί τρόποι είναι οι εξής:

1. Μελέτη γραμματικής.

Παντού στο ίντερνετ υπάρχουν σελίδες ή και βιβλία για κατέβασμα, με την γραμματική τής γλώσσας που μάς ενδιαφέρει, όσο περίεργη κι αν είναι. Ψάχνουμε στο Google και βρίσκουμε αυτό που θέλουμε. Προσωπικά, βρίσκω εξαιρετικά ενδιαφέρουσα τη μελέτη τής γραμματικής, με δεδομένο ότι λύνει αρκετές απορίες για τον τρόπο με τον οποίο λειτουργεί η γλώσσα. Βέβαια, από μόνη της η γραμματική, δεν θα βοηθήσει και πολύ.

2. Μελέτη λέξεων.

Εδώ θα επιστρέψουμε στο τέλος τής ανάρτησης. Ένας τρόπος που με έχει βοηθήσει τρομερά να αναπτύξω το λεξιλόγιό μου είναι οι flashcards. Δηλαδή, κάρτες που από τη μία μεριά έχουν τη λέξη που θέλουμε να μάθουμε και από την άλλη τη μετάφρασή της. Έχοντας μερικές κάρτες μαζί μας (που μπορούμε να φτιάξουμε εύκολα, με τη βοήθεια ενός λεξικού), μπορούμε να μελετήσουμε ενώ περιμένουμε το λεωφορείο, μέσα σε αυτό, ενώ περιμένουμε να μάς απαντήσει ο υπάλληλος από το τμήμα βλαβών, ενώ περιμένουμε να τελειώσουν οι διαφημίσεις και γενικά, χάρη σε αυτόν τον απλό τρόπο, μπορούμε να μετατρέψουμε το νεκρό χρόνο μας σε δημιουργικό.

Βέβαια, δεν είναι απλό να φτιάξουμε εκατοντάδες κάρτες και να τις κουβαλάμε μαζί μας. Και εδώ έρχονται προγράμματα όπως το Anki για να μάς λύσουν τα χέρια. Το πρόγραμμα υπάρχει σε διάφορες πλατφόρμες και μπορούμε να το έχουμε στον υπολογιστή και στο τηλέφωνό μας. Τις τράπουλες που μελετάμε (και υπάρχουν αρκετές για κατέβασμα ή μπορούμε να φτιάξουμε τις δικές μας), μπορούμε να τις συγχρονίσουμε, έτσι ώστε τη μελέτη που ξεκινήσαμε στο λεωφορείο, να τη συνεχίσουμε στο σπίτι.

3. Ενεργή συμμετοχή.

Ένα από τα δυσκολότερα πράγματα που υπάρχουν στην διαδικασία τής εκμάθησης μίας γλώσσας και χρειάζεται να ξεπεράσουμε, είναι ο φόβος τού λάθους, που μάς αποτρέπει από το να μιλήσουμε. Επειδή δεν είμαστε σίγουροι ότι θα μιλήσουμε σωστά ή επειδή φοβόμαστε ότι θα μάς κοροϊδέψουν. Το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να σταματήσουμε να το σκεφτόμαστε και να αρχίσουμε να μιλάμε. Όπως δεν γελάμε με κάποιον που προσπαθεί να μάθει ελληνικά και κάνει λάθη, έτσι κι εκείνοι δεν θα γελάσουν μαζί μας όταν κάνουμε λάθη. Το πολύ πολύ να μάς ρωτήσουν τί εννοούμε αν δεν καταλάβουν τί είπαμε. Βέβαια, υπάρχουν και περιπτώσεις όπου θα αντιμετωπίσουμε γέλια, αλλά αυτά θα είναι γέλια έκπληξης περισσότερο. Τον Μάιο, στο Βουκουρέστι (όπου φτιάξαμε αυτήν εδώ την ταινία), σχεδόν κάθε φορά που μιλούσα ρουμανικά, όλοι γελούσαν. Αλλά όχι επειδή έκανα λάθη (έκανα, αλλά όχι πολλά). Προφανώς τούς φαινόταν παράξενο που ο ξεκάρφωτος που πάτησε για δεύτερη φορά στη Ρουμανία, να μπορεί να φτιάξει μερικές προτάσεις στη γλώσσα τους, που δεν είναι και δημοφιλής! Εντάξει, βοήθησε και το γεγονός ότι ήμασταν παρέα και γελούσαμε γενικώς.

Υπάρχουν κι αυτοί που γελάνε επειδή είναι βλάκες. Τα real life trolls. Αυτοί που, επειδή οι ίδιοι έχουν μηδενική δημιουργικότητα, επιθυμούν το ίδιο και για τούς άλλους. Η αντιμετώπιση που ενδείκνυται σ'αυτές τις περιπτώσεις (που δεν έχουν να κάνουν μόνο με τις γλώσσες), είναι η ίδια με τα ιντερνετικά τρολλ. Μην τα ταΐζετε. Αγνοήστε τα. Όσο βλέπουν ότι δεν σκοτίζεστε, θα βαρεθούν. Μην τούς βάζετε στη θέση τους, είναι ήδη αρκετά δυστυχείς.

Βέβαια, για να μπορέσετε να μιλήσετε, χρειάζεστε κι ανθρώπους. Κι αν δεν έχετε κοντά σας ανθρώπους που μιλάνε την γλώσσα; Βρε χαζά, αφού έχετε το ίντερνετ! Στο Livemocha, π.χ, υπάρχουν διάφορα μαθηματάκια (όχι και πολύ χρήσιμα για εκμάθηση) που σάς δίνουν την ευκαιρία να γράψετε και να εκφωνήσετε κείμενο στη γλώσσα που μελετάτε και να λάβετε αξιολόγηση από χρήστες τής σελίδας. Κι επίσης, μπορείτε να μιλήσετε με τούς χρήστες ζωντανά με το τσατ. Έτσι, μπορεί κάποιος να σάς βοηθήσει στα γερμανικά σας, ενώ τον βοηθάτε στα ελληνικά του. Βέβαια, όπως σε όλο το ίντερνετ, έτσι κι εδώ (και στα αντίστοιχα σάιτ) υπάρχουν αυτοί που μπαίνουν για να βγάλουν γκόμενα. Ε, εντάξει. Αγνοούμε και προχωράμε (εκτός κι αν γουστάρουμε κι εμείς!).

4. Παθητική συμμετοχή.

Για να μην παρεξηγηθούμε, μη φανταστείτε ότι βάζοντας ένα κανάλι στα γαλλικά να παίζει χωρίς να δίνετε σημασία, θα μάθετε την γλώσσα. Η ακρόαση ραδιοφώνου, εκπομπών, ταινιών και τραγουδιών βοηθάει πάρα πολύ, αλλά πρέπει να είμαστε συγκεντρωμένοι, να ακούμε προσεκτικά και να προσπαθούμε να καταλάβουμε. Η πρόκληση είναι μεγάλη, αλλά θέλουμε να μάθουμε την γλώσσα γρήγορα και τα "this is a dog" δεν είναι ακριβώς πρόοδος.

Επίσης, υπάρχουν και οι μέθοδοι εκμάθησης που είναι σε αρχεία ήχου. Πολύ καλές μέθοδοι είναι αυτές τού Michel Thomas (ψάξτε τον, ίσως ο σπουδαιότερος καθηγητής γλωσσών που πάτησε στον πλανήτη), καθώς και οι σειρές FSI, που είναι διαθέσιμες για κατέβασμα. Πριν σακατέψω το αυτοκίνητο, εκμεταλλευόμουν τον χρόνο μου στον δρόμο για να μελετάω. Ο χρόνος των μετακινήσεων δεν είναι πλέον χαμένος χρόνος!

5. Κίνητρο

Όταν ήμασταν πιτσιρίκια, μάς έστειλαν στο φροντιστήριο για να μάθουμε αγγλικά. Δεν ξέραμε, δεν είχαμε κριτική σκέψη, απλώς πηγαίναμε. Για εμάς που δεν είμαστε πιτσιρίκια πλέον, είναι πιο εύκολο να μάθουμε την γλώσσα που θέλουμε, διότι έχουμε τα μέσα (το ίντερνετ, το οποίο είναι γεμάτο θησαυρούς) και το κίνητρο. Δηλαδή, επιλέγουμε να μελετήσουμε μία γλώσσα επειδή την γουστάρουμε ή επειδή θα μάς βοηθήσει στη δουλειά μας ή για λόγους που εμείς ξέρουμε καλύτερα. Κανείς δε μάς αναγκάζει. Και μπορούμε να μελετήσουμε όσο θέλουμε, όποτε θέλουμε. Μπορώ μέσα στην πρώτη εβδομάδα να μάθω να σχηματίζω τον απλό μέλλοντα, τον αόριστο και τον παρακείμενο, αν με ενδιαφέρει να το μάθω. Κανείς δε μού το απαγορεύει.

Όσον αφορά το λεξιλόγιο τώρα. Για μένα, είναι από τα πιο δύσκολα μέρη στην εκμάθηση μίας γλώσσας. Πολλές πληροφορίες και πώς να τις μάθεις; Αλλά είναι απαραίτητο να έχεις ένα πλούσιο λεξιλόγιο. Η εμπειρία τής συζήτησης σε μία άλλη γλώσσα γίνεται πολύ πιο απολαυστική έτσι. Πρόσφατα χρησιμοποίησα έναν απλό τρόπο για να σφηνώνω τις λέξεις στο κεφάλι μου και το αποτέλεσμα με ικανοποίησε περισσότερο απ'όσο θα περίμενα. Και αυτός ο τρόπος έχει να κάνει με την χρησιμοποίηση τής φαντασίας και των 5 βασικών αισθήσεων. Κατασκευάζουμε εικόνες που περιέχουν τη λέξη (έστω και διαστρεβλωμένη), μαζί με τη μετάφρασή της. Παραδείγματα: Η ολλανδική λέξη για το ρήμα "χάνω" είναι verliezen (φερλίζεν). Για να την μάθω, σκέφτηκα ότι είμαι σε έναν σιδηροδρομικό σταθμό και ανησυχώ γιατί έχασα την βαλίτσα μου. Εντάξει, βαλίτσα και φερλίζεν δεν είναι ακριβώς ίδιες λέξεις, αλλά εμένα με βοήθησε και το ίδιο μπορεί να κάνει και για εσάς! Το ρήμα "μαγεύω", στα ολλανδικά πάλι (ναι, μ'αρέσουν και τα μελετάω κι αυτά!), είναι betoveren (μπετόφερεν). Εντάξει, εδώ νομίζω ότι είναι προφανές. Σκεφτόμαστε πώς ο Μπετόβεν μάγευε τούς ακροατές και η λέξη δεν ξαναφεύγει από τη μνήμη μας. Σε κάποιες λέξεις θα είναι πιο δύσκολο να γίνει αυτό, αλλά ακόμα και η πιο παράξενη και άσχετη εικόνα, μπορεί να λειτουργήσει θαυμάσια. Τα ρήματα "κοιτάω" και "παρακολουθώ", είναι kijken (κέικεν). Κάτσε και παρακολούθα το κέικ όπως ψήνεται και μόλις έμαθες άλλη μία λέξη. Πάμε παρακάτω!

(Μην ξεχάσετε να παρακολουθήσετε την ταινιάρα μας!)

The last voter / Ο τελευταίος ψηφοφόρος

2011-07-26T00:15:00.000+03:00

Recently, we gathered and created this movie. You can see it here, with english subtitles. We hope that you will enjoy it!

Πρόσφατα μαζευτήκαμε και φτιάξαμε αυτήν εδώ την ταινία. Μπορείτε να την δείτε εδώ. Ελπίζουμε ότι θα την απολαύσετε!

Επίσης, κάνοντας κλικ εδώ, μπορείτε να μπείτε και στη σελίδα στο Φέιζμπουκ και να γίνετε θαυμαστές και επίσημα! Είμαι σίγουρος ότι θα είναι το πρώτο πράγμα που θα σκεφτείτε μόλις δείτε την ταινία!

Also, by clicking here, you can see the page on Facebook and become officially fans! I'm sure that it's gonna be the first thing you'll think of, after you watch the movie!

ΔΕΗ. Και διάφοροι άλλοι καρκίνοι.

2011-06-21T13:33:00.001+03:00

Και με αυτές τις διακοπές ρεύματος, οι αγαπημένοι μας πολιτικοί (αν δεν τούς αγαπούσαμε δεν θα τούς ψηφίζαμε) θα σκεφτούν "όχι, όχι, ο κόσμος χρειάζεται το ρεύμα, ας δώσουμε στους καργιόληδες τής ΔΕΗ αυτά που ζητάνε". Βέβαια, θα αναγκαστούν, καθώς και οι ίδιοι οι πολιτικοί δεν θα έχουν ρεύμα στα σπίτια τους. Ας μην ξεχνάμε ότι η ΔΕΗ κόβει το ρεύμα χωρίς διακρίσεις. Ε;

Όποτε τού καυλώσει τού καθενός, κλείνει δρόμους και κατεβάζει διακόπτες. Εκεί που τούς παίρνει, βέβαια. Διότι, μπορεί να καμαρώνουμε για μέγα σφαγιαλέξανδρο, Λεωνίδα και Περικλή, αλλά όπως φαίνεται, αυτός που άφησε τούς περισσότερους απογόνους, ήταν ο Εφιάλτης.

Τυχερέ μου άνθρωπε

2011-05-04T00:34:00.000+03:00

Τί να γράψεις που δεν έχει γραφεί; Απλώς θέλω να προσθέσω ότι, όταν ακόμα και μετά από την σοβαρή κατάσταση τής υγείας σου και το προχωρημένο τής ηλικίας σου, ο θάνατός σου σοκάρει και θλίβει τόσο πολύ, όλο τον κόσμο που παρακαλούσε να κρατηθείς, τότε κάτι έχεις κάνει πάρα πολύ σωστά. Και χαίρομαι πάρα πολύ που ο κόσμος τού το ανταπέδωσε πριν να είναι αργά. Όταν μεγαλώσω, θέλω κι εγώ να γίνω Βέγγος.

Το χρονικό μίας near death experience

2011-04-27T18:48:00.000+03:00

Όταν το είδα, σοκαρίστηκα. Δεν πίστευα ότι ήταν τόσο άσχημα. Αλλά ας το πάρουμε από την αρχή.

Ξεκινήσαμε το πρωί, εγώ κι ο Παναγιώτης, για να πάμε στην Κέρκυρα για τα τρία λάιβ που είχαμε κανονισμένα. Βροχή κι ομίχλη σε κάποια σημεία τού δρόμου. Γύρω στα 15 με 20 χιλιόμετρα μετά την Καβάλα, έχασα τον έλεγχο, χτυπήσαμε στις μπάρες στα αριστερά, στριφογυρίσαμε, χτυπήσαμε λίγο και στα δεξιά και σταματήσαμε στην άκρη. Βγήκαμε αμέσως, τρέμοντας. Από πίσω, δε φαινόταν να είχε γίνει μεγάλη ζημιά. Σκεφτόμουν ότι ίσως μπορούσαμε να συνεχίσουμε. Αλλά μετά είδα αυτό που φαίνεται στη φωτογραφία.

Δεν χτυπήσαμε. Ούτε καν ταρακουνηθήκαμε. Δηλαδή, έτσι νομίζω. Οι αερόσακοι δεν άνοιξαν. Τα πράγματα που είχαμε μέσα, ενισχυτής, κιθάρες, μπάσο κλπ, δεν έπαθαν απολύτως τίποτα. Αλλά το αυτοκίνητο είναι σακατεμένο. Πρέπει να έχει πάνω από €3000 ζημιά. Αλλά το σοκ ήταν μεγάλο. Όταν συνήρθαμε λίγο και το αντιμετωπίσαμε κάπως πιο ήρεμα, μπορέσαμε να κάνουμε και λίγο πλάκα, αλλά εμείς ξέρουμε τί τραβήξαμε. Και ευτυχώς που ο Παναγιώτης είναι πυροσβέστης και έχει εκπαιδευτεί σε τέτοιες καταστάσεις, αν και όχι τόσο στην αντιμετώπιση από μέσα. Όσοι ήρθαν είχαν ιστορίες από τη συγκεκριμένη στροφή. Σχεδόν όλοι είπαν ότι είχαμε άγιο.

Θα μού επιτρέψετε να διαφωνήσω. Με μία πρόχειρη ματιά στο μπλογκ, καθένας μπορεί να διαπιστώσει εύκολα ότι είμαι άθεος, ακόμα και αν αυτή είναι η πρώτη φορά που το γράφω έτσι ξερά. Αυτόματα, αυτό σημαίνει ότι αποκλείω το ενδεχόμενο να παρενέβη κάποιος άγιος ή να παρέλειψε κάποιος άγιος να παρέμβει για να αποτρέψει το τρακάρισμα. Γιατί να σώσει εμένα ο άγιος και να αφήσει κάποιους πιστούς να πεθάνουν, όπως έχει συμβεί πολλές φορές; Με ποια κριτήρια σώζουν οι άγιοι; Δεν μπορώ να δεχτώ ότι είχα άγιο, χωρίς να αναρωτηθώ γιατί. Με προφανές αποτέλεσμα να απορρίψω την εξήγηση.

Και ο δρόμος γλυστρούσε. Δύσκολο να βρεις κάποιο δρόμο να μη γλυστράει με αυτό το σπαστικό ψιλόβροχο που έριχνε εκείνη την ώρα. Αλλά αυτό το ξέρεις, δεν το ξέρεις; Δεν είναι η πρώτη φορά που οδηγείς εκεί πάνω. Ξέρεις ότι πρέπει να προσέχεις παραπάνω. Δεν μπορεί να τα ρίχνεις όλα στον δρόμο και στις κακοτεχνίες.

Η ευθύνη για αυτό που συνέβη είναι, αν όχι αποκλειστικά, σε συντριπτικό ποσοστό δική μου. Αν πήγαινα λίγο πιο αργά, δε νομίζω ότι θα είχε συμβεί κάτι τέτοιο, ακόμα και στον δρόμο που γλυστρούσε. Μπορεί να είχαμε κανένα ψιλό μπέρδεμα, αλλά θα ανακτούσα τον έλεγχο σχετικά εύκολα. Από την άλλη, αν πήγαινα πιο γρήγορα, υπήρχε σοβαρή πιθανότητα να κάνουμε τούμπες αντί για σβούρες. Κι επίσης, φορούσαμε και τις ζώνες. Δεν έχει να κάνει με κανέναν άγιο, αλλά αποκλειστικά με τον τρόπο με τον οποίο οδηγώ. Και αποφεύγω να περνάω τα 120. Πάνω στη στροφή, ίσως να πήγαινα πιο γρήγορα από το κανονικό, αλλά όχι πολύ πιο γρήγορα.

Δεν είμαι σίγουρος γιατί τα γράφω αυτά εδώ πέρα τώρα. Μπορεί για να δώσω κάποιο δίδαγμα; Δεν ξέρω, νομίζω ότι δεν σκέφτομαι ακόμα πολύ καθαρά. Έχουν περάσει 8 ώρες από το τρακάρισμα (και όχι ατύχημα, διότι η λέξη "ατύχημα" υποδηλώνει ότι δεν υπήρχε υπαίτιος). Μην τρέχετε πολύ. Δηλαδή, τρέξτε, μέχρι εκεί που αισθάνεστε άνετα με το αμάξι. Όχι παραπάνω. Κι όταν βρέχει, επιβραδύνετε γύρω στα 20 χιλιόμετρα από το όριο τής άνεσής σας. Μπορεί να μη σωθεί το αυτοκίνητο (πράγμα αρκετά οδυνηρό), αλλά θα σάς δώσει κάποια παράταση για να μπορέσετε να σκεφτείτε τί δεν κάνατε καλά (πράγμα επίσης οδυνηρό, αλλά καλύτερο σε σχέση με άλλα) και να το προσέχετε την επόμενη φορά.

Αυτό δεν το κλέβεις

2011-04-18T13:06:00.000+03:00

Υπάρχουν μερικά πράγματα...

...που κανένας πανάχρηστος αργόμισθος κομπλεξικός δεν μπορεί να βγάλει αναφερόμενα.

...που κανένας τιποτένιος καρπαζοεισπράκτορας δεν μπορεί να πυροβολήσει.

...που κανένας μαυροφορεμένος μπαμπούλας δεν μπορεί να τρομοκρατήσει με αιώνιες φωτιές και τερατάκια με κερατάκια.

...που κανένας θρασύτατος λωποδύτης δεν μπορεί να φορολογήσει μέχρι θανάτου.

...που κανένας βολεψάκιας τεμπελχανάς δεν μπορεί να κωλογλείψει για να βολευτεί σε μία θεσούλα σε βάρος ικανότερων, μόνο και μόνο για να βάλει τα δόντια του στα περισσεύματα από τα αποφάγια των λωποδυτών.

...που κανένας εγκεφαλοπλυμένος υποστηρικτής εταιριών νταβατζήδων και παραγεμισμένων καλοπληρωμένων αθληταράδων δεν μπορεί να μολύνει με τις ελεεινές ιδέες περί τιμημένων εσωρούχων και μεγάλων ιστοριών.

...που κανένας πατριωτάρας δεν μπορεί να κρατήσει πίσω με πρόσχημα το ένδοξο παρελθόν, αποφεύγοντας τις αναφορές στο ντροπιαστικό παρόν.

...που κανένας ευθυνόφοβος δεν μπορεί να κατηγορήσει για την προσωπική του αποτυχία.

Μάρτιος στο Παρίσι. Ωραία πράγματα! Και άνοιξη. Παντού. Επίσης ωραία.

Και τώρα ένα διάλειμμα

2011-04-16T10:37:00.000+03:00

Και τώρα που πήρα φόρα και ξανάρχισα να ποστάρω στο μπλογκ, θα μοιραστώ μαζί σας μερικές ενδιαφέρουσες φωτογραφίες που έχω τραβήξει τον τελευταίο χρόνο. Όχι και πάρα πολλές. Δυστυχώς τεμπελιάζω όταν έρχεται η ώρα να βγάλω το τηλέφωνο και να φωτογραφίσω (κάτι που ξεπέρασα εύκολα στο προηγούμενο ποστ, με τα αυτοκίνητα). Για να ξεκινήσουμε καλά, ας προσκυνήσουμε όλοι μαζί.

Μού αρέσει ιδιαίτερα η τελεία (αν δεν βρισκόταν εκεί, θα νόμιζα ότι είναι όλο μία λέξη) και δώστε βάση και στα διαλυτικά (ούμλάουτ, που λέμε κι εμείς οι σπουδαγμένοι). Για την ορθογραφία, κανένα σχόλιο, διότι υπάρχουν και χειρότερα. Όπως αυτό, ας πούμε.

Αν παρατηρήσετε πάνω αριστερά, θα διαπιστώσετε ότι γράφει ΠΤΥΧΙΟΥΚΧΟΙ. Δε λέω, τα λάθη είναι ανθρώπινα. Αλλά ποιος θα εμπιστευόταν κάποιον "πτυχιούκχο" για μαθήματα φιλολογίας; Υποθέτω ότι τα χαρτάκια που λείπουν, τα πήραν άλλοι φιλόλογοι για να σπεύσουν να διορθώσουν τούς "πτυχιούκχους".

Μπότες γυναικείες, μπότες παιδικές, μπαλαρίνες. Και κάπου εκεί ανάμεσα, ΥΠΟΛΟΙΠΑ ΟΥΓΚ. Τί στα κομμάτια είναι τα υπόλοιπα ουγκ; Και γιατί έχουν την ίδια τιμή με τις μπαλαρίνες;

Αυτό, από μόνο του δε λέει και πολλά. Εντάξει, φασόλια κι αυγά, αγγλικό πρωινό κλπ. Αλλά μερικά μέτρα πιο κάτω, ο αθέμιτος ανταγωνισμός και η ελεύθερη αγορά θα χτυπήσουν αμείλικτα.

Πρωινό ρε φίλε! Όχι μόνο φασόλια! Οι παραπάνω δύο φωτογραφίες τραβήχτηκαν στη Θάσο, σε έναν δρόμο. Αν αυτός ο δρόμος ήταν στη Φραγκία, θα λεγόταν κάπως έτσι:

Δεν γνώριζα τί σημαίνει αυτή η λέξη εκεί. Και όπως φαίνεται, ούτε το Γκουγκλ Τρανσλέιτ ξέρει. Αλλά δεν πειράζει, γιατί σάς έχω μία καταπληκτική ευκαιρία που δεν γίνεται να την αφήσετε να πάει χαμένη! Αν και δε νομίζω να προλαβαίνετε. Κάτι τέτοια τεφαρίκια δε μένουν και πολύ καιρό ξενοίκιαστα. Από την οδό Τσιμισκή, στη Θεσσαλονίκη, σάς παρουσιάζωωωω:

Ξέρω, είναι καταπληκτική ευκαιρία. Θα το έπαιρνα για μένα, αλλά δε μ'ενδιαφέρει. Τέλος πάντων, σκέφτομαι τί να κάνω τώρα. Να γράψω κι άλλο; Τί λες εσύ;

Άντε, καλά. Το κλείνω εδώ. Έτσι κι αλλιώς, μού τελείωσαν και οι φωτογραφίες.

Έλα μωρέ, χωράει

2011-04-15T13:12:00.000+03:00

Η παραπάνω φωτογραφία τραβήχτηκε σε πάρκινγκ γνωστού σούπερ μάρκετ σε άγνωστη επαρχιακή κωμόπολη. Το μωβ Saxo καταλαμβάνει περήφανα δύο θέσεις αναπήρων και το Toyota δείχνει ότι ο κάτοχός του είναι λίγα βήματα πιο μπροστά και παρκάρει έξω από τον ειδικό χώρο, ώστε να αποφύγει ακόμα περισσότερα κουραστικά βήματα.

Ο πρώτος έξυπνος θεωρεί ότι δεν υπάρχουν άνθρωποι με κινητικές δυσκολίες ή ότι "σιγά μην έρθει κανένας τώρα, που ήρθα για δυο λεπτά". Και πιάνει δύο θέσεις, γιατί έτσι. Ο δεύτερος πήγε ένα επίπεδο πιο πάνω και αθώωσε τον εαυτό του για τον -όχι και τόσο πολύ- χώρο που αφήνει στους άλλους οδηγούς που θα κάνουν την στροφή προσπαθώντας να μην πέσουν σε κάποιο αυτοκίνητο που κρύβει ο τρίτος τής συντροφιάς, το ημιφορτηγό που πάρκαρε στις θέσεις για τις εγκύους και τις γυναίκες που κουβαλάνε καρότσια. Και όλα αυτά για να μην περπατήσει λίγα βήματα παραπάνω και παρκάρει κανονικά. Δε μιλάμε για τεράστιες αποστάσεις, ούτε για κακοκαιρία (πρέπει να είχε γύρω στους 17 βαθμούς). Αλλά όταν η δουλειά μας είναι εκεί, θα παρκάρουμε εκεί και οι άλλοι ας περιμένουν.

Το πεζοδρόμιο χαμηλώνει και κυλάς στον προορισμό σου. Τί, δεν είναι το αυτοκίνητο ο προορισμός σου; Ε, τότε να βρεις να κατεβείς από άλλο σημείο.

Βασικά, σε μία απόσταση 400 μέτρων, συνάντησα τρεις τέτοιες περιπτώσεις. Απλώς φωτογράφισα τη μία. Και οι άλλες ήταν παρόμοιες. Αυτοκίνητα ειδικά παρκαρισμένα ώστε να εμποδίζουν όσο γίνεται περισσότερο τη διέλευση. Και δεν είναι ότι δεν υπάρχουν μέρη για παρκάρισμα. Αμέτρητα! Εντάξει, δεν είμαστε Αθήνα, ούτε Θεσσαλονίκη, ούτε καν Καβάλα! Αλλά για να παρκάρεις στα ελέυθερα μέρη, θα πρέπει να περπατήσεις για να πας στο κέντρο. Και είναι πιο εύκολο να ψάξεις λίγο παραπάνω, να κάνουν και οι άλλοι μερικές υποχωρήσεις, ώστε να γίνει η δουλειά σου άνετα, χωρίς περιττό περπάτημα. Και μετά, όταν θα μιλάς στο καφενείο με τούς όμοιούς σου, θα γκρινιάζεις επειδή τίποτα δεν πάει καλά.

Πώς θες να πάει καλά αν δεν κάνεις κάτι εσύ για να βελτιώσεις τον εαυτό σου; Γιατί πρέπει να βελτιωθούν πρώτα όλοι οι άλλοι και μετά εσύ; Είναι κάτι σαν τα επιχειρήματα που παραθέτουν ορισμένοι καπνιστές για να μπορούν να φουμάρουν ελεύθερα, που λένε ότι τα εργοστάσια και τα αυτοκίνητα και οι αεροψεκασμοί (ουργκ!) μολύνουν τον αέρα, τα τρόφιμα είναι επίσης μολυσμένα, η ραδιενέργεια θα μάς σκοτώσει όλους και μάς ενοχλούν τα τσιγάρα. Δηλαδή, να περιμένουμε να τακτοποιηθούν αυτά τα προβλήματα πριν προχωρήσουμε στα άλλα; Και ποιος αποφασίζει ποια προβλήματα θα λύσουμε πρώτα; Και ποιος μού λέει ότι, αν λυθούν όλα αυτά, μετά δεν θα βρεις άλλα για να αναβάλλεις τη λύση τού προβλήματος τού καπνού; Τέλος πάντων, μεγάλο θέμα άνοιξα και ξεφεύγω από το αρχικό. Αλλά είναι που έχω πολύ καιρό να γράψω κι έχουν μαζευτεί. Την κατανόησή σας, παρακαλώ!

Εντάξει, δε λέω κάτι καινούργιο. Ο κόσμος δεν θα αλλάξει όσο διαχωρίζουμε τον εαυτό μας από αυτόν. Αν περιμένουμε από το κράτος και τούς άλλους να βελτιωθούν πριν κάνουμε κάτι εμείς, τα ίδια πράγματα θα έχουμε ξανά και ξανά και ξανά. Και για ό,τι γίνεται, θα αθωώνουμε τον εαυτό μας και θα είμαστε υπερβολικά αυστηροί με τούς άλλους.

Υ.Γ. Το πρωί με ξύπνησε ένα τηλεφώνημα. Ήταν λάθος, από κάποιον μπάρμπα που είχε παραγγείλει μία τηλεόραση. Τού είπα ευγενικά ότι δεν ήταν ο αριθμός που έψαχνε και μού το έκλεισε χωρίς να μιλήσει. Δεν ξέρω από πού έμαθε τρόπους, αλλά δε μού άρεσε αυτό. Όταν ξαναπήρε, δεν απάντησα. Μετά από μερικά λεπτά, πήρε και τρίτη φορά. Επένδυσα τη φωνή μου με ένα παχύ στρώμα από "ξύπνησα απότομα και πρέπει να σηκωθώ, αλλά δεν θέλω", άσχετα αν ήμουν μια χαρά.

Εγώ: Ναι. (το πρωί μού βγαίνει ωραίο μπάσο, παθιάρικο)

Μπάρμπας: Ναι, -όνομα μαγαζιού- εκεί;

Εγώ: Όχι.

Μπάρμπας: Α, λάθος έκανα...

Εγώ: Ναι, λάθος πάλι.

Και μού το ξαναέκλεισε χωρίς κουβέντα. Τουλάχιστον το ψιλοδιασκέδασα. Σκέφτηκα να τού πω "παράτα την τηλεόραση και άνοιξε κανένα βιβλίο", αλλά δεν το έκανα. Αλλά έχω τον αριθμό του. Και έχω και απόκρυψη. Αν μού τη βαρέσει, θα τον ξεκωλιάσω, για να μάθει να είναι πιο ευγενικός. Αυτό βέβαια, δε με κάνει καλύτερο, οπότε μπορεί και να μην το κάνω! Να, ορίστε! Αντί να βελτιωθώ, σκέφτομαι πώς θα γίνω χειρότερος! Εύγε μου!

Duty freak

2010-10-21T12:53:00.001+03:00

H φωτογραφία είναι ενδεικτική

Το αθάνατο αρχαίο πνεύμα, μίλησε πάλι. Και, προφανέστατα, μιλάει ασταμάτητα. Με λίγα λόγια, χθες, 20 Οκτωβρίου 2010, σφραγισμένο μπουκαλάκι αρώματος Issey Miyake 125 ml, αγορασμένο από το duty free τού αεροδρομίου Μακεδονία τής Θεσσαλονίκης, βρέθηκε να περιέχει λιγότερο από το μισό άρωμα. Ωστόσο, τα €40 τα πήρανε ακέραια. Και η κομπίνα, πανέξυπνη. Το κουτί ήταν σφραγισμένο και άντε να αποδείξεις ότι κάνανε απατεωνιά. Και το πρόβλημα δεν είναι τα €40, αλλά η ρημαδιασμένη η κοροϊδία. Δεν μπορώ να ανεχτώ ότι κάποιοι καργιόληδες μιλάνε μεταξύ τους τώρα και καμαρώνουν για το πώς βγάζουν έξτρα κέρδος. Το παρόν κείμενο, το γράφω για να βρω πόσοι ακόμα έχουν πέσει θύμα τέτοιας απάτης και, αν γίνεται, να μποϊκοτάρουμε το συγκεκριμένο duty free και όσα ακόμα έχουν εξαπατήσει τούς πελάτες τους. Και, για να το πάμε και λίγο παραπέρα, δεν ανέχομαι να με αντιμετωπίζουν σαν απατεώνα, εξαιτίας κάποιων απατεώνων. Κάπως έτσι ξεκινάνε τα ρατσιστικά στερεότυπα. Επειδή κάποιος εξυπνάκιας σκέφτηκε να γδάρει τούς ξένους επισκέπτες με το σκεπτικό "έεεελα μωρέ, μήπως θα τον ξαναδώ;" Κάπως έτσι άδειασε ο τουρισμός από τα νησιά. Μήπως να αναλάβουμε κι εμείς τις ευθύνες μας, αντί να περιμένουμε από τις ξεπουλημένες κυβερνήσεις;

The immortal ancient spirit, spoke again. And, obviously, it's speaking non-stop. Long story short, yesterday, October 20th, 2010, a sealed bottle of perfume Issey Miyake 125 ml, bought from the duty free shop of Macedonia airport of Thessaloniki, Greece, was found to contain less than half of the perfume. Nevertheless, they took all of the €40. And the fraud was very clever. The box was sealed and how can you prove that there's something smelly here? And the problem is not the €40, but the bloody mischief. I can't tolerate some motherfuckers talking right now and bragging about how they make some extra profit. I'm writing this text in order to find how many people have been victims of this scam and, if possible, to boycott the specific duty free shop and any other that has scammed their customers. And, to take it a step further, I don't accept to be faced as a crook, because of some crooks. This is how racist stereotypes begin. Just because some smartass thought to drain the foreign visitors off their money thinking "come on man, will I see them again?" This is how the tourism from the greek islands decreased dramatically. Is it time to take over our responsibilities, instead of waiting help from the government sell-outs?

Εδώ θα πάτε για την απολαυστική σας εξαπάτηση πριν από το ταξίδι

There you go for your enjoyable ripping-off before your trip

Μην τολμήσεις να σκοτωθείς, σ'έσφαξα

2010-05-03T13:40:00.004+03:00

Προσοχή - Κρατάει ρακέτα και δεν αστειεύεται

Τρου στόρι: Κάθομαι απέναντι από το δημοτικό σχολείο. Τα παιδάκια έχουν σχολάσει και η τροχονόμος ελέγχει τον δρόμο για να περάσουν δύο κοριτσάκια από τη διάβαση. Όμως ένα άλλο ξεφεύγει και πηγαίνει λίγα μέτρα πιο κάτω, από όπου περνάει μόνο του. Κι η τροχονόμος αρχίζει να φωνάζει. Όχι επειδή υπήρχε κίνδυνος. Δεν υπήρχε. Το παιδάκι είχε ελέγξει πριν περάσει. Η τροχονόμος φώναζε επειδή "θες να σε δει ο διευθυντής και να με διώξει;" Δεν θέλω να φανταστώ τί θα γινόταν αν περνούσε δίπλα από κάποιο αυτοκίνητο. Αφού το παιδάκι πήγε απέναντι, που το περίμενε η μητέρα του και η άλλη συνέχιζε και το έκραζε.

Κι εντάξει, εσύ δεν θέλεις να χάσεις την τεμπελοδουλειά σου και λογικό είναι. Το παιδάκι, πώς θέλεις να καταλάβει ότι είναι τόσο σημαντικό για σένα, που αντί να φοβηθείς ότι μπορεί να συμβεί κάποιο ατύχημα, φοβάσαι μήπως σε διώξει ο διευθυντής; Μπορούσες να πεις στη μικρή ότι δε σε νοιάζει αν θα πάει να ψοφήσει, αρκεί να μην το κάνει όσο είσαι εσύ μπροστά. Για να καταλάβει, ρε παιδί μου. Να ξέρει ποιες είναι οι προτεραιότητες.

Σε ένα ουτοπικό βασίλειο, οι σχολικοί τροχονόμοι, των οποίων η δουλειά είναι γύρω στα 20' κάθε μέρα (μπορεί και λίγο περισσότερο) (τουλάχιστον στη μικροσκοπική αποτυχημένη απομίμηση πόλης που βρισκόμαστε), θα μπορούσαν να χρησιμοποιήσουν λίγο από τον ελεύθερο χρόνο τους για να σκεφτούν πώς να φέρονται στα παιδιά. Τα οποία, όπως και να το κάνουμε, χρειάζονται καθοδήγηση. Και οι κραυγές δεν συνεισφέρουν. Και όχι, δεν πρόκειται για ουτοπία. Αρκεί να υπάρχουν σωστοί άνθρωποι σε σημαντικές θέσεις όπως αυτή, που έχεις να κάνεις με παιδιά.

ΔΕΝ ΚΑΚΟΜΕΤΑΧΕΙΡΙΖΟΜΑΣΤΕ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΡΕ ΗΛΙΘΙΟΙ. Μπορείς να εξηγήσεις ήρεμα γιατί αυτό που έκανε ήταν λάθος, αντί να ξεσπάς πάνω του τούς φόβους σου. Η λεκτική βία δεν είναι λιγότερο σοβαρή από τη σωματική.

Αυτά για σήμερα. Ζήτω το καλοκαίρι.

1 + 0 συμβουλές για μία καλύτερη ζωή! (σεξ, τσόντα, Τζούλια, λεφτά) (για να μαζέψουμε κόσμο από το γκουγκλ)

2010-04-19T12:03:00.003+03:00

Ωπ! Καλώς μας! Τί γίνεται; Καιρό έχουμε να τα πούμε, έτσι; Αφήστε τα, πλάκωσαν πολλές δουλειές τελευταία, πλακώθηκα κι εγώ μανιωδώς και αγωνιωδώς και δεν βρήκα χρόνο και όρεξη για να ανανεώσω τις Γλυκοπατατούλες μου. Μπορεί στο εξής να γράφω πιο συχνά, θα δούμε. Λοιπόν. Για σήμερα, σάς έχω έναν κατάλογο με 1 + 0 συμβουλές που θα σάς κάνουν καλύτερους ανθρώπους! Μελετημένα πράγματα, μέσα από τη ζωή! Φύγαμε!

1. Μην ασχολείστε με τούς μαλακισμένους καταλόγους που γράφει ο καθένας και αφορούν αποκλειστικά την προσωπική του αντίληψη και δεν εξαιρώ τον εαυτό μου από αυτό. Κάνετε αυτό που σάς κάνει να αισθάνεστε καλύτερα κι αν δείτε ότι κάτι δεν πάει καλά, αλλάξτε το. Αλλά μην περιμένετε από τον κάθε τυχαίο να σάς πει τι θα κάνετε επειδή βαριέστε να το ψάξετε.

Αυτά. Ελπίζω να τα ξαναπούμε σύντομα, έτσι; Μη χάνεστε!

Τα Αμοντάριστα Πλάνα στο Χ-Factor!

2009-10-12T10:38:00.002+03:00

Ναι, ξέρω, έχω πολύ καιρό να γράψω εδώ και πολύ κακώς. Αλλά πρόσφατα συνέβη κάτι που με έκανε αρκετά χαρούμενο και συνοψίζεται σε αυτό το βίντεο. Ευχαριστούμε όλους σας για τα πολύ καλά λόγια και την υποστήριξή σας!

Μαθήματα στιχουργικής για αρχάριους

2009-06-19T09:57:00.007+03:00

Το κείμενο που ακολουθεί είναι αφιερωμένο στον Χρήστο και τον Χρήστο, μαζί με τούς οποίους είχαμε θεσπίσει τούς πρώτους νόμους τής στιχουργικής, την άνοιξη τού 2003 στη Θεσσαλονίκη, εν μέσω τόσης βλακείας που κόντεψε να μάς πνίξει.

Το γνωρίζουμε πολύ καλά. Οποιοσδήποτε μπορεί να γίνει στιχουργός, τραγουδιστής, συνθέτης, ενορχηστρωτής κλπ. Σήμερα, συγκεντρώνω όλη μου τη γενναιοδωρία και την 17χρονη δημιουργική εμπειρία μου και μοιράζομαι μαζί σας τα μυστικά τής στιχουργικής. Φροντίστε να σώσετε τη σελίδα, αν την ανακαλύψουν δεν την βλέπω να κρατάει για πολύ!

Πρώτος νόμος τής στιχουργικής

-----------------------------------------------------------

Κάθε λέξη κάνει απόλυτη ομοιοκαταληξία με τον εαυτό της. Και μπορεί κάλλιστα να μάς βγάλει από μία δύσκολη θέση, όταν δεν ξέρουμε τί να γράψουμε. Τρανό παράδειγμα το εκπληκτικό τρίστιχο:

Αν πας με άλλη
θα σού σπάσω το κεφάλι
Γιατί σαν κι εμένα για σένα δεν υπάρχει άλλη

Εντυπωσιακός, πράγματι, ο τρόπος με τον οποίο χρησιμοποιεί περίτεχνα τούς δύο πρώτους νόμους και μάς δίνει την ευκαιρία να περάσουμε στον δεύτερο.

Δεύτερος νόμος τής στιχουργικής
----------------------------------------------------------------

Κάθε λέξη κάνει σχεδόν απόλυτη ομοιοκαταληξία με τα παράγωγά τής ή τις αντίθετες λέξεις. Τα παραδείγματα άπειρα, καθώς πρόκειται για τον πιο διαδεδομένο νόμο.

Μα δεν θα δακρύσω πια για σένα
Και μη ρωτάς για μένα

Πάλι, μωρό μου, λείπεις
Πάλι μ'εγκαταλείπεις
Πάλι, μαλάκα, φεύγεις
Πάλι με αποφεύγεις

Δύο σε ένα! Αξιολάτρευτη Πέγκυ Ζήνα, ξέρεις πώς να μάς φτιάχνεις τη διάθεση!

Και το πουλί για να τραφεί
πρέπει ν'αλλάζει την τροφήηηηηη

(Το πουλί τού Χρηστάκη)

Ωραία μέρα σήμερα
Οι άγριες οι τίγρεις έγιναν γατάκια ήμερα
Ωραία μέρα σήμερα
Οι κοιμισμένες σκέψεις έγιναν θεριά ανήμερα (γιατί, εγώ καλύτερος είμαι;)

-μπλα μπλα- μελωδία για σένα
που να σού θυμίζει μόνο εμένα

Εδώ, η γλυκιά, πεντάμορφη και καλλίφωνη Νατάσα Θεοδωρίδου (ναι, έχω διάθεση για μεγάλο χαβαλέ), διαλέγει ένα τραγούδι που συνδυάζει τον δεύτερο νόμο με τον πρώτο υποκανόνα τής στιχουργικής.

Πρώτος υποκανόνας τής στιχουργικής
----------------------------------------------------------------------------

Έρχονται στιγμές που για μία ή δύο συλλαβές, δεν μπορεί να συμπληρωθεί ο στίχος. Εδώ μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε τις λέξεις-στόκους, που καλύπτουν τις ανάγκες μας χωρίς να αλλοιώνουν το -βαθύ μέχρι πάτου- νόημα που θέλουμε να δώσουμε. Το ξεκάρφωτο "μόνο" στο προηγούμενο θεοδωρίδειο ρεφρέν είναι ένα μικρό παράδειγμα.

Υποφέρω, υποφέρω, υποφέρω, υποφέρω ΠΟΛΥ
μπλα μπλα μπλα πίπες η ζωή μου μισή

Ουγκ ουγκ μπλα μπλα μπλα ντάμπα ντούμπα ΣΟΥ ΛΕΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩ

Το καμάρι των καβαλιωτών (ένας από τούς 50 λόγους για να χαίρονται κάποιοι που είναι καβαλιώτες, σύμφωνα με γκρουπ αυτοϊκανοποίησης τού Φέιζμπουκ), η Δέσποινα Μαλέα, μαζί με τον γκουρού των στιχουργών, που κάθε επίδοξος δημιουργός έχει την αγιογραφία του στο εικονοστάσι, τον Φοίβο, δημιουργούν έργα ανεκτίμητης και διαχρονικής αξίας.

Τί είχαμε, τί χάσαμε
ΣΤΟ ΛΕΩ (ψωλέω για κάποιους), σε ξεχάσαμε

Η υποψήφια βουλευτής τής συμμορίας τού Καρατζαφύρερ, Ιφιγένεια Σαρρή, παραδίδει μέσω τής τέχνης, μαθήματα πατριδολαγνείας, θρησκοληψίας και οικογενειοκρατίας. Εύγε της!

Τρίτος νόμος τής στιχουργικής
----------------------------------------------------------------

Οι χιλιοχρησιμοποιημένοι συνδυασμοί ομοιοκαταληξιών, δεν τρέχει τίποτα αν ξαναχρησιμοποιηθούν από εμάς. Στο κάτω-κάτω, δεν τούς έχει κατοχυρώσει κανείς. Αναφέρονται ενδεικτικά μερικοί.

Ζωή - ψυχή (κάποιες φορές και φιλί)
Μάτια - κομμάτια
Αγαπάω - πάω
Αγαπώ - πω (όπως "τί να σού πω")
Ψέμα - αίμα
Πόνος - μόνος
Κώλος - όλος

Καλά, το τελευταίο μπορει και να μην είναι και τόσο συχνά χρησιμοποιημένο.

Τέταρτος νόμος τής στιχουργικής
----------------------------------------------------------------------

Η δημιουργία ασυνήθιστων ομοιοκαταληξιών σε βάρος τού νοήματος. Καλά, δεν μπορούμε να πούμε ότι τα προηγούμενα παραδείγματα ξεχείλιζαν από νόημα, αλλά έλεγαν κάτι, έστω και απλοϊκό. Για να κατανοήσουμε τον τέταρτο νόμο, θα δούμε το εξής:

Ακριβό μου διθέσιο, καλό μου αμάξι
Σαν περνάς απ'τ'απαίσιο μπροστά

Εδώ, ποιο είναι το νόημα; Έχω ένα κορυφαίο αυτοκίνητο, αλλά έχω και προβλήματα; Ή ότι ήθελα να γράψω κάτι κι ας λέει και βλακείες. Διότι, προσωπικά μού φαίνεται μεγάλη μαλακία να γίνονται τραγούδι τα προβλήματα των πλούσιων (όταν υπάρχει η αναφορά στα λεφτά, όχι στα συναισθήματα, μην παρεξηγηθούμε), αλλά η ομοιοκαταληξία είναι κορυφαία.

Πέμπτος νόμος τής στιχουργικής
----------------------------------------------------------------------

Λέξεις που χρησιμοποιούνται ελάχιστα ως καθόλου στην καθημερινή μας γλώσσα, μπορούν να γίνουν μέρος ενός στίχου επειδή κάνουν ωραία ομοιοκαταληξία κι επειδή κολλάνε στον εγκέφαλο σαν βδέλλες. Δεν έχω παραδείγματα. Ήδη έχω αρχίσει να πονάω από την προσπάθειά μου να θυμηθώ όλες αυτές τις αηδίες.

Έκτος νόμος τής στιχουργικής
----------------------------------------------------------------

Φροντίζουμε να είμαστε στο πνεύμα τής εποχής. Κατά καιρούς κυκλοφορούν καινούργιες λέξεις, φράσεις, κάποιες φορές και τρόποι ομιλίας. Αμαρτία είναι να μιλάμε ακόμα σαν να είμαστε στο 1821.

Πάμε Χαβάη με μία ρόδα

Η αγαπημένη μας Κύστη Πρωτοψάλτη, σύμφωνα με τις εντολές τής εποχής, ενώ παίρνει παρτούζα, ήθελα να πω ότι διασκευάζει, ένα τραγούδι που λέει "it's a pity you already have a wife" και ταυτόχρονα κόβει αυτό το περιττό και κουραστικό "στη" που το τσεκουρώνουμε γενικότερα και ακουγόμαστε πολύ πιο ωραίοι και μάγκες και γλυτώνουμε λέξεις χωρίς να κόβουμε το νόημα. Μένουμε Ελλάδα και μένουμε και μαλάκες.

Έβδομος νόμος τής στιχουργικής
-----------------------------------------------------------------------

Αυτοπεποίθηση και σιγουριά που να ξεχειλίζει.

Για πάντα θα μείνω, αν ρωτάς
Για πάντα θά'μαι εδώ, να με κοιτάς

Ώπα ρε αξιοθέατο! Μη σε χάσουμε! Για να κάνει ομοιοκαταληξία ο φίλος μας ο Χάλης ο Μιχατζηγιάννης, βγήκε 12 μέτρα οφσάιντ. Σαν να λέει "Σού έλειψα. Θέλεις να έρθεις να με δεις."

Έχω μεγάλη ζήτηση
και γίνεται συζήτηση γύρω απ'τ'όνομά μου

Και γύρω από την Έφη Θώδη επίσης. (ποιος πρόσεξε τον άλλο νόμο που εφαρμόζεται εδώ;)

Ανεπανάληπτος θα είμαι εγώ για σένα
Ανεπανάληπτος θα λες κι εσύ για μένα

Πάλι δύο νόμοι σε μία μαλακία. Δεν τελειώνουν.

Θέλω τα ώπα μου, θέλω τις τρέλες μου, θέλω έναν σκασμό αηδίες γενικά

Εντάξει, είσαι ένα κακομαθημένο σίχαμα. Ήταν ανάγκη να το κάνεις τραγούδι;

-----------------------------------------------------------------------------------------------

Τώρα πλέον ξέρετε. Όταν ακούτε κάτι, μπορείτε να λέτε "χμμμ, αυτό υπάγεται στον τέταρτο νόμο τής στιχουργικής, αλλά δανείζεται στοιχεία και από τον δεύτερο" στην παρέα σας και να ψαρώνουν όλοι. Αυτά είναι τα μυστικά τής τέχνης. Και τώρα, γρήγορα δουλειά! Φτιάξτε κι εσείς τις δικές σας παροιμιώδεις μαλακίες, για να εμπλουτίσουμε αυτό το υπέροχο οικοδόμημα τής ανυπαρξίας! Μέχρι να τα ξαναπούμε, τα λέμε.

Τραγικό

2009-06-09T11:28:00.004+03:00

Πάνω από 70% στους εγκληματίες που έχουν καταστρέψει τον τόπο. 7% στη συμμορία των ψευτών, των φασιστών, των υποκριτών. Είναι δυνατό να είμαστε τόσο αφελείς, τόσο ξεπουλημένοι, τόσο παρτάκηδες, τόσο απληροφόρητοι;

Ο πόλεμος είναι εξαιρετικά κερδοφόρα επιχείρηση. Να το έχετε υπόψη όταν θα σάς δίνουν μερικά νεροπίστολα για να πάτε να ψοφήσετε σαν κρέατα ενώ αυτοί οι γαμιόληδες θα μετράνε λεφτά και θα είναι ασφαλείς. Συγχαρητήρια.

Αποκαταστάθηκε η τάξη, επιτέλους

2009-05-21T10:30:00.003+03:00

Άντε ρε ανιστόρητοι γραικύλοι, ακόμα να πειστείτε για την ελληνικότητα τής Μακεδονίας; Ακόμα κι αν δεν σάς έφτασε η κραυγή τού Κόλιν Φάρελ, που ως Αλέξανδρος έστειλε τα στρατεύματά του να ξεκοιλιαστούν "φορ δε γκλορι οβ γκρις" (gia thn doksa ths euryterhs perioxhs me thn genikh onomasia "ellada"), τώρα που το είπε κι η τηλεόραση ότι ο Alejandro el grande είναι ο σημαντικότερος ελλαδίτης όλων τον εποχών, τί έχετε να πείτε; ΤΟ ΕΙΠΕ Η ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ! ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙΤΕ ΝΑ ΤΟ ΑΜΦΙΣΒΗΤΗΣΕΤΕ ΚΙ ΑΥΤΟ!

Τί γαμάτοι που είμαστε (και άλλες αστειότητες)!

2009-05-11T10:37:00.010+03:00

Πριν από κανένα τρίμηνο, είπα να φτιάξω κι εγώ έναν λογαριασμό στη σελίδα δικτυακού αυτοφακελώματος, το Φέιζμπουκ, με σκοπό να κάνω γνωστό σε περισσότερο κόσμο το Χιμαιρολόγιο. Όπως όλοι ξέρουμε, εκεί μέσα υπάρχουν διάφορα γκουπ. Γκρουπ για το παραμικρό. Γκρουπ για τις ομάδες, για τις πατρίδες, για τις θρησκείες, για τις μουσικές, ακόμα και για να βάλουν κάποιον να κουρευτεί. Προσωπικά, δεν έχω δει κάποια ουσιαστική χρησιμότητα στην ύπαρξη των γκρουπ. Εκτός από τις περιπτώσεις που είναι αποκλειστικά για πλάκα (σαν το γκρουπ με τις αστείες πινακίδες) και τις άλλες, που έχουν σαν σκοπό να προβάλλουν μία σελίδα, ένα μαγαζί, ένα συγκρότημα, κάτι τέλος πάντων. Υπάρχουν και τα άλλα που είτε εξυπηρετούν τα "συμφέροντα" τού δημιουργού και το λένε ξεκάθαρα στον τίτλο ("έβαλα στοίχημα ότι θα συγκεντρώσω Χ άτομα που θέλουν/κάνουν/είναι Υ"), καθώς και αυτά τα οποία θα ονομάσουμε "γκρουπ διαδικτυακής αυτοϊκανοποίησης".
Με ένα τέτοιο γκρουπάκι θα ασχοληθούμε σήμερα, που αξιώθηκα μετά από πολύ καιρό να γράψω εδώ. Συγκεκριμένα, είναι αυτό εδώ που λέει Γεννημένοι την ΔΕΚΑΕΤΙΑ του 80... από 1980 μέχρι 1989. Και τί γίνεται εκεί μέσα; Γίνονται διάφορες αναφορές σε κάποια πράγματα που υπήρχαν τότε (από τα γαριδάκια μέχρι τη μουσική και την τηλεόραση), με ιδιαίτερα νοσταλγικό τρόπο και πάντα με διάθεση σύγκρισης με τα σημερινά δεδομένα. Την πρώτη φορά που ξεκίνησα να διαβάζω εκείνο το κατεβατό, άρχισα να τραβαώ τις φαβορίτες μου. Δεν το τελείωσα, η υπομονή μου εξαντλήθηκε. Ένα γκρουπ για ανθρώπους που δεν είναι ούτε 30 χρόνων, να μοιάζει σαν να γράφτηκε από παππούδες που αναπολούν τα αγνά χρόνια τής γερμανικής κατοχής.Και εδώ βρίσκεται το μυστικό. Αυτή η παγίδα είναι κλασική. Λέμε "τί ωραία που ήταν τότε που είχαμε αυτό. Κοίτα τα σημερινά παιδιά που έχουν εκείνο", απαξιώνοντας εκείνο που έχουν τα σημερινά παιδιά. Βέβαια, εκείνη την εποχή ήμασταν κι εμείς παιδιά και η ανάμνηση ορισμένων πραγμάτων, μάς θυμίζει χρόνια που αυτό που μάς φαινόταν πιο σημαντικό ήταν το ότι θα έπρεπε να πάμε στην τέταρτη τάξη τού δημοτικού και τα μαθήματα θα ήταν πιο δύσκολα. Κι επίσης, τα σημερινά παιδικά πράγματα μάς φαίνονται χαζά επειδή είναι παιδικά. Μήπως τα δικά μας ήταν λιγότερο χαζά; Σε καμμία περίπτωση. Απλώς ήμασταν παιδάκια και, αν τα θυμόμαστε και χαμογελάμε, είμαστε περισσότερο επιεικείς μαζί τους επειδή μάς φέρνουν στο μυαλό εκείνα τα χρόνια.

Και θα γίνω πιο συγκεκριμένος, αντιγράφοντας κάποια αποσπάσματα και σχολιάζοντάς τα. Και ξεκινάμε.

"Βλέπαμε Στρουμφάκια, Thundercats, Κabamaru και Candy Candy και όχι Pokemon, Digimon και Yu Gi Oh..."

Καθαρά προσωπική αντίληψη. Κόβω το λαιμό μου ότι, αν ο ίδιος που το έγραψε αυτό ήταν 25 χρόνων την εποχή που βγήκαν οι προαναφερθείσες σειρές κινουμένων σχεδίων, ούτε που θα τις έφτυνε. Εκτός κι αν οι Thundercats είχαν πολύ περισσότερα να προσφέρουν από τα Pokemon. Τα οποία Pokemon έχουν πράγματα να πουν στα σημερινά παιδιά. Στα παιδιά, επαναλαμβάνω, όχι στους σχεδόν τριαντάρηδες.

"Τρώγαμε καραμελάκια ΡΕΖ, γαριδάκια Extra και Φοφίκο... "

Αν σού έλειψαν τόσο πολύ, σού έχω καλά νέα. Μπορείς να τα βρεις και τώρα. Κι αν θες Φοφίκο, σώνει και καλά, υπάρχουν τα Φουντούνια που έχουν ίδια γεύση. Πάλι καλά που δεν γίνεται σύγκριση με τα σημερινά γαριδάκια εδώ. Αλλά οι τρεις τελείες στο τέλος, αφήνουν πολλά πρόστυχα υπονοούμενα...

"Βλέπαμε εκπαιδευτική τηλεόραση στην ΕΡΤ1 και Φρουτοπία και του κουτιού τα παραμύθια..."

Γι'αυτό γίναμε έτσι! Σοβαρά πράγματα που βλέπαμε!

"Επίσης κάναμε ακόμη παιδικά πάρτυ στα σπίτια μας και δεν τρέχαμε σε κάθε τυχαίο παιδότοπο... "

Άλλη προσωπική άποψη. Για ρώτα και τις μητέρες των παιδιών, πόσο κόπο και χρόνο τούς γλυτώνουν οι "τυχαίοι παιδότοποι". Βέβαια, όλο το γκρουπ εκεί βασίζεται. Στο δόγμα "δεν αποδεχόμαστε τα καινούργια πράγματα γιατί έτσι" ενώ ταυτόχρονα χρησιμοποιούν όλα τα καινούργια πράγματα.

"Δεν γεννηθήκαμε μέσα στην Τεχνολογία αλλά την ανακαλύψαμε σε μία καλύτερη ηλικία - χωρίς να είναι η μοναδική επιλογή διεξόδου μας από την καθημερινότητα..."

Όχι. Γεννηθήκαμε σε σπηλιές. Αλλά ακόμα και σε σπηλιές να είχαμε γεννηθεί, η τεχνολογία τής εποχής θα ήταν τα ρόπαλα και οι σφεντόνες που έκαναν πιο απλή την εύρεση τροφής. Μέχρι τώρα μιλούσες για την τηλεόραση και τα καραμελάκια και τώρα απαρνείσαι την τεχνολογία. Εκτός κι αν με τον όρο "τεχνολογία", σού έρχονται στο μυαλό μόνο οι σύγχρονοι υπολογιστές, τα ρομπότ, τα MP4 players και όσα άρχισαν να εμφανίζονται τα τελευταία 2 χρόνια. Και αν είχαμε τη σημερινή τεχνολογία, μπορεί και να ήταν η μοναδική επιλογή διεξόδου μπλα μπλα. Λες και δεν υπάρχουν παιδιά που παίζουν κανένα ποδόσφαιρο ή όλα αυτά τα παιδικά παιχνίδια που ξέραμε και τότε.

"Τις πρώτες πορνό ταινίες τις βλέπαμε σαν κλέφτες στο Βίντεο του Μπαμπά, όχι όπως τώρα που με ένα κλικ τα παιδάκια βρωμίζουν την ψυχή τους..."

Εμείς την βρωμίζαμε με πιο αγνούς τρόπους. Συγνώμη, τρόπους...

"Ακούγαμε τη φωνή του άλλου όταν παίρναμε τηλέφωνο μέχρι που μας έφαγαν τα SMS..."

Πάρε ένα από αυτά τα καινούργια τηλέφωνα, που μπορείς και να μιλάς. Οι υπόλοιποι, τέτοια χρησιμοποιούμε.

"Παίρναμε εκατομμύρια φακελάκια με αυτοκόλλητα Panini και όταν μας τύχαινε κάποιο σπάνιο το δείχναμε σε όλο το σχολείο..."

Μη μού το θυμίζεις! Τόσα λεφτά πεταμένα σε αυτές τις μαλακίες!

"Παίρναμε κουλούρια και λουκουμάδες με ζάχαρη από το κυλικείο και όχι τυποποιημένες τυρόπιτες..."

Διότι, μπορεί τα σημερινά παιδιά να είναι παχύσαρκα σε μεγάλο βαθμό, αλλά από εμάς ξεκίνησε η καταστροφή!

"Διαβάζαμε Μπλεκ και Σούπερ Κατερίνα... με αγνά μέχρι τότε μηνύματα...και όχι πως θα σου κάτσει η φίλη του φίλου σου..."

Δηλαδή, δεν διάβαζες Κράνος, Πόλεμο, Έφοδο; Εκεί να δεις αγνά μηνύματα. Κόναν; Ποπάυ; Τίγκα στα αγνά μπουκετίδια. Αααχ, αυτά ήταν χρόνια! Και για την φίλη τού φίλου σου, δεν περιμένουν τα περιοδικά για να το μάθουν. Το ξέρουν από μόνοι τους. Όχι σαν εμάς, με τα αγνά μας μηνύματα και τις τρεις τελείες στο τέλος...

"Τρώγαμε την Φάτσα Μπανάνα από την ΕΒΓΑ και τις γρανίτες Turbo πριν τις καταργήσουν..."

Μην αγχώνεσαι! Υπάρχουν και σήμερα σκατά γεμάτα συντηρητικά για να απολαύσεις! (συγνώμη, αλλά πήγαινες γυρεύοντας)

"Πρωτοχρονιά και Ανάσταση καθόμασταν με την οικογένεια μας και δεν τρέχαμε 00.01 στο πρώτο κλαμπ να τσακίσουμε Mojito, space kai Cuervo..."

Ναι! Επειδή ήσουν παιδάκι! Πώς στον διάβολο ήθελες να πας σε κλαμπ τότε;! Και ποιος σε εμποδίζει να κάτσεις με την οικογένειά σου τώρα;;

"Καταφέραμε ίσως να δούμε μια φορά στη ζωή μας την Αλίκη Βουγιουκλάκη στο σανίδι..."

Και αυτό, γιατί είπαμε ότι είναι καλό...;

"Είδαμε σε πρώτη εκτέλεση απίθανες σειρές ... από το Εκμέκ Παγωτό και τους Απαράδεκτους μέχρι τις Τρεις Χάριτες και τους Μεν και Δεν..."

Όσοι δεν τα πρόλαβαν, μπορούν να τα δουν στο ίντερνετ. Θα τούς κατηγορήσεις και γι'αυτό;

"Ξέραμε μόνο τη Μπαλαρίνα και το Μύλο στα Λούνα Παρκ και δεν μας έφευγε η ψυχή στα 3G..."

Σε υποχρέωσε κανείς να μπεις στα 3G και να σού φύγει η ψυχή; (αρχίζω να χάνω την υπομονή μου πάλι)

"Μας έδιναν ένα πεντοχίλιαρο οι γιαγιάδες και οι παππούδες και νιώθαμε ευτυχισμένοι... Δεν ήμασταν μουρτζούφληδες όπως τώρα που αν πάρουν 20 ευρώ κοιτάζουν με μισό μάτι..."

Ξέρει κανείς άλλος κάποιον που να τού δίνουν €20 και κοιτάζει με μισό μάτι;

"Γράφαμε ακόμη ραβασάκια και δεν κάναμε comment σε Hi5..."

...ενώ είναι υποχρεωτικό να γράφουμε ραβασάκια για να πούμε στην γκόμενα που είναι 530 χιλιόμετρα μακριά κάτι. Οτιδήποτε.

"Βλέπαμε τα Νιτζάκια σε βιντεοκασέτες και βλέπαμε και μαζεύαμε τους Κατσίστες--- απίστευτε Χαλ Χόγκαν και Ντόλαρ μαν..."

Τα αγνά μηνύματα που λέγαμε. Για τσεκάρετε, πόσοι από τούς "Κατσίστες" είναι ακόμα ζωντανοί; Ωραίοι οι στημένοι αγώνες τους (τόσο ξύλο και δεν άνοιγε ούτε ρουθούνι), ακόμα πιο ωραία τα αναβολικά που μπουκώνονταν.

Να συνεχίσω; Συνεχίζω.

"Θυμάστε τους Ευχούλιδες?"

ΝΑΙ. ΨΟΦΟΣ.

"Χάρρυ Κλύν σόου και Δέκα Μικροί Μήτσοι..."

Ελληνοφρένεια, Ράδιο Αρβύλα και Αλ Τσαντίρι Νιουζ. Και λοιπόν;

"Παίρναμε τα μικρά μερεντάκια με το πλαστικό κουταλάκι και όταν πρωτοκυκλοφόρησαν τα κρουασάν είχαμε ψαρώσει..."

Το ίδιο και οι ιθαγενείς των νησιών της Καραϊβικής όταν είδαν τούς πρώτους εξερευνητές με τις χρωματιστές γυαλιστερές χάντρες.

"Τα σόου της Ρούλας Κορομηλά και το Ciao Ant1..."

Κοίτα ρε πούστη μου, τι μαλακίες βλέπαμε. Τελικά, χωρίς το ίντερνετ, μάλλον ήμασταν άνθρωποι των σπηλαίων.

"Πηγαίναμε στα "Ηλεκτρονικά" και παίζαμε Super Mario, Sonic, Mortal Compact, Streetfighter, Bubble Bubble, Tetris, Arcanoid, Top Gun και στα πλοία τρέχαμε να βρούμε που τα έχουν κρυμμένα..."

Όχι όπως τώρα, που τα έχουμε όλα στα ΜΑΜΕ και παίζουμε όποτε γουστάρουμε χωρίς να πληρώνουμε ένα σκασμό κέρματα. Αλλά αυτό το κάναμε γαργάρα, έτσι;

"Οι γονείς μας δεν ανησυχούσαν αν θα γυρίσουμε σώοι όπως τώρα... Ματώναμε τα γόνατα μας και συνεχίζαμε το παιχνίδι..."

Όχι βέβαια. Οι γονείς να ανησυχήσουν για τα παιδιά τους;! Αδιανόητο!

"Παίζαμε Μπουκάλα και Θάρρος ή Αλήθεια..."

Και δεν διαβάζαμε περιοδικά που έλεγαν πώς θα σού κάτσει η φίλη τού φίλου σου.

"Πατούσαμε τα κουτάκια από τα αναψυκτικά και περπατούσαμε σαν να ήταν τακούνια..."

Και από εμάς κάποιοι έγιναν τραβεστί, αλλά δεν το έκαναν και σημαία.

"Διαβάζαμε Ποπάυ και Τιραμόλα..."

Αααα! Τα διάβαζες τα αγνά σου τα μηνύματα τελικά!

"Ντυνόμασταν Νιτζα, Καουμπόυ και Ρομπέν των Δασών τις Απόκριες και όχι Πίκατσου και Μπομπ Σφουγγαράκης..."

ΚΑΙ ΓΙΑ ΠΟΙΟ ΛΟΓΟ ΟΙ ΝΙΝΤΖΑ ΚΑΙ Ο ROBIN HOOD ΕΙΝΑΙ ΚΑΛΥΤΕΡΟΙ;

"Είχαμε τα κλασσικά walkman με τα ακουστικά με το σφουγγαράκι στο πλάι και με το ζόρι χωρούσαμε στη τσέπη μας δύο κασέτες..."

Όχι όπως τώρα, που με τα MP3 players και τα τηλέφωνα (όχι σαν το δικό σου που στέλνει μόνο SMS), βάζουμε ό,τι τραγούδι γουστάρουμε και δεν χρειάζεται να κουβαλάμε ολόκληρη βαλίτσα. Φτου μας!

"Παίρναμε Ξυστό και αν μας έπεφτε ένα κατοστάρικο, παίρναμε άλλο ένα και το χάναμε και αυτό..."

Σού είπε κανείς ότι τώρα δεν μπορείς να τζογάρεις βλακωδώς;

"Παίζαμε με στρατιωτάκια και τους αλεξιπτωτιστές με το πλαστικό αλεξίπτωτο... θυμάστε;"

Πόσα αγνά μηνύματα να αντέξω ακόμα...;

"Παίζαμε το Φωτιά Φωτιά στη πέρα γειτονιά και Σ' αγαπώ Σ'αγαπώ που με βάζεις..."

Τί μαλακίες... Ελπίζω να καταργήθηκαν εντελώς.

"Οι γιαγιάδες μας έφτιαχναν πίττες και κουλουράκια, τώρα φτιάχνουν τα νύχια και τα μαλλιά τους..."

Γρήγορα στην κουζίνα! Που θέλετε να βγείτε και από το σπίτι! Κακομαθημένες!

"Το πρώτο μας φιλί δίνονταν με ακούμπισμα των χειλιών και όχι κατευθείαν η γλώσσα στον ουρανίσκο..."

Ναι ρε γαμώτο. Σε λάθος εποχή γεννηθήκαμε. Χάθηκε να περιμέναμε 10 χρόνια; Όχι 100. Μόνο 10.
Φτάνει. Δεν αντέχω άλλο. Έχει κι άλλα τέτοια, μπορείτε να τα δείτε. Τα γκρουπ στο Φέιζμπουκ είναι ασήμαντα. Δεν ταΐζουν παιδιά με ένα κλικ, δεν συγκινούν υπευθύνους για να μην κόψουν το δάσος, δεν πείθουν κανέναν για το πώς θα έπρεπε να ονομάζεται γειτονική περιοχή, δεν κάνουν τίποτα. Το συγκεκριμένο γκρουπ με το οποίο ασχολήθηκα, έχει 173οοο μέλη. Είναι όλοι τους τόσο δυστυχισμένοι και απογοητευμένοι από τη ζωή τους που θυμούνται με νοσταλγία τη δεκαετία τού 1980 και δεν μπορούν να βρουν τίποτα ωραίο σήμερα; Ή θέλουν να φαντάζονται ότι είναι ξεχωριστοί (η διαδικτιακή αυτοϊκανοποίηση που λέγαμε); Λυπάμαι που το λέω, αλλά καμμία γενιά δεν είναι ξεχωριστή. Ξεχωριστά είναι μόνο τα άτομα που την απαρτίζουν. Για αυτά που έχει πετύχει ο καθένας και όχι απλά και μόνο επειδή γεννήθηκε μέσα σε κάποια συγκεκριμένη δεκαετία. Και, από την άλλη, πόσο πιθανό είναι πριν από 20 χρόνια να ήταν μαζεμένα όλα τα ωραία και σήμερα να μην υπάρχει τίποτα; Γίνεται;

Γουάου! Επέτειος! Wow! Anniversary!

2009-04-21T10:36:00.003+03:00

Περισσότερα στο Χιμαιρολόγιο.

Κρίση; Ποια κρίση;

2009-04-06T10:42:00.002+03:00

Ποια κρίση μωρέ; Η μόνη κρίση που ξέρω, είναι αυτή εδώ.

Δελτίο βαρετών ειδήσεων

2009-03-21T09:45:00.006+02:00

Φίλες και φίλοι, γεια σας. Είναι το έκτακτο γλυκοπατατιάρικο δελτίο ειδήσεων. Στο πληκτρολόγιο τού μπλογκ, εγώ.

Σήμερα, αρκετά εκατομμύρια αυτοκίνητα σε όλο τον κόσμο, ξεκίνησαν για τον προορισμό τους και τελικά έφτασαν εκεί. Νωρίτερα, στην ώρα τους ή με καθυστέρηση, αλλά έφτασαν. Επίσης, Πάρα πολλά πλοία έφυγαν και έφτασαν χωρίς να πάθει κανείς τίποτα. Το ίδιο συνέβη με αμέτρητα αεροπλάνα. Και με τρένα επίσης. Ακόμα και με μοτοσυκλέτες. Όλοι ξεκίνησαν κανονικά και έφτασαν επίσης κανονικά.

Μία θαυμάσια μεγάλη ποσότητα νέων, εξυπνότερων από εμάς, ανθρώπων, προστέθηκε στον πληθυσμό και περιμένουμε κι άλλες γεννήσεις εντός των επόμενων αιώνων. Ακόμα, αρκετά παιδιά είπαν τις πρώτες τους λέξεις, έκαναν τα πρώτα τους βήματα, έριξαν το πρώτο τους γέλιο. Εδώ να σημειώσουμε ότι τα μωρουδίστικα γέλια σε κάνουν να αισθάνεσαι τόσο ωραία, που η κυβέρνηση θα έπρεπε να τα φορολογήσει ή να τα απαγορεύσει με νόμο.

Αρκετοί άνθρωποι είχαν κάποιο μικροατύχημα ή κάποιες ασθένειες, που θα ξεπεράσουν και θα είναι πάλι υγιείς και δυνατοί. Κάποιοι απέφυγαν τα ατυχήματα παρά τρίχα, ενώ ορισμένοι τα πρόλαβαν και δεν χρειάστηκε να κάνουν κάτι άλλο.

Σε πολλά σημεία έγινε αλκοτέστ και οι οδηγοί που δεν ήπιαν τίποτα ήταν κατά πολύ πολλαπλάσιοι απέναντι στους άλλους και, λογικά, συνέχισαν κανονικά τη διαδρομή τους. Επίσης, πολλές παρέες ανθρώπων βρέθηκαν και πέρασαν πολύ ωραία, γελώντας δυνατά και απολαμβάνοντας το κλίμα οικειότητας μεταξύ τους.

Μερίδα ανθρώπων, ανά δυάδες, αποφάσισαν ότι θέλουν να περνάνε όσο γίνεται περισσότερες ώρες μαζί. Σε μέρη όπως διαμερίσματα, δωμάτια ξενοδοχείων, ερημικες τοποθεσίες κλπ, άνθρωποι με φυσιολογικές (ως προς την ένταση) ορμές, μοιράστηκαν την ευχαρίστησή τους μέσω έντονων ερωτικών επαφών. Έγινε χαμός! Πολύ ωραία πράγματα!

Αλλού, υπήρξαν άνθρωποι που αποφάσισαν να απαλλαγούν από τα πνευματικά τους δεσμά και να επικεντρωθούν στην απελευθέρωσή τους από τα σωματικά δεσμά, κάνοντας το πρώτο βήμα για την διεκδίκηση τής ελευθερίας τους. Επιστήμονες σε διάφορα εργαστήρια έφτασαν ή πλησίασαν σημαντικές ανακαλύψεις, που θα μάς φανούν από εξαιρετικά χρήσιμες μέχρι και σωτήριες στο κοντινό μέλλον. Ακόμα, πολλοί άνθρωποι έμαθαν ή ξεκίνησαν να μαθαίνουν κάτι που θα τούς κάνει καλύτερους και θα αισθάνονται πιο ωραία με τον εαυτό τους.

Εντοπίστηκαν και κρούσματα καλοπροαίρετων πολιτικών. Μέχρι να συνέρθουν, η θέση τους θα είναι στο γλυκοπατατιάρικο δελτίο.

Πάρα πολλοί γιατροί έκαναν σωστά τη δουλειά τους, αλλά δεν πήραν ούτε φακελάκι, ούτε κάποιο άλλο δώρο. Κάπου αλλού, ορισμένοι αστυνομικοί φέρθηκαν σαν πολίτες και έκαναν τα στραβά μάτια σε χαζές παραβάσεις που επηρεάζουν μόνο στα χαρτιά (π.χ. προσπέραση τρακτέρ στην άδεια ευθεία). Κάποιοι δάσκαλοι και καθηγητές συνέχισαν να διδάσκουν σύμφωνα με τα μέτρα που έχουν ορίσει, δηλαδή τη σωστή διαπαιδαγώγηση των παιδιών και όχι την υπομονή μέχρι να περάσει η ώρα και να πάμε στο σπίτι.

Εννοείται ότι υπάρχει και η άλλη πλευρά. Αλλά τα τής άλλης πλευράς, τα μαθαίνετε στα άλλα δελτία. Εδώ θα έρχεστε για εναλλακτικά νέα. Ήταν το έκτακτο γλυκοπατατιάρικο δελτίο ειδήσεων. Στο πληκτρολόγιο τού μπλογκ, εγώ. Μέχρι το επόμενο ποστ, καλές σας μέρες και μην ξεχνάτε να τσεκάρετε το Χιμαιρολόγιο κάθε δύο μέρες.

ZEITGEIST ----> Z-DAY

2009-03-07T10:26:00.002+02:00

Έρχεται η 15η Μαρτίου. Η μέρα που σε όλο τον κόσμο, σε διάφορα σημεία, θα συναντηθούν άνθρωποι που οι δύο ταινίες Zeitgeist και Zeitgeist Addendum τούς έκαναν να σκεφτούν, να συζητήσουν, να διαφωνήσουν και, ενδεχομένως, να αρχίσουν να ελπίζουν. Προσωπικά, η λύση που περιγράφεται στη δεύτερη ταινία είναι κάτι που με εκφράζει και με απασχολεί εδώ και χρόνια και δεν θα μπορούσα παρά να θέλω να συμμετάσχω σε αυτό. Εδώ κοντά, στα μέρη μας, θα γίνει μία συνάντηση στην Κομοτηνή και θα φροντίσω να πάρω όσο γίνεται περισσότερο κόσμο και να βρεθούμε εκεί. Περισσότερες λεπτομέρειες και πληροφορίες από αυτά που μπορώ να σάς πω, θα βρείτε στις εξής σελίδες:

http://zeitgeist.onsite.net.gr/ ----> Download των ταινιών και των υπότιτλων

http://www.thezeitgeistmovement.gr/portal.php ----> Το επίσημο φόρουμ στα ελληνικά.

http://www.facebook.com/group.php?gid=49624786367&ref=mf ----> Το ελληνικό γκρουπ στο Facebook

http://www.facebook.com/group.php?gid=55303891744&ref=mf ----> Το παγκόσμιο γκρουπ στο Facebook

Όσοι δεν γνωρίζετε περί τίνος πρόκειται, δεν χάνετε τίποτα αν ενημερωθείτε. Άλλωστε πρόκειται για πράγματα που αφορούν τούς πάντες και τον τρόπο με τον οποίο βλέπουμε τον κόσμο και αυτά που ξέρουμε ως δεδομένα.

Το χειρότερο που μπορούν να πάθουν

2009-02-28T20:37:00.004+02:00

Εντάξει, το ξέρουμε. Από ανθρώπους που συναγωνίζονται σκληρά μεταξύ τους για το βραβείο πνευματικής ανυπαρξίας και ανεμοδαρμένης ελαφρότητας, δεν περιμένεις να αποκομίσεις οτιδήποτε παρακολουθώντας τους. Αλλά να αποκαλεί εργατικό ατύχημα το ότι μία τηλετίποτα σήκωσε την φούστα της και φάνηκε ο κώλος της (και παράλληλα, πολλοί όρχεις σε κατάσταση πανικόβλητης αλλοφροσύνης και αντανακλαστικής αυτοάμυνας, σταμάτησαν προσωρινά να παράγουν σπερματοζωάρια και τεστοστερόνη), αυτό νομίζω ότι αποτελεί πρόκληση. Από ανύπαρκτους που δεν έχουν δουλέψει ποτέ σε συνθήκες τέτοιες που να ξέρουν τί είναι ένα εργατικό ατύχημα και τί μπορεί να αφήσει.

Εντάξει μωρέ, αυτοί θα αλλάξουν τον κόσμο; Τί περιμένεις τώρα, κουλτούρα;

Ναι, ρε ηλίθια εσωτερική φωνή με τον εκνευριστικό σου αντίλογο. Περιμένω πολιτισμό. Άνθρωποι κάθονται και βλέπουν αυτά τα πράγματα και νομίζουν ότι είναι σημαντικά και άξια συζήτησης. Δε γουστάρω οι άνθρωποι με τούς οποίους βρίσκομαι στην ίδια περιοχή (άσχετα αν συναναστρέφομαι μαζί τους ή όχι, η "κουλτούρα" τους με επηρεάζει) να τηγανίζουν τον εγκέφαλό τους έτσι. Αξίζουν πολλές ευκαιρίες για να ενημερώνονται καλύτερα. Και για να βλέπουν πράγματα με ενδιαφέρον.

Σιγά ρε μάστορα. Εσύ θα κρίνεις τί είναι ενδιαφέρον; Ό,τι γουστάρουν βλέπουν.

Αυτό, κατάλαβες ότι είναι άκυρο πριν το ολοκληρώσεις. Λάθος. Αν το μεσημέρι τα κανάλια έδειχναν ρεπορτάζ από μέρη στα οποία γίνονται πραγματικά εργατικά ατυχήματα, εικόνες από άλλα μέρη τού πλανήτη (μπορεί να είμαστε το λίκνο τού πολιτισμού και πίπες, αλλά υπάρχουν και σε άλλα μέρη άνθρωποι) (αλήθεια), μουσική ενημέρωση για όλα τα είδη και όχι μόνο για τον απόπατο των κυνοκομείων, ακόμα και κάποια απλά μαθήματα ξένων γλωσσών, θα μπορούσαν να προσφέρουν κάτι στους τηλεθεατές τους. Αδιανόητο, έ;

Εννοείται. Ποιος θα καθήσει να δει αυτές τις βλακείες που λες;

Δυστυχώς, ο κόσμος βλέπει στην τηλεόραση αυτά που τού δείχνουν. Οπότε, αν κάποια στιγμή όλα τα κανάλια άρχιζαν να προβάλλουν κάτι διαφορετικό, που θα άνοιγε λίγο την αντίληψη των τηλεθεατών, ίσως να άλλαζε η κατάσταση. Αλλά, τελικά, πράγματι λέω βλακείες. Ποιος εξουσιαστής/σφετεριστής θέλει να δει τούς υποτακτικούς του να ξυπνάνε και τελικά να τον φτύνουν στη μούρη και να ελευθερώνονται; Τελικά, καλά που υπάρχει και το ίντερνετ και ας προσπαθούν να το υποβαθμίσουν με κάτι δρουζοεκπομπές.

Υ.Γ. Στις 15 Μαρτίου, είναι η πρώτη ετήσια Z-day. Περισσότερα, στα μπάνερ ψηλά (Zeitgeist movement), ενώ μέσα στις επόμενες μέρες θα υπάρξει και ανάρτηση από μένα.

Χαμομηλάκι

2009-02-10T10:06:00.003+02:00

Μπείτε σε αυτό το μπλογκ. Αξίζει τον κόπο. Γύρω στα 70 άτομα γράφουν ασταμάτητα και παλεύουν για τα δικαιώματα των παιδιών. Κι έχουν να μάς πουν πολλά ενδιαφέροντα πράγματα.

Όπως και νά'χει, τα παιδιά πρέπει να τα προσέχουμε όλοι, γιατί σε αυτά βασιζόμαστε για να δούμε να βελτιώνεται η κατάσταση. Και όχι στους βρωμόγερους κάθε ηλικίας που μάς ελέγχουν. Να τσεκάρετε το Χαμομηλάκι όποτε μπορείτε, θα βρίσκετε σημαντικές πληροφορίες.

Υ.Γ. Το βράδυ τήςΚυριακής δεν ήταν τελικά όπως το σχεδίαζα, αλλά το βράδυ τής Δευτέρας ήταν σχεδόν τέλειο (με την κανονική έννοια και όχι με την εφηβική [αχ, τέεεεεελειοοοοοοο]). Έστω κι αν η τούρτα έλεγε 88. Δεν πειράζει! Νά'ναι καλά τα παληκάρια!

Η ηλικία που κρατάει 2 χρόνια

2009-02-07T09:48:00.004+02:00

"Κάθε ώρα που περνάς φοβούμενος το θάνατο, είναι μία ώρα που περνάς νεκρός."

-Κάποιος που δεν θυμάμαι

"Κάθε ώρα που περνας περιμένοντας τα 30, είναι μία ώρα που περνας σαν τριαντάρης."

-Εγώ, μόλις τώρα

Λοιπόν. Όσο πάει, βλέπω και καθαρότερα κι ας ανεβαίνουν η μυωπία κι ο αστιγματισμός. Γνωστός (στον εαυτό μου) συνομωσιολόγος, ανακάλυψα άλλη μία συνομωσία εναντίον των ανθρώπων. Ο αριθμός 30, είναι τρομερά υπερεκτιμημένος, όταν έχει να κάνει με την ηλικία. Όσοι πιστεύουμε ότι δεν έχουμε ζήσει αρκετά πράγματα μέχρι την συμπλήρωση των 30, αισθανόμαστε τρομοκρατημένοι διότι βλέπουμε ότι ο χρόνος τελειώνει και είμαστε υποχρεωμένοι να ενεργούμε και να σκεφτόμαστε σύμφωνα με την ηλικία μας. Και καλά! Δηλαδή, αν κάνω χοντράδες με τούς επίσης παχύδερμους φίλους μου, πρέπει να τις κόψω γιατί, τί θα λέει ο κόσμος τώρα που μεγάλωσες και ακόμα δεν παντρεύτηκες κλπ. Αηδίες. Άλλο πράγμα τα ώριμα φρούτα και άλλο τα σάπια.

Βλέπω σε πολύ κόσμο (συμπεριλαμβάνω και τον εαυτό μου) ότι όταν γίνονται 29, λένε "τού χρόνου 30" και αδικούν τον εαυτό τους. Είναι σαν οι ηλικίες να πηγαίνουν ως εξής: 25, 26, 27, 28, τού χρόνου 30, 30. Και γιατί να μη συνεχίζουν με πέρσι 30, πρόπερσι 30, πριν 3 χρόνια 30 κλπ; Λες και τα 29 είναι προπαρασκευαστικό έτος για τα 30. Λες και τα 30, μόλις τα κλείσεις, αυτόματα θα κλείσουν και κάποιες πόρτες. Κάποια πράγματα που έκανες μικρότερος, δεν μπορείς να τα κάνεις τώρα. Τί μάς λες! Αυτά που έκανα πριν λίγους μήνες, γίνονται και τώρα, το ίδιο φρικτά ή και χειρότερα!

Αλήθεια, εσύ που έκλεισες τα 30 και φοβάσαι ότι δεν θα σε πλησιάζουν οι μικρές, πόσο θα γούσταρες να ασχοληθείς με κάποια που φοβάται έναν αριθμό; Βέβαια, εξαρτάται και από το πόσο μικρές, έτσι; Το μπλογκ δεν στηρίζει την παιδοφιλία.

Αυτά τα λίγα είχα να πω. Μέχρι αύριο το βράδυ θα είμαι ακόμα 29. Η πρωτοχρονιά των 30 θα με βρει στην Ξάνθη, να παίζω κιθάρα και να βγάζω το λαρύγγι μου. Και κάπως έτσι ήθελα να γίνει, έτσι κι αλλιώς. Να είμαι περιτριγυρισμένος από φίλους. Μπορεί να πουλάω άνεση και να το παίζω υπεράνω, αλλά είναι μόνο επειδή δεν θέλω με τίποτα να με πάρει από κάτω. Κι αυτό επειδή δεν υπάρχει λόγος. Από τα 29 πας στα 30, όχι στα 70. Αν εκμεταλλεύεσαι τα χρόνια για να βελτιώνεσαι, είσαι καλά. Αύριο το βράδυ, θα πιω λίγο νερό και στην υγειά σας.

Ο δρόμος μού ανήκει

2009-01-24T10:22:00.005+02:00

Λοιπόν, χωρίς εισαγωγές και χαζομάρες, δείτε τί πρέπει να κάνετε για να είστε πρώτες μούρες στον δρόμο και γενικότερα ίσως. Ξεκινάμε.

Κεφάλαιο πρώτο. Οδήγηση.

Πρώτο πράγμα που πρέπει να θυμάμαι όταν μπαίνω στο αυτοκίνητο είναι ότι οι δρόμοι μού ανήκει. Πληρώνω φόρους, τέλη κυκλοφορίας, άρα μπορώ να κάνω ό,τι γουστάρω. Πρώτα κουμπώνω τη ζώνη πίσω από την πλάτη μου για να σκάσει αυτή η μαλακία που βάλανε στα καινούργια αυτοκίνητα και κουδουνίζει αν δεν φορέσεις ζώνη. Σιγά μην περιοριστώ. Και τώρα, είμαι έτοιμος να ξεκινήσω. Θα συναντήσω πολλά στον δρόμο μου, αλλά έχω μάθει να τα αντιμετωπίζω.

Όταν θέλω να στρίψω και νομίζω ότι χρειάζεται οπωσδήποτε να ανάψω φλας, μπορώ να το κάνω αμέσως μόλις ξεκινήσω να παίρνω την στροφή. Αφού ξέρω ότι θα στρίψω, τί το χρειάζομαι; Όποιος είναι από πίσω, ας περιμένει. Το ίδιο ισχύει και όταν θέλω να παρκάρω. Μπορώ να βγάλω αλάρμ όταν θα έχω σταματήσει ή όταν θα έχω κόψει σημαντικά ταχύτητα και ο πισινός μου έχει ήδη καταλάβει ότι θα παρκάρω. Βλέπεις, για άλλους το φλας σημαίνει πρόθεση. Για μένα σημαίνει γεγονός. Και εφόσον τα γεγονότα μιλάνε από μόνα τους, κάποιες φορές δεν χρειάζεται φλας. Απλά πράγματα. Στο ξεπαρκάρισμα είναι καλό να προσέχω περισσότερο, γιατί υπάρχουν και μαλάκες που πηγαίνουν στον δρόμο και μπορεί να πέσουν πάνω μου.

Όσον αφορά το παρκάρισμα, είπαμε. Ο δρόμος μού ανήκει. Μπορώ να παρκάρω όπου θέλω, αρκεί να μην περπατήσω καθόλου. Θα τριπλοπαρκάρω έξω από την καφετέρια όπου θα περάσω το πρωί μου, θα στενέψω τον δρόμο (ΜΟΥ), αλλά θα βλέπω το αμάξι μου. Και θα το βλέπουν και οι άλλοι. Επίσης, αν θέλει η κυρά να σταματήσει κάπου για ψώνια, θα σταματήσω στη μέση τού δρόμου, διότι κι εκείνη δεν έφτιαξε την κορμάρα της περπατώντας, έτσι; Ας περιμένουν οι πισινοί, δεν θα πάθουν τίποτα. Βέβαια, αν είμαι μόνος μου, σταματάω, κατεβαίνω, κάνω τη δουλειά μου, κάνω την κλασική χειρονομία "μισό λεπτό" στους άλλους, ρίχνω και κανένα μπινελίκι σε αυτούς που δε σέβονται το ότι τούς αφήνω να χρησιμοποιούν τον δρόμο μου και φεύγω.

Η χειρονομία "μισό λεπτό" είναι χρήσιμη όταν παρκάρω μπροστά από κάποιον που ετοιμάζεται κι έχει βγάλει φλας για να ξερπαρκάρει. Σιγά μη μετακινηθώ. Ας περιμένει να κάνω τη δουλειά μου. Δεν θα πάθει τίποτα.

Μπορώ να παρκάρω όπου γουστάρω. Κι αν έχω ένα τεράστιο 4Χ4 με επιπλέον καρότσα, μπορώ να το παρκάρω στη γωνία και να κλείνω την ορατότητα αυτού που έρχεται και θέλει να στρίψει αλλά δεν μπορεί επειδή εγώ πάρκαρα εκεί και βγαίνει στα τυφλά με αποτέλεσμα να έρθει ένα μηχανάκι και να πέσει πάνω του. Αυτός φταίει, που βγήκε, θα τού το πει κι ο άσχετος παππούς με την πίτσα στο χέρι. Εγώ θα βγω ζάχαρη. (σημ. Αυτό μού έχει συμβεί. Ευτυχώς που το παιδί δεν έπαθε τίποτα. Ένας περίεργος γέρος επέμενε ότι εγώ έφταιγα και ο μαλάκας με το πελώριο όχημα, το πήρε κι εξαφανίστηκε. Ο θεός να τούς κόβει χρόνια και να μού δίνει σκουλαρίκια.)

Όπου γουστάρω, είπα. Πάνω σε πεζοδρόμια, μπροστά σε ράμπες για τη μετακίνηση ανθρώπων με κινητικά προβλήματα (έλα μωρέ, σιγά μην έρθει τώρα). Οι δρόμοι μού ανήκουν. Γι'αυτό και στα φανάρια κάνω επίσης ό,τι γουστάρω. Αν είμαι πρώτος, δεν πειράζει να ξεχαστώ σκαλίζοντας τη μύτη μου με δύο δάχτυλα, θα το προλάβω το φανάρι. Αν δεν είμαι πρώτος, πατάω αμέσως κόρνα, για να μην ξεχαστεί ο μαλάκας μπροστά και χάσω το φανάρι. Επίσης, προσπερνάω οτιδήποτε με εμποδίζει να φτάσω πρώτος στο κόκκινο φανάρι. Δεν το ξέρουν ότι η θέση εκκίνησης είναι σημαντική και παίρνεις πιο πολλούς πόντους; Βλάκες...

Α, μίλησα για προσπέραση. Καταρχήν, όταν μιλάω στο τηλέφωνο, κινούμαι αργά και όσο γίνεται πιο κοντά στη μέση τού δρόμου. Επειδή εγώ πάω με το πάσο μου και μιλάω στο γκομενάκι, δε σημαίνει ότι οι άλλοι μπορούν να με περνάνε. Ή απλά δε με νοιάζει. Αλλά όταν κάποιος μιλάει στο τηλέφωνο και κινείται όσο γίνεται πιο κοντά στη μέση τού δρόμου, δεν μπορώ να το ανεχτώ. Θα πατήσω κόρνα, θα τού κολλήσω, στην ανάγκη θα τον πετάξω από τον δρόμο. Δεν μπορείς εσύ κύριε να κόβεις την κυκλοφορία! Έχουμε πληρώσει για τον δρόμο! Κι επίσης, όταν είμαστε 5-6 αυτοκίνητα και μπροστά ένα φορτηγό, ποιος πρέπει να προσπεράσει πρώτος όταν βγούμε στην ευθεία; Μα φυσικά, αυτός που έχει το πιο γαμάτο αυτοκίνητο. Συνήθως είναι ο τελευταίος, οπότε προσπερνάει μερικούς στη σειρά, μένει και στο αντίθετο ρεύμα περισσότερη ώρα, αλλά είναι ο πιο γαμάτος κι αυτό δεν αλλάζει.

Εννοείται ότι καλό είναι να ξέρει όλος ο κόσμος ότι έχω δυνατά ηχεία κι ακούω κορυφαία μουσική. Οπότε, ορθάνοιχτα παράθυρα και Πλούταρχος στο τέρμα. Και περνάμε αργά αργά από τις καφετέριες για να κόψουμε κίνηση. Και όσο για τούς πεζούς, είτε είναι γιαγιάδες, είτε φορτωμένοι, είτε βρέχει, είτε είναι σε διάβαση, δε μάς απασχολεί. Θα περάσουμε και ας τούς δώσει προτεραιότητα ο επόμενος. Ο πισινός.

Κεφάλαιο δεύτερο. Πεζοί.

Όταν είμαι πεζός, έχω προτεραιότητα. Ο δρόμος μού ανήκει. Και δεν μπορεί κανείς οδηγός να με πατήσει, γιατί θα με πληρώνει. Αυτό μού δίνει το δικαίωμα να περπατάω στη μέση τού δρόμου σαν να μη συμβαίνει τίποτα και χωρίς να κοιτάω αν έρχεται αυτοκίνητο. Το ίδιο ισχύει όταν μού δίνουν προτεραιότητα και δεν περνάνε σαν μανιακοί. Πηγαίνω με το πάσο μου.

Κεφάλαιο τρίτο. Τροχονόμοι.
Συμβουλεύομαι τις πινακίδες. Αν πάρκαρε παράνομα, τον γράφω, ανάλογα και με τα κέφια μου ή τα κέφια τού προϊστάμενου. Μετά, οι κλήσεις σε σημαντικά πρόσωπα θα σβηστούν και οι υπόλοιπες θα πληρωθούν. Επίσης, θα βάλω τις φωνές σε όποιον μού μιλήσει, είτε ευγενικά είτε με τσαμπουκά, για να καταλάβουν ποιος είναι η εξουσία. Ο δρόμος μού ανήκει.
_______________________________________________

Το παρόν κείμενο θα ενημερωθεί όποτε υπάρξουν ιδέες για να το συμπληρώσουν.

Εγνατία επωδός

2009-01-22T10:49:00.003+02:00

Η φωτογραφία από το www.olig.gr

Επιτέλους, παραδόθηκε πριν από κάποιες μέρες το κομμάτι τής εγνατίας οδού από την Χρυσούπολη στην Ξάνθη. Προσωπικά, δεν το βρήκα και τόσο εξυπηρετικό, αφού τον χρόνο που γλυτώνει κάποιος για να φτάσει στον κόμβο, τον χάνει για να βγει στο Πετροχώρι και από εκεί να πάει στην Ξάνθη. Αυτό από την δυτική μεριά. Δεν πέρασα από την ανατολική. Ο παλιός δρόμος έγινε αρκετά βολικός, από την στιγμή που δεν μπλοκάρεται από νταλίκες πλέον. Ειδικά όταν μπουν τα διόδια, θα γίνει η μόνη διέξοδος. Θα ήθελα να προτείνω σε όλους να μποϊκοτάρουμε την εγνατία όταν βάλουν διόδια, αλλά αυτό θα γίνει μόνο από τούς ντόπιους, έτσι κι αλλιώς. Κάποιος που έρχεται από μακριά, δεν γίνεται να χρησιμοποιεί τούς παλιούς δρόμους, προφανώς. Και εκεί βασίζονται οι ελέγχοντες το έργο. Μακάρι να ερημώσει ο δρόμος όταν μπουν τα διόδια. Αμήν παναΐα μου και τέτοια.

Χιμαιρολόγιο

2009-01-18T14:48:00.003+02:00

Εντάξει, είναι έτοιμο, εδώ και μία εβδομάδα. Γύρω στον Δεκέμβριο μού τη βάρεσε και τελικά το εφάρμοσα. Αποφάσισα ξαφνικά, ότι γουστάρω να κάνω σκίτσα. Όποιος ενδιαφέρεται να δει το αποτέλεσμα, το μπλογκ είναι το http://chimerolog.blogspot.com.

Υ.Γ. Φρέντε, ευχαριστώ.

Τί βλέπει η νεολαία στο διαδίκτυο

2009-01-15T12:50:00.000+02:00

Η φωτογραφία είναι από το Media Blog.

Αυτός ήταν ο υπότιτλος που εμφανιζόταν στην εκπομπή τού βρωμερού παράσιτου τής τηλεόρασης, δηλαδή ενός εκ των βρωμερών παράσιτων τής τηλεόρασης. Δεν την είδα όλη. Δεν την είδα εσκεμμένα. Ετοιμαζόμουν να βγω από το σπίτι και ήταν ανοιχτή. "Μπορώ", λέει. "Μπορώ και χειρότερα", εννοεί. Το θέμα, εκείνη την ώρα, ήταν τα περίεργα που "βλέπει η νεολαία" μέσα από τα βίντεο τού YouTube και τα σχετικά. Έδειχνε διάφορους με ορισμένες ανωμαλίες, που δεν χρειάζεται να αναφέρω εδώ, διότι δεν έχει νόημα.

Τα τελευταία λίγα χρόνια, λόγω βιωμάτων και πληροφοριών, έχω γίνει αρκετά καχύποπτος. Ως πολυκύτταρος οργανισμός, δεν έχω το παραμικρό ίχνος εμπιστοσύνης στην τηλεόραση. Με αυτά τα δεδομένα, οι σκέψη που μού πέρασε ήταν η εξής: Την ώρα που παιζόταν η εκπομπή αυτού τού σιχαμένου μύκητα, ποιοι παρακολουθούν; Κυρίως νοικοκυρές, εργαζόμενοι κλπ, που ενδεχομένως να έχουν παιδιά που ανήκουν στη νεολαία που βλέπει αυτά τα πράγματα στο διαδίκτυο. Οι γονείς, στη συντριπτική τους πλειοψηφία, δεν έχουν ιδέα για το τί μπορει να ψαχουλεύουν τα παιδιά τους στο ίντερνετ. Και έρχεται αυτή η ομιλούσα βλέννα για να απαξιώσει το ίντερνετ λέγοντας ότι τα παιδιά μας βλέπουν τέτοια πράγματα σε αυτό το εργαλείο τού διαβόλου. Και κάλεσε και ψυχολόγους, ειδικούς, έστησε ολόκληρη συζήτηση στο στούντιο, για να μάς δείξει τί βλέπουμε στο ίντερνετ. Με άλλα λόγια, κυρά μου, ο γιος σου κάθεται και βλέπει αηδίες αντί να διαβάζει θρησκευτικά για το διαγώνισμα τής Παρασκευής. Κοίτα να τον συμμαζέψεις.

Λυπάμαι (δηλαδή, χαίρομαι), αγαπητά απόβλητα, αλλά ο κόσμος ξυπνάει. Και χρησιμοποιεί το ίντερνετ και για την ενημέρωσή του. Αυτό που δείξατε ήταν ένα μικρό μέρος των πραγμάτων που μπορείς να βρεις μέσα σε αυτόν τον απεριόριστο (;) πλούτο από πληροφορίες. Μπορεί να πείθετε κάποιους, αλλά αυτοί όσο πάει λιγοστεύουν. Οι κωλοεκπομπές σας και οι γενικότερες προσπάθειες αποπροσανατολισμού και αποχαύνωσης των ανθρώπων, έχουν αρχίσει να χάνουν την ισχύ τους. Προσωπικά, ανυπομονώ.

Των φρονίμων τα ψάρια βρωμάνε απ'το κεφάλι στο λάκο με την φάβα

2009-01-10T10:11:00.004+02:00

Η φωτογραφία είναι άσχετη, αλλά νομίζω ότι είναι
προτιμότερη από κάποιον βουλευτή ή κάποιον
αστυνομικό.

Λοιπόν. Το βράδυ δε μ'έπαιρνε ύπνος και, μεταξύ άλλων, σκέφτηκα το εξής. Ας φανταστούμε μία ιστορία. Αν έχει συμβεί κάτι παρόμοιο, δεν θα εκπλαγώ, αλλά δεν το γνωρίζω. Αυτά που θα γράψω είναι υποθέσεις.

Και ξεκινάμε. Ας φανταστούμε δύο αστυνομικούς σε βραδινή υπηρεσία. Αραγμένοι με το όχημά τους, σταματάνε οχήματα για τυπικούς ελέγχους. Ευγενέστατοι, κάνουν τη δουλειά τους κανονικά, οι οδηγοί είναι συνεργάσιμοι και δεν σημειώνεται κάποιο ευτράπελο. Αυτά. Τέλος ιστορίας. Ωραία, δεν ήταν;

Έλα, αφήνουμε τις μαλακιούλες. Εννοείται ότι θα σημειωθεί ευτράπελο, αλλιώς γιατί να κάτσω να γράψω; Τόσο βλαμμένος είμαι; Τέλος πάντων, κάποια στιγμή σταματάνε κι ένα αρκετά πολυτελές όχημα, με σκοτεινιασμένα τζάμια κλπ. Ο τύπος που βγαίνει από μέσα είναι εριστικός, αρνείται να κάνει αλκοτέστ, επαναλαμβάνει την κλασική ατάκα κάθε κυρίαρχου τού σύμπαντος ("ξέρεις ποιος είμαι εγώ ρε;"), γαρνιρισμένη με ολίγη από "θα σε στείλω σε καμμιά βραχονησίδα να κάνεις αλκοτέστ στα καβούρια", όλα αυτά συνοδευμένα από απειλητικές κινήσεις των χεριών, για να ξέρουμε ποιος είναι το αφεντικό. Ο ένας αστυνομικός, δείχνει να κωλώνει, αλλά ο άλλος, μετά από κάποιες προσπαθειες μέσω ευγενικών, όσο γίνεται, συστάσεων, τον μαγκώνει, τού περνάει χειροπέδες και τον πετάει στο περιπολικό. Και πηγαίνουν μία βόλτα από το τμήμα. Ως εδώ, καλά.

Στο τμήμα, υπάρχει ένας προϊστάμενος. Πριν ο τυπικός αστυνομικός μιλήσει, ο προϊστάμενος αναγνωρίζει τον μπουζουριασμένο, αφρίζοντα βουλευτή. Πόσο πιθανό είναι:

α) Εντελώς τυπικά, να ρωτήσει τον αστυνομικό που προχώρησε στη σύλληψη τού βουλευτή τί συνέβη και να συνεχίσουν κανονικά πετώντας τον στο κελί για το βράδυ παρά τις κραυγές και τις απειλές του. Και το πρωί βλέπουμε.

β) Μόλις τον δει, να πει "κύριε βουλευτά μου, τί σάς έκανε αυτός ο αχρείος, θα φροντίσω να τιμωρηθεί παραδειγματικά" και να προθυμοποιηθεί να πάει ο ίδιος ο προϊστάμενος τον βουλευτή στο αυτοκίνητό του, εκεί όπου έγινε η σύλληψη (έτσι είναι, αν δεν παίρνεις προφυλάξεις).

γ) Μόλις τον δει, να πει "συγνώμη κύριε βουλευτά μου, ο αστυνόμος είναι νέος και ενθουσιώδης και δεν σάς γνώριζε, σας διαβεβαιώ πως δεν θα ξανασυμβεί".

Αν γίνει το α), υπάρχουν οι εξής πιθανότητες:

1) Ο προϊσταμενότερος που έρχεται, βλέπει τον βουλευτή, ρωτάει τί έγινε και μετά ακολουθεί τις νόμιμες διαδικασίες ώστε ο παράνομος βουλευτής να λογοδοτήσει στη δικαιοσύνη (τί ωραίο κλισέ. Σαν χάρτινος πύργος).

2) Ο προϊσταμενότερος, μόλις τον βλέπει, λέει "κύριε βουλευτά μου, τί σάς έκανε αυτός ο αχρείος, θα φροντίσω να τιμωρηθεί παραδειγματικά" και προθυμοποιείται να πάει ο ίδιος ο προϊστάμενος τον βουλευτή στο αυτοκίνητό του, εκεί όπου έγινε η σύλληψη.

3) Μόλις τον δει, να πει "συγνώμη κύριε βουλευτά μου, ο αστυνόμος και ο προϊστάμενος είναι νέοι και ενθουσιώδεις και δεν σάς γνώριζαν, σας διαβεβαιώ πως δεν θα ξανασυμβεί".

4) Ο βουλευτής έχει ήδη καλέσει τα κανάλια και μέσα σε 6' που παίρνει στο πιο καθυστερημένο συνεργείο για να φτάσει, έξω από το τμήμα γίνεται τής πουτάνας από ημίβλακες δημοσιογράφους, που με όσο μπορούν πιο εκνευριστικό τόνο στη φωνή, περιγράφουν τα "γεγονότα" (αστυνομική αναλγησία, δεν σεβάστηκαν ούτε τον βουλευτή, σύσσωμος ο πολιτικός κόσμος καταδικάζει τη νέα αυθαιρεσία κλπ). Πρόκειται για τούς ίδιους δημοσιογράφους που, είτε μιλάνε στον μοναδικό τυχερό τού Τζόκερ, είτε μιλάνε σε κάποιον πατέρα που ο γιος του πήγε φαντάρος και γύρισε σε φέρετρο θα ρωτήσουν "πώς αισθάνεστε;".

Πόσο πιθανό είναι να γίνει το γεγονός που περιγράψαμε και στη συνέχεια να γίνει το α) και το 1); Δεν θα πω ότι είναι απίθανο να υπάρξουν τόσοι σωστοί άνθρωποι, αλλά δε νομίζω ότι είναι και ιδιαίτερα πιθανό. Κι αν θέλει κάποιος να αγιάσει, ο φόβος τής δυσμενούς μετάθεσης δεν πρόκειται να τον αφήσει. Έτσι είναι ο καρκίνος άλλωστε. Προσβάλλει τα υγιή κύτταρα. Δεν θα πάνε τα υγιή κύτταρα να προσβάλλουν τα καρκινικά.

Δεν θέλω να δικαιολογήσω τίποτα. Απλά προσπαθώ να σκεφτώ πώς σκέφτονται όλοι αυτοί. Δεν μπορεί, όλοι είμαστε ανθρώπινα όντα. Δεν γίνεται να τα κάνουν όλα αυτά χωρίς να περνάει από το μυαλό τους ότι δεν είναι και πολύ εντάξει. Δεν θέλω να το πιστέψω αυτό το πράγμα. Αλλά μετά την χούντα, ήρθε η εκλεγμένη χούντα.

11 year old pregnant girl

2008-12-22T18:09:00.002+02:00

Κυκλοφορεί αυτό το e-mail, να προσέχετε. Κίνδυνος, θάνατος και τα σχετικά!

On December 24, 2006 at 8 oclock in the morning, a young 14 year old boy by the name of Scott Jackson was found dead. Doctors couldn't come up with the cause of his death. His mother checked his emails to see if she could figure out what happened. Turns out he was still signed into his Yahoo email account. She found he had gone to sleep after he read and didn't send a chain letter about a little girl that kills you in your sleep with no natural cause of death. This is the email she read: My name is ofelia Heras. I'm 16 years old. I'm a murderer. I have no face. When you look at me you'll die immediately. You have 900 seconds to send this to 24 or I will visit you tonight.
Put subject as:
11 year old pregnant girl

Δηλαδή, τη γαμήσαμε! Δεν θα μείνει ρουθούνι!

Mayday, Mayday! Rudolph down!

2008-12-22T17:45:00.006+02:00

Κι εκεί που καθόμαστε ήρεμα, ξαφνικά το ζωντανό στη φάτνη έπεσε. Τί μπορεί να τού συνέβη άραγε;

1) Δεν άντεξε τόσο κέρατο;

2) Εξοστρακίστηκε κάποια σφαίρα;

3) Το γκρέμισαν οι μισητοί αναρχικοί/ κουκουλοφόροι/ γκάνγκστερ;

4) Ήταν θύμα τού ανασχηματισμού;

5) Κατέβηκε σε απεργία;

6) Βαρέθηκε να ακούει τις ιστορίες που τού διάβαζε ο άγιος κόκα-κόλα;

7) Το βάρεσε ο ήλιος και δεν είναι συνηθισμένο σε τέτοιες λιακάδες;

Πάω πιο κοντά και τί να δω; Ακόμα κάτω ήταν!

Τώρα που μιλάμε, ο Ρούντι (επιτρέψτε μου το χαϊδευτικό οικειότητας) έχει επιστρέψει στη θέση του, αλλά οι γιατροί αναγκάστηκαν να τού ακρωτηριάσουν τα κέρατα. Έστω και κάτω από τον, κάτα μία έννοια, ευνουχισμό του, θα συνεχίσει το έργο του, δηλαδή τη διάδοση τού άκρατου καταναλωτισμού.

Αλήθεια, ολόκληρος εργοστασιάρχης, με στρατιά από υπαλλήλους, που μοιράζει τόσα εκατομμύρια πακέτα κάθε χρόνο μέσα σε ένα βράδυ, δεν έχει λεφτά για να πάρει ένα αεροπλάνο τής προκοπής και κυκλοφορεί με το σκατοέλκηθρο; Παράξενο μού φαίνεται. Όλα τα άλλα είναι φυσιολογικά.

Θέλημα θεού

2008-12-15T11:08:00.016+02:00

Αν ενδιαφέρεται κανείς, μπορώ να στείλω το κολλάζ και σε ένα ενιαίο αρχείο. Όταν πήγα να το φορτώσω εδώ, έβγαινε ένα θολό χάλι.

Ακόμα μία μικρή γνώμη

2008-12-09T11:28:00.004+02:00

Η φωτογραφία από το http://www.fire.gr/portal/images/photos/news/2005/treeonfire.jpg

Όσο για τούς ταραξίες, μήπως πήρε κανενός το αυτί περίπτωση κουκουλοφόρων που βγήκαν μέσα από φορτηγάκι τής αστυνομίας; ΠΑΛΙ;

Προς τσογλαναρά: Άσε, οι ζωντανοί είναι πολύ βολεμένοι και ποιος ανασταίνεται πρωινιάτικα/ μεσημεριάτικα/ απογευματιάτικα/ βραδιάτικα/ νυχτιάτικα/ δευτεριάτικα/ γαμησιάτικα… Θα “ενημερωθούμε” από τα ΜΜΕλέγχου, θα ρίξουμε κανένα μπινελικάκι στους αληταράδες, θα φάμε και μία πίτσα με απ’όλα, που την έχουν και πανάκριβη, οι κερατάδες (πόσο ακόμα θα τα κονομήσουν;) και είμαστε εντάξει.

Είμαι εναντίον κάθε μορφής βίας. Δυστυχώς, εδώ που έχουμε φτάσει, να μάς κοροϊδεύουν μπροστά στα μούτρα μας, να μάς προκαλούν, να μάς εκμεταλλεύονται, να μάς εξαθλιώνουν, να μάς απαξιώνουν, να μάς διαχωρίζουν, κάποια στιγμή θα γινόταν κι αυτό. Βέβαια, δεν φταίνε τα κτίρια και τα αυτοκίνητα. Ορισμένοι άνθρωποι είναι αυτοί που ευθύνονται αλλά, όπως σε κάθε πόλεμο, οι υπεύθυνοι είναι κρυμένοι και ασφαλείς. Κι όμως, όσο αφελής και βλάκας κι αν αισθάνομαι όσο το σκέφτομαι, πιστεύω ότι τα πράγματα μπορούν να αλλάξουν προς το καλύτερο για όλους χωρίς να ανοίξει ούτε ρουθούνι. Κι όπως λέω με κάθε ευκαιρία (και αναφέρθηκε και πιο πάνω), όλα ξεκινάνε από την αυτοβελτίωση. Πώς θα διορθωθεί η κοινωνία αν δεν διορθώσουμε τον τρόπο με τον οποίο σκεφτόμαστε και λειτουργούμε;

Σχόλιο στο http://freddos.yooblog.gr/2008/12/08/689/#comment-5417

Oh Steve!

2008-12-06T14:40:00.004+02:00

http://www.smbc-comics.com

http://lolgod.blogspot.com

Τσεκάρετε με μανία αυτές τις δύο σελίδες!

Ενισχύστε το θράσος μας

2008-11-25T11:25:00.005+02:00

Επιτρέψτε μου να σάς συστήσω. Από εδώ μερικά από τα ιερά υλικά που θα κατασκευάσουν τον ιερό ναό τού άγιου Γεώργιου, ο οποίος υπάρχει ήδη, αλλά είπαμε να το μεγαλώσουμε διότι, ρε παιδί μου, πάνε καλά οι δουλειές και θέλουμε μεγαλύτερο μαγαζί, να χωράει πιο πολύ κόσμο. Από εκεί, αυτοί στους οποίους απευθύνεται η προστακτική. Δηλαδή, οι μεγαλοπαπάδες, οι μεγαλομοναχοί, αυτοί που έχουν τα λεφτά για να ενισχύσουν την διέγερση, εεε, την ανέγερση τού ιερού αυτού ναού. Άντε καλά, πλάκα κάνω. Οι συνταξιούχοι, οι μερικώς απασχολούμενοι υπάλληλοι, οι εντελώς απασχολούμενοι -και όχι ιδιαίτερα καλοπληρωμένοι- υπάλληλοι, οι αυτοαπασχολούμενοι -τρέχοντες και τρέμοντες κάθε που τελειώνει ο μήνας- επαγγελματίες και γενικότερα άνθρωποι που δεν τούς περισσεύουν και πολλά, αλλά δεν παραλείπουν να τα στάζουν πού και πού στην εκκλησία, έτσι, "για το καλό". Τίνος το καλό, δεν μπορώ να καταλάβω. Αν το σκέφτονταν λίγο, θα το έκαναν;

Το παλιό μαγαζί. Καθόλου ευκαταφρόνητο σε μέγεθος, μάλλον θα χρησιμοποιηθεί σαν αποθήκη για τα νέα εμπορεύματα όταν ετοιμαστεί το καινούργιο.

Τα μοναστήρια στο άγιο όρος έχουν ξεπατωθεί να διεκδικούν εκτάσεις γης και δεν τούς νοιάζει αν θα ξεσπιτώσουν ή αν θα καταστρέψουν τούς ανθρώπους που ζουν κι εργάζονται ήδη εκεί. Το ξέραμε ότι η εκκλησία είναι υπέρ των αστέγων, αλλά όχι και να προσπαθεί να δημιουργήσει καινούργιους.

Βέβαια, βρίσκουν και τα κάνουν. Οι άνθρωποι είναι μαζί τους. Υπάρχει και το κλασικό επιχείρημα "εγώ πάω στην εκκλησία για μένα, όχι για τούς παπάδες". Εντάξει, σεβαστό. Σκέψου όμως κάτι άλλο. Αυτοί οι ίδιοι, που είναι μέσα και είναι η δουλειά τους, φέρονται έτσι, χωρίς φόβο θεού, χωρίς σεβασμό στα τέκνα τού θεού. Και είναι μέσα στα πράγματα. Μήπως ξέρουν κάτι παραπάνω; Δε σε πονηρεύει λίγο αυτό; Αν ο ιδιοκτήτης μίας πιτσαρίας σού έλεγε στα μούτρα ότι δεν αντέχει την πίτσα, θα ξαναπήγαινες να φας εκεί; Εδώ γιατί είσαι τόσο επιεικής;

Εντάξει, το κάνεις για την ψυχή σου. Πολύ καλό αυτό. Υπάρχει έρευνα που αποδεικνύει ότι όσοι πιστεύουν, έχουν την τάση να ζουν περισσότερο. Τί τούς χρειάζεσαι τούς καλοπληρωμένους ιερούς ναούς και τούς καλοθρεμμένους παπάδες; Δεν εκφράζεσαι αρκετά από μόνος σου;

Αλλά πρέπει να βλέπουμε παντού εχθρούς. Υπάρχουν ΜΜΕλέγχου που με κάθε αποκάλυψη τής απατεωνιάς των ιερέων και τής θρησκείας γενικότερα, σπεύδουν να ανακαλύψουν εχθρούς και να κραυγάσουν για τις επιθέσεις που δέχεται η ορθοδοξία. Δηλαδή, η σωστογνωμία. Από ποιους; Μάλλον από τούς λαθογνώμους ή λαθογνώμονες ή όπως αλλιώς θέλει να το θέσει κάποιος.

Η Χρυσούπολη έχει δύο εφημερίδες. Η μία έχει αναφέρει ότι έστω και ένα γεροντάκι να έχει μείνει ακέραιο στο άγιο όρος, πρέπει να προστατευτεί η περιοχή. Δηλαδή, όλοι οι άλλοι να αλωνίζουν; Μήπως στην προσπάθεια να κρατηθεί η ορθοδοξία ψηλά στην αντίληψη των ανθρώπων, ξεχάσαμε τούς ανθρώπους; Μπερδέψαμε τις προτεραιότητες; Όπως αναφέρεται μία ανησυχία στην δεύτερη εφημερίδα, οι καιροί είναι δύσκολοι και δεν φταίει η εκκλησία. Εγώ γιατί νομίζω ότι έχει κάποια συμμετοχή; Κι αν δεν φταίει, γιατί δεν κάνει τίποτα για να διορθώσει την κατάσταση, αλλά σε κάποιες περιπτώσεις κάνει τα πάντα για την επιδεινώσει;

Έχουμε καταντήσει να δίνουμε βάση σε σύμβολα και να ξεχνάμε την ουσία. Ποια είναι η ουσία; Να ζούμε όλοι όσο γίνεται καλύτερα. Και το "όσο γίνεται καλύτερα", προσωπικά το ορίζω ως την κατάσταση στην οποία αισθανόμαστε ότι έχουμε τις λιγότερες δυνατές ανάγκες για να καλύψουμε. Έχουμε καλύψει τις βασικές ανάγκες μας έτσι ώστε να μπορούμε να τρέξουμε και να φωνάξουμε για να υπερασπιστούμε τις ανάγκες των παπάδων;

Σε παρακαλώ, αναγνώστη που διαφωνείς -και πολύ καλά κάνεις, εφόσον δεν εκφράζεσαι από τα λόγια μου-, μη με παρεξηγείς. Δε μιλάω έτσι επειδή μισώ τούς ανθρώπους. Το αντίθετο. Θα ήθελα να είμαι σε ένα μέρος όπου όλοι θα αισθανόμασταν όμορφα (χωρίς να είμαστε μαστουρωμένοι) και όταν υπάρχουν θεσμοί που υποτίθεται ότι ενώνουν σε ένα κλίμα αγάπης τούς ανθρώπους, αλλά ουσιαστικά κάνουν το αντίθετο, δεν μπορώ. Κάποτε τα πίστευα κι εγώ αυτά, αλλά έφτασα να αισθάνομαι τόσο κορόιδο... Η παρακάτω φωτογραφία είναι αφιερωμένη σε όλους τούς ανθρώπους. Με την ελπίδα ότι θα αρχίσουμε να είμαστε άνθρωποι (άνω θρώσκω = κοιτάω ψηλά) και θα πάψουμε να προσκυνάμε το τίποτα.

Spiti 69

2008-11-20T18:21:00.003+02:00

Πολύ μ'αρέσει! Δεν ξέρω τί άλλο να γράψω!

jesus.blogspot.com

2008-10-31T10:03:00.005+02:00

Άραγε, τί περιεχόμενο μπορεί να έχει αυτό το μπλογκ;

Γιατί σταμάτησα να παρακολουθώ αθλητικά - Μία κατάθεση ψυχής

2008-10-27T11:34:00.006+02:00

Πριν από κάποια χρόνια, ήμουν πιο μικρός (εντυπωσιακή είσοδο έκανα σήμερα). Και μού άρεσε το ποδόσφαιρο. Και ήθελα να γίνω ποδοσφαιριστής. Ώσπου, σχεδόν 4 χρόνια μετά τη λήψη τής μεγάλης απόφασης, βρέθηκα να προπονούμαι με τούς μικρούς τής τοπικής ομάδας. Αλλά δε μού άρεσε. Ήθελα να παίζω μπάλα και όχι να κάνω ασκήσεις. Ήταν και ο προπονητής αυστηρός (λες και έπρεπε να είναι χαρούμενος), ε, δεν ήθελα και πολύ. Η μυθική καριέρα μου, τελείωσε αμέσως μετά τη δεύτερη προπόνηση. Και δεν είχα κλείσει ακόμα τα 13.

Όμως μού άρεσε και να το παρακολουθώ. Και, όπως όλα σχεδόν τα παιδιά, είχα και κάποια ομάδα που προτιμούσα. Και πολλές φορές, η διάθεσή μου επηρεαζόταν από τα αποτελέσματά της. Όταν πήγα φαντάρος, έλεγα ότι "είμαι Καβάλα", για να αποφεύγω αυτές τις συζητήσεις. Και, κάποια στιγμή, όχι πολύ αργότερα, αποφάσισα ότι είναι βλακώδες να σκοτίζομαι για τα αποτελέσματα κάποιων άγνωστων σε εμένα ανθρώπων, οι οποίοι βγάζουν και αρκετά λεφτά για να ζήσουν άνετα για πολλά χρόνια, οπότε δεν τούς πολυνοιάζει αν χάσουν και μερικούς αγώνες. Αλλά συνέχισα να βλέπω, με εντελώς ουδέτερα συναισθήματα.

Τώρα όμως, αποφάσισα να σταματήσω να βλέπω ποδόσφαιρο (έτσι κι αλλιώς δεν έβλεπα και τίποτα άλλο). Μόνο με παρέα και μόνο για την παρέα. Σταμάτησα να ακούω ΕΡΑ Σπορ. Έτσι κι αλλιώς, μιλάνε για αδιάφορα αθλητικά νέα, κάνουν βαρετές αναλύσεις συστημάτων, βάζουν εκνευριστικές διαφημίσεις και οι ακροατές που τηλεφωνούν, μού προκαλούν οργή και στενοχώρια. Αυτοί οι άνθρωποι έχουν καταφέρει να υποβαθμίσουν τον ελεύθερο χρόνο τους και να σκέφτονται για λογαριασμό των εταιριών. Σκέφτονται ποιο θα είναι το καλύτερο σύστημα για την ομάδα. Ξέρουν τούς παίκτες και πού παίζει καλύτερα ο καθένας. Αισθάνονται υπερήφανοι όταν η ομάδα κερδίζει. "Όλος ο κόσμος μιλάει για εμάς". Θά'θελες! Θα γούσταρες πάρα πολύ να ασχολείται με σένα όλος ο κόσμος, αλλά αυτοί που ασχολούνται με το θέμα, απλώς ασχολούνται με κάποια ομάδα. Εσύ είσαι απλά ένα μικρό, ασήμαντο κομμάτι τού "υπέροχου κόσμου τού/τής -όνομα ομάδας-, που μάς στηρίζει πάντα και είναι ο δωδέκατος παίκτης μας". Άντε πάλι, τ'άκουσες τα κοπλιμέντα σου! Και φουσκώνουν από περηφάνεια ή αφρίζουν από οργή. "Μάς ντροπιάσατε. Πετάξτε τις τιμημένες φανέλες (άιντε ωρέ Κολοκοτρώνη!) και πάτε στο σπίτι σας. Πουλημένοι." Πουλημένοι, λέει! Μα, οι άνθρωποι είναι επαγγελματίες. Και δεν γίνεται να κερδίζουν πάντα. Υπάρχουν κι άλλοι στο γήπεδο, όσο κι αν αυτό ακούγεται δυσάρεστο. Είναι 11 vs 11, όχι 11 μόνοι τους.

Και άντε, πες ότι νίκησαν ή πέταξαν τις φανέλες ή ανέλυσες το σύστημα τής ομάδας και είχες δίκιο. Ποιο είναι το δικό σου όφελος; Τί καινούργιο θα συμβεί για σένα, που θα έχει να κάνει με το αποτέλεσμα ενός αγώνα; Κι εδώ έρχεται ο βασικός λόγος για τον οποίο έχω ξενερώσει. Όλοι οι άνθρωποι που χαραμίζονται για χατήρι κάποιων εταιριών, που ταυτίζονται με κάποιες ομάδες και τις υπερασπίζονται με μανία, που ψάχνουν για ατελείωτες ώρες επιχειρήματα για να την πουν στον αντίπαλο - εχθρό και να αποδείξουν ότι αυτοί, μέσω τής ομάδας τους, είναι οι καλύτεροι. Οι άνθρωποι, που μπερδεύουν το ποδόσφαιρο με τον πόλεμο και τις εθνικές υποθέσεις και θέλουν να βλέπουν παντού εχθρούς και συμμάχους. Προφανώς επειδή στην πραγματικότητα είναι ήδη νικημένοι και έχουν παραιτηθεί. Οι άνθρωποι που, σε ομάδες όπως ο Ολυμπιακός, βλέπουν "την εργατιά, τη μαγκιά, τα φτωχαδάκια τού λιμανιού" και άλλα τέτοια, τρομακτικά αν σκεφτούμε λίγο τί ποσά δίνει ο Ολυμπιακός για μεταγραφές και για τα συμβόλαια των παικτών του (που καλά κάνουν και τα παίρνουν, αλλά δεν αντιπροσωπεύουν τίποτα πέρα από τον εαυτό τους). Οι άνθρωποι που, μη έχοντας κάτι δικό τους για να καμαρώσουν, αντιπροσωπεύονται από ομάδες για να στηρίζουν το περήφανο πολεμικό παρόν τους. Για το παρελθόν τους έχουν να λένε για τούς περσικούς πολέμους, για το 1821 και για το 1940, πάντα σύμφωνα με τα σχολικά βιβλία, τα οποία είναι φτιαγμένα για να τρομπάρουν εθνικό φρόνημα, δόξα, τιμή και να φουσκώνουν τούς αναγνώστες τους με υπερηφάνεια. Προφανώς ο αθλητισμός εκφράζει τη σύγχρονη ανάγκη για πολεμικούς θριάμβους.

Οι οπαδοί στις κερκίδες, δημιουργούν "καυτή ατμόσφαιρα". "Να έρθουν, τούς έχουμε ανάγκη". Ε, αν τούς έχετε ανάγκη, πληρώστε τους! Σάς κάνουν τη χάρη να σάς στηρίξουν, σάς τα στάζουν κι από πάνω! Σε ποιο επάγγελμα γίνεται αυτό; "Ρε παιδιά, θέλω να τακτοποιήσω τη βιτρίνα, χρειάζεται σκούπισμα και το πάτωμα. Χρειάζομαι τη στήριξή σας. Ελάτε να με βοηθήσετε και πληρώστε και €40, εκτός κι αν έχετε εισιτήριο διαρκείας. Θα είστε ο δεύτερος μαγαζάτορας." Ομοίως, "Όλοι αύριο στο συλλαλητήριο. Απαιτούμε από το κράτος να δώσει χώρο για το μαγαζί τού Σαραγλάκη. Δεν μπορεί να είναι πλέον στο ενοίκιο." Κι επίσης "Πουλημένε Σαραγλάκη, μην τολμήσεις να πουλήσεις αυτό το ζευγάρι παπούτσια/κόσμημα/τηλέφωνο/κουτί φαγητού/πλυντήριο που έχεις στη βιτρίνα. Εμείς οι πελάτες σου θα κάνουμε φασαρία". Και θα φοβηθεί πολύ ο Σαραγλάκης.

Τί να λέμε τώρα, εδώ ο άλλος είχε κερδίσει το Λόττο και είπε ότι θα έδινε τα λεφτά για να μείνει ο Πρέλιεβιτς στον ΠΑΟΚ. Δεν ξέρω αν το έκανε, αλλά είναι φρικτό και μόνο που το σκέφτηκε. Δηλαδή, έλυσε όλα του τα προβλήματα και πάει να λύσει και τού ΠΑΟΚ; Δεν μπορώ άλλο, δεν θέλω να βλέπω την ταλαιπωρία των "αιμοδοτών τού αθλητισμού". Βέβαια, χωρίς αυτούς, να τα σκάνε χοντρά και να φανατίζονται, δεν υπάρχει αθλητισμός. Λάθος. Ο πρωταθλητισμός είναι που δεν υπάρχει χωρίς αυτούς. Και τί έγινε; Θα πάθουμε τίποτα χωρίς μπουκωμένους, καλοπληρωμένους πρωταθλητές;

Πυρηνικά εργοστάσια! Αυτό είναι!

2008-10-17T18:05:00.006+03:00

Και βγαίνει ο πρόεδρος τής ΔΕΗ και λέει "αν θέλετε φτηνό ρεύμα, χτίστε πυρηνικά εργοστάσια". Για να δικαιολογήσει το ότι η ΔΕΗ θα μάς τον χώνει όλο και πιο βαθιά, όλο και πιο άγρια, είπε ότι, "δεν βγαίνω ρε μάνα μου" (όχι έτσι βέβαια) και αν θέλουμε, υπάρχει η πυρηνική λύση. Και χωρίς να ξέρω και πάρα πολλά και με τις εικόνες τού καινούργιου Zeitgeist εξαιρετικά φρέσκες στο κεφάλι μου, αναρωτιέμαι. Γιατί στον διάβολο δεν ασχολείται κανείς με τα φωτοβολταϊκά συστήματα; Ή με τις ανεμογεννήτριες; Εντελώς απλά πράγματα. Πρέπει να πάμε στα πυρηνικά εργοστάσια; Μάς περνάνε για ηλίθιους; Μήπως είμαστε ηλίθιοι και συνεχίζουμε να τούς ανεχόμαστε; Μία χούφτα ανθρωπάκια και μάς κάνουν ό,τι γουστάρουν. Και οι περισσότεροι τούς σιγοντάρουν. Ε, ας ακούμε τούς διάφορους περίεργους να μάς ειρωνέυονται μπροστά στα μούτρα μας. Και ας φάμε και σκατά. Που θα φάμε πολλά ακόμα. Κι όταν βαρυστομαχιάσουμε, μπορεί να αρχίσουμε να σκεφτόμαστε ότι κάτι δεν πάει καλά.

Zeitgeist - Addendum

2008-10-16T19:13:00.004+03:00

Η επόμενη εκπληκτική δουλειά τού Peter Joseph, Zeitgeist - Addendum, είναι έτοιμη. Προσωπικά, είδα την πρώτη ταινία 4 ή 5 φορές και σήμερα είδα για πρώτη φορά την δεύτερη. Και θα υπάρξουν κι άλλες. Επείγει να την δούμε όλοι, είτε συμφωνούμε είτε όχι, ώστε να έχουμε και κάποια άλλη γνώμη πέρα από τα καθιερωμένα και "αυτονόητα".

Το μεγαλείο τής αλληλοβοήθειας

2008-09-23T17:59:00.005+03:00

Τις καημένες αυτές με τις εκπομπές που κάνουν το μεσημέρι... Τί περνάνε... Οι άνδρες τους προτιμούν να τις αγνοούν για χάρη τής Silvia Saint και τής Rita Faltoyano και αυτές μετά τρέχουν για να καθαρίσουν τα αποτελέσματα αυτού τού λανθάνοντος πάθους. Ευτυχώς όμως που, ως ομοιοπαθούσες, η μία σπέυδει να βοηθήσει την άλλη. Τελικά, αυτές οι εκπομπές δεν είναι τελείως για πέταμα. Κάποιες φορές μάς δίνουν κάποια σωστά διδάγματα. Να είναι καλά τα κορίτσια, να καθαρίζουν.

Τανδρών

2008-09-23T13:17:00.006+03:00

Το Σάββατο που πέρασε, ήμασταν στη Δράμα για ένα live. Κάποια στιγμή αναγκαστήκαμε να χρησιμοποιήσουμε εκείνο το μέρος που αναγκαζόμαστε να χρησιμοποιήσουμε που και που. Και αυτό που αντικρύσαμε, δεν θα ήταν σωστό να μην το φωτογραφίσω, έτσι; Αντίθετα με αυτό που βλέπουμε στην φωτογραφία, το "ΓΥΝΑΙΚΩΝ" ήταν γραμμένο με τέτοιο τρόπο που να μην προκαλεί το αίσθημα τής ασυγκράτητης χαζομάρας που διακατέχει πολλούς από εμάς.

Για την ιστορία, το live δεν πήγε άσχημα. Ελπίζουμε ότι στα επόμενα θα έχουμε τουλάχιστον ένα νέο μέλος.

Οι κομπλεξικοί γείτονες

2008-09-20T09:15:00.005+03:00

Υπάρχουν παντού. Είναι εκεί όταν περνάς ωραία και σκοπός τής τιποτένιας ζωής τους είναι να καταβαραθρώσουν και τις ζωές των άλλων. Και προσπαθούν απελπισμένα και με λύσσα (αφού δεν έχουν κάτι άλλο να κάνουν) για να το καταφέρουν. Με σπασμωδικές ενέργειες. Κι όταν πετυχαίνουν, αισθάνονται πολύ χρήσιμοι στην κοινωνία.

Η φωτογραφία είναι από το Καταφύγιο

Η Χρυσούπολη δεν είναι κανένα μεγάλο μέρος. Περισσότερο κάτι σαν μεγάλο χωριό παρά μία μικρή πόλη. Είναι σημαντικό για τα μαγαζιά κάθε είδους να έχουν κάτι καινούργιο (για την περιοχή, έστω) να παρουσιάσουν. Ένα ροκάδικο που θα φέρει ζωντανή μουσική (είτε πρόκειται για ολόκληρο συγκρότημα, είτε για έναν βλάκα μόνο του με μία κιθάρα) είναι κάτι που λείπει από την Χρυσούπολη με τα δύο μπουζουκοχορευτάδικα.

Το χθεσινό ήταν το τρίτο βράδυ που έπαιζα στον Άτταλο. Κάποια στιγμή, λίγο πριν τα μεσάνυχτα, ενώ ήμασταν στο τελευταίο τραγούδι πριν από το διάλειμμα, ήρθαν δύο αστυνομικοί. Εκείνη την ώρα, η ένταση ήταν στο ελάχιστο δυνατό και ίσα που ακουγόταν από τα ηχεία. Ένας πειραγμένος γείτονας, σεσημασμένος για τα προβλήματα που δημιουργεί στο μαγαζί, τούς είχε καλέσει επικαλούμενος φασαρία. Λογικό, αν είχε βγει στο μπαλκόνι κι έστηνε αυτί, όλο και κάτι θα κατάφερνε να ακούσει. Και η βραδιά τελείωσε εκεί, παρότι αρκετοί άνθρωποι συνέχισαν να έρχονται.

Και τώρα, υποτίθεται ότι χρειάζεται κάποια ειδική άδεια για να βάλει ένα μαγαζί ζωντανή μουσική. Για μία ρημαδοκιθάρα; Βλακείες. Εντελώς απλά, όταν τα μαγαζιά δεν αλληλοκαρφώνονται, θα υπάρχει κάποιος καλοθελητής για να τούς κάνει ζημιά. Ο οποίος, εφόσον δεν έχει ανθρώπους για να επικοινωνήσει, προσπαθεί να κάνει την παρουσία του αισθητή καταστρέφοντας. Είναι ο τρόπος τους για να καμαρώσουν για την συμβολή τους στον τρόπο με τον οποίο εξελίσσεται η μέρα, η βραδιά κλπ. Θα μπορούσα να γράψω άφθονα μπινελίκια, αλλά ο φουκαράς αισθάνεται τόσο μόνος του, που μόνο οίκτο μπορώ να νιώσω. Και καλύτερα να μην καταστραφούν οι Παρασκευές μας για χάρη ενός βλαμμένου.

Ούξου!

2008-09-19T09:54:00.007+03:00

Να προσπαθήσουμε να αναλύσουμε το περιεχόμενο τής εικόνας; Πρόκειται για κάτι γραμμένο σε έναν τοίχο. Σίγουρα είναι ένα σύνθημα με αποδοκιμαστικό χαρακτήρα. Αλλά για ποιο λόγο να γράφει κάποιος κάτι τέτοιο για την ΑΕΚ, η οποία δεν έχει τόσο φανατικούς αντιπάλους όπως ο ΠΑΟ και ο ΟΣΦΠ; Μήπως πρόκεται για μία κόντρα ανάμεσα σε συμμαθητές, η οποία εκφράζεται έτσι; Κι από την άλλη, τί λέξη είναι το "ούξου"; Να είναι κάτι παρόμοιο με το έξω, μόνο που τα φωνήεντα έχουν αντικατασταθεί με το αποδοκιμαστικό "ου"; Κι αν είναι έτσι, γιατί να μην χρησιμοποιήσει ο καλλιτέχνης λέξεις όπως "έξω", "κάτω", "ψόφος" κλπ, που είναι πιο έυκολα κατανοητές στο ευρύ κοινό; Και τελικά, μήπως αυτό το "ούξου" είναι κάτι παρόμοιο με το "ζήτω" και κάθομαι άδικα και γράφω τέτοιες βλακείες; Μπα, δεν μπορώ να φανταστώ κάποιον να λέει "ούξου ρε παιχταρά, ωραίος!", σε αντίθεση με ένα μπάσο, μακρόσυρτο, εκφοβιστικό "ούουουουξουουουου" που θα κάνει τούς παίκτες τής εχθρικής ομάδας να μην αισθάνονται τα γόνατά τους. Εντάξει μωρέ, παιδάκια είναι. Θα καταλάβουν.

George Carlin - Religion (χωρίς σχόλια)

2008-08-26T10:28:00.001+03:00

Μη μού ρίχνετε ευθύνη!

2008-08-21T13:09:00.003+03:00

Ήμουν στον δρόμο για την Ξάνθη και πήγαινα για πρόβα. Την πορεία επιβράδυναν κάποια αγροτικά αυτοκίνητα, που κουβαλούσαν καρπούζια. Ε, όταν διάβασα αυτό που έγραφε στο προπορευόμενο όχημα, ήξερα ότι έπρεπε να το φωτογραφίσω. Δε με τιμά που πήρα το τηλέφωνο και έκανα όσο ζουμ χρειαζόταν για να βγάλω τη λεζάντα, αλλά το αποτέλεσμα μού άφησε μία αίσθηση δικαίωσης. Έτσι κι αλλιώς, με 50 πηγαίναμε.

Τί έλεγες για το DNA;

2008-08-18T09:17:00.003+03:00

Καλοκαίρι 2004. Ένα αέρινο κορίτσι, με ξεχειλίζουσα θηλυκότητα και σέξι γυαλάκια, κερδίζει σε ένα αγώνισμα. Δεν θυμάμαι ποιο. Κάτι με τρέξιμο ήταν. Αμέσως άρχισαν οι εθνικιστικές παπαρολογίες, σχετικά με τα κύτταρα και αυτούς που τα έχουν και είναι πάντα πρώτοι. Και όλοι ήμασταν χαρούμενοι.

Καλοκαίρι 2008. Το ίδιο αέρινο κορίτσι, κοντεύει να αποκλειστεί από τα προκριματικά των ολυμπιακών αγώνων και η ομοσπονδία των γεννημένων πρώτων, την σπρώχνει για να πάει με το ζόρι. Και πάνω που πλησίαζε η ώρα να αγωνιστεί, η καλοστημένη συνομωσία αυτών που δεν είναι γεννημένοι για να είναι πάντα πρώτοι, εφαρμόζεται. Τα κύτταρα τού γλυκού κοριτσιού βρέθηκαν γεμάτα με κάποια ουσία που απαγορεύεται, γιατί κάνει τα κύτταρα των τελευταίων να ενεργούν σαν κύτταρα πρώτων. Ψύχραιμα, στη συνέντευξη τύπου, αναφέρει ότι ποτέ δεν πήρε απαγορευμένες ουσίες (και τί να τις κάνει άλλωστε;) και ότι τής την είχαν στημένη. Καταραμένοι βρωμοσυνομώτες...

Εντάξει, αρκετά με τις μαλακίες. Εντελώς απλά, είπε να καθαρίσει λίγο, όσο ήταν πριν από το μεγάλο γεγονός και μετά θα μπουκωνόταν πάλι. Γι' αυτό κόντεψε να μείνει εκτός και την χώσανε στην αποστολή τραβώντας την. Και μετά, όπως οι περισσότεροι, είχε το θράσος να πει ότι δεν χρησιμοποίησε ποτέ απαγορευμένες ουσίες, καθώς και ότι μάλλον η αρμόδια επιτροπή που ελέγχει τούς αθλητές, επέλεξε πότε θα την βγάλει ντοπαρισμένη. Για ποιο λόγο; Μάλλον για να χτυπήσει το DNA αυτών που είναι γεννημένοι για να είναι πάντα πρώτοι. Ή από προσωπική εμπάθεια. Ή αλλιώς, τής κοντής Φανής, τής φταίνε οι τρίχες. Ένα συμπέρασμα δικό μου, που είμαι ουδέτερος παρατηρητής και δεν έχω και το DNA των πρωταθλητών. Η κοπελιά μάς δουλεύει και πουλάει δράμα και στενοχώρια και εθνική συσπείρωση, τα οποία είχε προετοιμάσει γιατί ήξερε ότι ήταν πολύ πιθανό να την μαγκώσουν, γι' αυτό ήταν και ήταν τόσο ψύχραιμη στη συνέντευξη τύπου. Λοιπόν, κοπελιά, άντε και γαμήσου. Κι εσύ και τα κύτταρά σου.

Ναι, εννοείται ότι την απεχθάνομαι. Εννοείται επίσης ότι χαμογέλασα πλατιά όταν άκουσα το χαρμόσυνο νέο στο ραδιόφωνο. Με κάθε ανακοίνωση ότι πιάστηκε ντοπαρισμένος αθλητής χαίρομαι, γιατί αυτός είναι ένας ωραίος τρόπος για να πληγεί η απαράδεκτη νεοελληνική περηφάνεια για την άνοδο τού αθλητισμού τα τελευταία χρόνια και δε συμμαζεύεται. Ας βρούμε κάτι άλλο για να περηφανευτούμε. Όχι τούς άσχετους αθλητές που παίρνουν μετάλλια σε διάφορα αγωνίσματα, που κανείς δεν ξέρει το όνομά τους, και χαιρόμαστε επειδή ΠΗΡΑΜΕ μετάλλια. Και οι δημοσιογράφοι έχουν τεράστιο μερίδιο ευθύνης σε αυτή την ηλιθιότητα. Σάς αφήνω στα μετάλλιά σας. Ωραία ξεκίνησε η μέρα.

.
Η φωτογραφία είναι από το SPORT24

Update 19/8: Ο προπονητής της την άδειασε. Είπε ότι τού έρχονται κάποια πράγματα στο μυαλό, με πρώτο ότι μάλλον πήρε κάτι μόνη της. Αμέτοχος δηλαδή, ειδικά μπροστά στον κίνδυνο τού ισόβιου αποκλεισμού! Όποιος προλάβει, ας σώσει τον εαυτό του τώρα! Και ο Μίνως Κυριακού, με τη σειρά του, "δε μιλάει για νεκρούς ανθρώπους". Μην παρεξηγηθούμε. Η χαρά μου δεν αντλείται από την στενοχώρια κάποιων ανθρώπων. Δηλαδή, αντλείται, αλλά μόνο επειδή ακυρώθηκαν οι εθνικιστικές τους φανφάρες. Αυτό μού έδωσε τεράστια χαρά. Και μετά συνέχισα να ασχολούμαι με άλλα πράγματα. Πόσο να ασχοληθείς με νεκρούς ανθρώπους;

Η παλιά διαθήκη όπως δεν την έχουμε ξαναδεί

2008-08-09T13:29:00.006+03:00

Ξέρω, ξέρω, τον τελευταίο καιρό δεν γράφω και συνέχεια παραπέμπω σε άλλες σελίδες, αλλά τί να κάνω, είμαι σε φάση μελέτης και δεν αισθάνομαι ότι έχω κάτι σπουδαίο να πω (προς το παρόν τουλάχιστον). Βρήκα και αυτό εδώ και έστρωσα χαρακτήρα. Δείτε το κι εσείς, τρομερή δουλειά.

Ανωτερότης!

2008-07-02T10:00:00.003+03:00

Έχει αρκετό καιρό που διαβάζω με μανία το Jungle Report και έχω δει αρκετά εξαιρετικά ενδιαφέροντα βίντεο. Πραγματικά, τα παληκάρια κάνουν εξαιρετική δουλειά εκθέτοντας τούς διάφορους πατριδολάγνους, ακροδεξιούς, με τα διάφορα συμπλέγματά τους. Παρότι δεν είναι δύσκολο να εκθέσεις έναν φασίστα (στοιχειώδεις γνώσεις και λίγη λογική σκέψη αρκούν), η δουλειά και το ψάξιμο των θολοκουλτουριάρηδων τού Jungle Report αξίζουν συγχαρητήρια. Στο πιο πρόσφατο post, είδα ένα εξαιρετικά ενδιαφέρον βίντεο, κατασκευασμένο από τούς ίδιους. Και ήθελα να το μοιραστούμε κι εδώ, όοοοοολοι μαζί (διότι είμαστε και μπόλικοι).

Είστε να κλείσουμε μια τράπεζα; (by ΠΙΤΣΙΡΙΚΟΣ)

2008-06-02T09:16:00.002+03:00

Εκπληκτικά απλή και ωραία ιδέα από τον Πιτσιρίκο. Δείτε στο blog του τα υπόλοιπα.

http://pitsirikos.blogspot.com/2008/05/blog-post_1992.html

Πάμε γερά, όσο γίνεται περισσότεροι! Αξίζει τον κόπο!

Μεταδίδομαι, άρα υπάρχω

2008-05-29T18:25:00.000+03:00

Είναι περίεργη η δύναμη τής εικόνας. Πόσο μάλλον τής εικόνας με ήχο. Πόσο μάλλον τής εικόνας με ήχο, που για να την δεις, κατεβάζεις τούς διακόπτες τού εγκεφάλου σου και απενεργοποιείς τις άμυνές του για να παρακολουθήσεις απερίσπαστος αυτά που έχει να σού δείξει και να σού πει και που αποτελούν τη μεγαλύτερη αλήθεια, μεγαλύτερη και από τούς Sex Pistols, γκέγκε;

Κι αν κάποιος τύχει να εμφανιστεί στην τηλεόραση; Μπορεί να το διαχειριστεί όπως πιστεύει. Πολλοί πιστεύουν ότι αποκτούν υπόσταση και κύρος και γίνονται αληθινοί μόλις εμφανιστούν στην τηλεόραση. Και αυτόματα, το κατόρθωμά τους περνάει πρώτο στο βιογραφικό τους. Μπορεί να είναι κάποιος που οι 14 γονείς του, τα 47 αδέρφια του και τα 72 παιδιά του σκοτώθηκαν σε ΕΝΑ τροχαίο και τώρα πρέπει να συντηρήσει τα 4 παιδιά του που απέμειναν. Κι έρχεται και ξεκινάει να μιλάει λέγοντας "είμαι αυτός/η κοπέλα που έδειξε το Alter" κι εφόσον σε έδειξε το Alter, είμαι υποχρεωμένος να σε ξέρω και αν πω ότι δεν βλέπω τηλεόραση και δε σού δίνω τίποτα, θα με κοιτάξεις και υποτιμητικά. Το ότι οι περισσότεροι τού είδους είναι απλοί απατεώνες και απαλλάσσονται από την αναπηρία τους και την κακομοιριά τους μόλις απαντήσεις στην προτεταμένη τους παλάμη σηκώνοντας το κεφάλι για να την ξαναφορτωθούν στο επόμενο μαγαζί, δε λέει τίποτα. Κάποιος που έχει πρόβλημα, φαίνεται. Δεν χρειάζεται η κωλοτηλεόραση για να με ενημερώσει.

Μπορεί να είναι κάποιο τσίρκο, που η αφίσα του αναφέρει το όνομά του και το εκπληκτικό γεγονός τής παρουσίας του στην τηλεόραση. Ούτε σε ποιο κανάλι μάς λέει. Απλά ότι κάποια στιγμή θα το έδειξε η τηλεόραση. Αυτά που μαθαίνουμε από το internet όμως, δε μάς τα λέει. Λογικό. Ποιος ξέρει τί τράβηξαν τα τέως άγρια ζώα μέχρι να εξημερωθούν. Ποιος ξέρει τί συμβαίνει στα παρασκήνια και τί εκμετάλλευση υπάρχει, που δεν είναι ορατά με γυμνή κάμερα. Και γιατί να ψάξουμε και για άδειες; Τί μάς νοιάζει; Δεν φτάνει που μάς έδειξε η τηλεόραση;

Μπορεί να είναι κάποιο οποιοδήποτε προϊόν. Ένα κόσμημα, μία οδοντόκρεμα, ένα φάρμακο, ένα παπούτσι, ένας δονητής, ένα ξεσκονόπανο. Θα το δεις. Θα το αναγνωρίσεις. Θα το πάρεις. Και, βέβαια, θα το καλοπληρώσεις, διότι κάποιος πρέπει να πληρώσει και τα έξοδα των διαφημίσεων. Φιλαράκι, αγοράζεις τηλεοπτικό χρόνο, αγοράζεις δύναμη, ισχύ, η αγορά σου είναι επώνυμη κι εσύ ο περήφανος αγοραστής. Μπορείς να κοιτάς τούς άλλους στα μάτια ή και αφ'υψηλού, αν εκείνοι δεν έχουν αγοράσει το προϊόν που διαφημίζεται στην τηλεόραση.

Έτσι είναι. Μόνο αυτά που έχει δείξει η τηλεόραση είναι αυτα που υπάρχουν. Δεν έχω να πω τίποτα περισσότερο για επίλογο. Μόνο να σάς προτείνω να δείτε το Zeitgeist - the movie, κυρίως προς το τέλος, εκεί που μιλάει για την τηλεόραση. Δε νομίζω ότι θα μπορούσα να τα πω καλύτερα. Αν και όλη η ταινία είναι συγκλονιστική κατά την γνώμη μου. Αλλά τί σημασία έχει; Μήπως με έδειξε η τηλεόραση;

Ο θεσμός τής ελληνικής φρικογένειας

2008-05-24T12:13:00.008+03:00

Ναι, αλήθεια. Υπάρχει πρόβλημα. Υπάρχουν κάποιοι που δεν θέλουν κάνουν οικογένεια σύμφωνα με τα παραδοσιακά πρότυπα. Που δεν θέλουν να φύγουν από το σπίτι των γονέων για να μπούνε κατευθείαν στο καινούργιο σπίτι (το οποίο θα νοικιάζουν ή θα έχουν συνεταιρικά με κάποια τράπεζα που με την πρώτη ευκαιρία θα το κατασχέσει). Που δεν θέλουν να συνεχίσουν να χαρτζιλικώνονται ακόμα και όταν θα έχουν κάποιο παιδί (το οποίο είναι απαραίτητο, ανεξάρτητα από τις συνθήκες), επειδή τα δικά τους λεφτά δεν θα φτάνουν ούτε για τα απαραίτητα ψώνια.

Μερικοί άνθρωποι θέλουν να μάς τρελάνουν. Κυρίως παλιότεροι, με κολλημένα από την σκουριά μυαλά. Που νομίζουν ότι ο κόσμος είναι όπως ήταν πριν από 50 χρόνια και όπως τον έδειχναν οι ασπρόμαυρες κωμωδίες, όπου το όλα τελείωναν όταν οι πρωταγωνιστές παντρεύονταν. Η αλήθεια είναι ότι εκεί τελείωνε η κωμωδία. Αλλά, τέλος πάντων, ίσως ο γάμος να ήταν κάποια λύση σε κάποια προβλήματα κάποτε. Δεν ήμουν εκεί και δεν μπορώ να έχω ολοκληρωμένη άποψη. Αλλά είμαι εδώ και βλέπω ότι ο φόβος ορισμένων για το ράφι, καθώς και οι εθνικοπατριωτικές κραυγές τύπου Κώστα Πρέκα (ο οποίος είχε πρωταγωνιστήσει σε αρκετές οικογενειακές βαρετές τσόντες στα νιάτα του και στα ξεμωράματά του πήρε έναν σταυρό και την είδε ghostbuster), βρίσκονται αρκετά μακριά από τα ρεαλιστικά και άμεσα προβλήματα.

Εντάξει μεγάλε. Μέσα. Παντρευόμαστε, αφού τόσο πολύ το θέλεις να μάς δεις "τακτοποιημένους". €700 εσύ, €700 εγώ, €1400 συνολικά. Τί θα πρωτοκαλύψουμε με αυτά τα λεφτά, δύο άτομα; Το ενοίκιο, το ρεύμα, τα τηλέφωνα, τις βενζίνες, τα απρόοπτα έξοδα (γιατρούς, ζημιές στο σπίτι, στο αυτοκίνητο κλπ), τα έξοδα ενός μωρού, την ψυχαγωγία μας; Εντάξει, θα κόψουμε από εδώ, θα κόψουμε από εκεί, θα αρχίσουμε να πιεζόμαστε, θα αρχίσει η γκρίνια, θα μείνουμε μαζί για χάρη των παιδιών ή θα το διαλύσουμε και συγχαρητήριά μας. Υπάρχει και η άλλη λύση. Μπαμπά, δώσε. Γίνε ο περήφανος χορηγός τού γάμου μου. Και νόμιζες ότι θα απαλλαγείς από μένα, θα αξιωθείς να ηρεμήσεις λίγο, έ; Όχι βέβαια.

Είμαστε σοβαροί; Έχουν καμμία ιδέα για το τί συμβαίνει τριγύρω και κατά έχουν τις βάσεις οι άνθρωποι για να προχωρήσουν σε κάτι τέτοιο; Τί είναι ο γάμος; Ραντεβού; Για να τσεκάρουμε και να την κάνουμε αν δε μάς αρέσει; Σκέφτονται όλοι αυτοί οι υπέρμαχοι τού ιερού αυτού θεσμού και μαλακίες, ότι όταν κάποιοι παντρεύονται, αναλαμβάνουν τεράστια ευθύνη μεταξύ τους, αλλά και απέναντι σε άλλους, άμεσα εμπλεκόμενους στο θέμα. Γι'αυτό δημιουργήθηκε το σύμφωνο ελεύθερης συμβίωσης (ή όπως αλλιώς λέγεται), για να διευκολύνει καταστάσεις. Αλλά όχι. Οι οπαδοί και υπέρμαχοι των ελεεινών παραδόσεων, θέλουν εκκλησία. Ούτε καν δημαρχείο. Για να μην αναφέρουμε τούς παππούδες και τις γιαγιάδες στα χωριά και την εκνευριστική πίεση που ασκουν. "Πότε θα χορέψω στο γάμο σου;" Ε, πάρε το Πίστα, που έχει και 4 δισκάκια και χόρεψε μέχρι να λαχανιάσεις. Εγώ πρέπει να πληρώσω τις καλλιτεχνικές σου ανησυχίες; Και τα ρημαδοέξοδα για τον γάμο; Το νυφικό φόρεμα, τα γαμησιάτικα τής εκκλησίας, το κέντρο που θα πάνε οι θείες που είχες να δεις από τότε που πήγαινες στο δημοτικό, για να φάνε το σνίτσελ και να φύγουν παραπονεμένες από την εξυπηρέτηση, επειδή το αφεντικό έχει λίγο προσωπικό για να γλυτώσει κάποια μεροκάματα. Και μετά τα έξοδα συνεχίζονται ασταμάτητα. Ποιος θα τα πληρώσει όλα αυτά; Η πλειοψηφία; Πώς; Με €700 κάθε μήνα; Με €400 από τα stage τού ΟΑΕΔ; Και με όλα τα βασικά είδη να ακριβαίνουν όλο και περισσότερο; Πόσοι είναι αυτοί που μπορούν;

Προσωπικά, είναι η φύση τής δουλειάς μου τέτοια, που βασίζεται αρκετά σε εκδηλώσεις όπως γάμοι και βαφτίσεις και, προφανώς, δε με συμφέρει να σταματήσουν όλα αυτά. Αλλά δεν είπα πουθενά ότι θέλω να σταματήσουν. Ας συνεχιστούν. Για όσους το θέλουν. Δεν χρειάζεται να επιβάλλονται οι παραδόσεις σε όλο τον κόσμο, απλά και μόνο επειδή έτσι ήταν από παλιά. Ο κόσμος αλλάζει. Θα υπάρχει κάποιος λόγος γι'αυτό. Κι εμείς πρέπει να προσαρμοζόμαστε στα νέα δεδομένα (διότι, όπως φαίνεται, δεν θέλουμε να τα βελτιώσουμε, γι'αυτό αποβλακωνόμαστε στην τηλεόραση και τις λοιπές μαλακίες, για να μην σκεφτόμαστε) και όχι να τα αγνοούμε.

Είναι τόσο απλά τα πράγματα. Όταν ο κόσμος έχει γονατίσει οικονομικά και πνευματικά, ο γάμος δεν είναι λύση. Δεν είναι το νόημα τής ζωής. Δεν είναι τίποτα. Απλά επιλογή. Και, επιτέλους, οι γέροι κάθε ηλικίας, να το βουλώνουν. Αρκετά έχουν κάνει. Τούς ευχαριστούμε πολύ για τα έργα τους. Αν γουστάρουν, ας φτιάξουν ένα τμήμα ηθών και εθίμων και να πηγαίνουν εκεί και να περνάνε ωραία. Μεταξύ τους. Όπου θέλει ο καθένας. Τόσο δύσκολο είναι;

Μέρες που έρχονται

2008-05-20T09:37:00.000+03:00

Μέρες που έρχονται, ας προετοιμαστούμε για το ενδεχόμενο ενός ακόμα (όχι τόσο μεγάλου, ας ελπίσουμε) ποδοσφαιρικού δυστυχήματος, για να αποφύγουμε την αποχαύνωση που τα Μέσα Μαζικού Ελέγχου θα μάς προσφέρουν δωρεάν και απλόχερα. Άλλωστε, ακόμα και σε περιόδους εθνικής νιρβάνας, τα σημαντικά γεγονότα εξακολουθούν να τρέχουν και, ενίοτε, να αποκρύπτονται. Δύο απλές προτάσεις.

Πρώτο: Όταν, αναφερόμενος στο αποτέλεσμα ενός ποδοσφαιρκού αγώνα, λες "τούς γαμήσαμε", είναι ακριβώς σαν να βλέπεις μία τσόντα και να λες "γάμησα". Ειδικά αν το γαμήσι συνοδεύεται από μία πίτσα, δύο μπύρες και ένα γλυκό μετά, μάλλον γαμήθηκες. Η αυθαίρετη οικειοποίηση των επιτυχιών κάποιων άγνωστων σε σένα εκατομμυριούχων (που θα πληρωθούν ακόμα κι αν δεν πάει καλά η ομάδα τους, οπότε δεν υπάρχει λόγος για να στενοχωριέσαι), δεν καλύπτει την ανάγκη σου για προσωπική επιτυχία χωρίς κόπο. Το κλείσαμε αυτό; Ωραία.

Δεύτερο: Το αποτέλεσμα ενός ποδοσφαιρικού αγώνα και οποιουδήποτε αθλητικού γεγονότος, σημαίνει ότι κάποιοι προσπάθησαν περισσότερο από τούς άλλους, κάποιοι είναι ικανότεροι από τούς άλλους, κάποιοι έστησαν τα πράγματα έτσι, κάποιοι χρησιμοποίησαν καλύτερες ουσίες από τούς άλλους και ρίσκαραν περισσότερο να πεθάνουν εξαιτίας διαταραχών στον ήδη τραγικά βεβαρημένο από τις αλλαγές στην παραγωγή ορμονών οργανισμό τους. Αλλά σίγουρα δεν αποτελεί ενδεικτικό τής ανωτερότητας κάποιου πλήθους ανθρώπων απέναντι σε κάποιους άλλους ή όλους τούς άλλους. Αν πιστεύεις κάτι τέτοιο, είσαι ηλίθιος και πρέπει να βρεις κάποιο χόμπι επειγόντως.

Τα Αμοντάριστα Πλάνα στο μαισπέις

2008-04-26T10:11:00.001+03:00

Επιτέλους, η στιγμή που όλοι περιμέναμε. Η ύπαρξη τής σελίδας για τα Αμοντάριστα Πλάνα είναι γεγονός. Μέσα στις επόμενες εβδομάδες, θα εμπλουτιστεί περισσότερο (μόνο περισσότερο θα μπορούσε).

www.myspace.com/amontarista

Το ιμέιλ τού συγκροτήματος είναι το amontarista@gmail.com

Ελληνοποίηση τώρα

2008-02-04T21:20:00.000+02:00

Κάποτε μαθαίναμε στο σχολείο για τον Κάρολο Δαρβίνο, για τον Νικόλαο Κοπέρνικο, για τον Καρτέσιο, τον Νεύτωνα, τού οποίου ο πατέρας μπορεί να λεγόταν Newton, αλλά η μητέρα του ήταν από ένα χωριό τής Κομοτηνής και τον φωνάζανε Νεύτωνα στο καφενείο, για πλάκα. Με λύπη διαπίστωσα ότι οι νεότεροι "ξένοι" άνθρωποι, δεν αναφέρονται με τα ελληνικά τους ονόματα, παρά την ελληνική τους καταγωγή, καθότι, όπως όλοι ξέρουμε (αλλά οι "ξένοι" δεν παραδέχονται), όλα ξεκίνησαν από εδώ. Νά'μαι λοιπόν εδώ, να αποκαταστήσω την αδικία και να επιβάλλω δημοκρατικά την τάξη.
.
.
Ξεκινώντας από τούς ποδοσφαιριστές, βλέπουμε μεγάλα ονόματα να κάνουν την εμφάνισή τους στο πρωτάθλημα τα τελευταία χρόνια. Κορυφαίος ο Βίτωρ Μπόρμπας Φερέιρας Ριβάλδος, από το Καρπενήσι. Αρκετοί ακόμη άσοι, τόσο στο πρόσφατο παρελθόν, όσο και στο παρόν. Μερικά μόνο ονόματα είναι οι εξής: Παύλος Σόζας, Ροβέρτος Γιάρνης, Ιούλιος Καίσαρας (τρεις με αυτό το όνομα, ένας σε κάθε "μεγάλη" ομάδα), Φλάβιος Κονσεϊσάος, Σέργιος Κονσεϊσάος, Μάρκιος Αμορόζος, Φερνάνδος Βελλούσης, Μάρκελλος Μάττος (από τη Ζάκυνθο πρέπει να είναι αυτός), Λουκιανός Γαλέττης, Κλεύτων (σκέτο), Πάτροκλος Ογκουνσότος, Στέφανος Σορεντίνος, Ιωάννης Ραμόνιος Ρότσας, Γουστάβος Μαντούκας, Ελδέριος Ποστίγκας (από τον άγιο Ελδέριο, που μαρτύρησε στην αρένα με τούς αιμοβόρους σκίουρους, κάπου στα τέλη τού 2ου αιώνα μ.Χ.), Γιάννης Μιχαλόπουλος, Ρένος Ερρικόπουλος, ο τσαμπουκαλής Ζε Ηλίας, Αντώνης Κάλβος (οι φήμες περί συγγένειας με τον Ανδρέα Κάλβο, δεν είναι ανυπόστατες), Μωάμεθ Καλλών, Ιωάννης Ιωσήφ Βορέλλης, Παρασκευάς Χετεμάης (επειδή έτσι γουστάρουμε), Διόγος Σιστών (τού Σιστώνος), Μανούσος Γκονσάλβες (αμετάφραστο και άκλιτο), Οράτιος Καρδόσος, Δάμων Ενδόης, Ιωσήφ Σαριέγκης, Ροδρίγος Αρτσούμπης (αυτός έχει πραγματική καταγωγή από τη Χίο), Νέρων Αλβέρτος Καστίλλος, Λουκιανός Φιλόμενος, Ιωνάς Κόλκας και διάφοροι άλλοι αμετάφραστοι εχθροί τής γλώσσας από την οποία προέρχονται όλες οι γλώσσες.
.
.
Προφανέστατα υπάρχουν κι άλλα παραδείγματα, όχι μόνο στο ποδόσφαιρο, αλλά και σε άλλους χώρους. Όποιος μπορεί να σκεφτεί κάτι άλλο και δε βαριέται, ας στείλει, να μεγαλώσουμε τον κατάλογο με τα διορθωμένα ονόματα και να φανούμε αντάξιοι τής ένδοξης ιστορίας μας (και τού όχι και τόσο ένδοξου παρόντος).

Ιδέα για διαφήμιση

2007-12-22T03:40:00.001+02:00

(Ακούγεται ο ήχος ενός τσεκουριού να πέφτει πάνω σε ξύλο)

-ΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΧ...! (κραυγές αγωνίας) Αυτό το "αν χάσω να μού κοπεί ο πούτσος, τί τό'θελα...;

(εκνευριστική φωνή με στυλ "στά'λεγα εγώ") Καλύτερα, βάλε ένα στοίχημα στο πρακτορείο!

Ρε παληκάρια στον ΟΠΑΠ, μην ψάχνετε για ηλίθιους διαφημιστές για τις ραδιοφωνικές σας διαφημίσεις. Σάς έχω κι εγώ εξίσου ηλίθιες ιδέες και σάς τις δίνω δωρεάν. Ορίστε, μπορείτε να κρατήσετε αυτήν που μόλις είδατε. Αν και, κρίνοντας από τη δήλωση "οι αποδόσεις στο στοίχημα είναι χαμηλές επειδή δεν θέλουμε να δελεάζουμε τον κόσμο και να τζογάρει" ενώ οι διαφημίσεις που προσπαθούν να σπρώξουν τον κόσμο να παίξει όλα τα παιχνίδια τού ΟΠΑΠ δεν σταματάνε ποτέ και πουθενά, μάλλον καθένας έχει τούς διαφημιστές που αξίζει. Εκτός κι αν θεωρείτε τον κόσμο τόσο απελπιστικά ηλίθιο. Αλλά ο κόσμος γελάει μαζί σας.

Ευτυχισμένο Σάββατο και η καινούργια μέρα! Ζήτω! Μπράβο! Ώπα!

Μήπως να τελείωνε το παραμύθι...;

2007-11-23T08:46:00.002+02:00

Εντάξει. Ποτέ δεν ήμουν πιο σίγουρος. Τόσο για τα αποτελέσματα και τον ρόλο των bookmakers στη διαμόρφωσή τους (ακόμα κι αν πολλοί δημοσιογράφοι -και όχι άδικα- θέλουν να μάς πείσουν για το αντίθετο), όσο και για τον εκφυλισμό και την ασημαντότητα τού θεσμού των εθνικών ομάδων.
.
.
Παράλληλα με τον αγώνα που έδειχνε το ιδιωτικό κανάλι, βλέπαμε και τα ζωντανά σκορ στο teletext. Μάς έκανε αρκετά μεγάλη εντύπωση το 0-2 που έκανε νωρίς η εθνική ομάδα τής Κροατίας μέσα στο Γουέμπλεϊ. Αμέσως ήρθαν στο μυαλό μου εικόνες. Εκατομμύρια ευρώ πρέπει να έπεφταν στο live betting τής Betfair για ανατροπή τής κατάστασης. Η εθνική ομάδα τής Αγγλίας ήθελε έστω και ισοπαλία και σιγά μην καθόταν να χάσει. Το 0-2 είχε γίνει πολύ νωρίς και υπήρχε πάρα πολύς χρόνος για να το καταφέρουν. Και η απόδοση θα είχε εκτιναχτεί αρκετά ψηλά. Η πρόβλεψή μου σε εκείνο το σημείο ήταν ότι αποκλείεται να έχανε η εθνική ομάδα τής Αγγλίας. Και πράγματι, σιγά-σιγά, άρχισα να επιβεβαιώνομαι. 2-2 στο δεύτερο ημίχρονο και είχα πει ότι αυτό θα είναι το τελικό σκορ όταν είχε γίνει το 1-2. Το τελικό 2-3, που άφησε την εθνική ομάδα τής Αγγλίας έξω από το Euro 2008, ούτε που μού πέρασε από το μυαλό. Φαντάζομαι και σε αρκετό κόσμο που έκανε τούς bookmakers ακόμα πιο πλούσιους. Πολύ ωραίο σενάριο πάντως. Όσοι δεν έπαιξαν τον άσο στην αρχή, θα τον έπαιξαν κατα τη διάρκεια τού αγώνα. Κανείς δεν γλύτωσε! Εκεί που όλοι μυρίζονταν ολική ανατροπή, έγινε το αναπάντεχο και καληνύχτα. Και οι παίκτες τής εθνικής ομάδας τής Αγγλίας πέτυχαν δύο τρυγόνια και όλοι είναι χαρούμενοι στο νησί, εκτός από τούς φιλάθλους. Αλλά η γνώμη τους δεν έχει καμμία σημασία. Άλλοι είναι που πληρώνουν τα εκατομμύριά τους και δεν έχουν λόγο να ασχολούνται με την γνώμη των πελατών.
.
.
Ναι, αλλά οι παίκτες, για ποιο λόγο να είναι χαρούμενοι; Καλά, δεν είπαμε ότι είναι και σίγουρο. Απλές εικασίες κάνουμε εδώ πέρα. Αρχικά, από όλα αυτά τα λεφτά που έχουν παιχτεί, δεν θα έχουν μερίδιο και οι ποδοσφαιριστές; Είτε σαν παίκτες τού στοιχήματος, είτε από καταρχήν συμφωνία. Αρκετό χρήμα. Δεν το περιφρονείς εύκολα. Όμως, υπάρχει κάτι πιο σημαντικό. Έτσι κι αλλιώς, αυτοί οι παίκτες είναι τρομερά καλοπληρωμένοι για να έχουν ιδιαίτερη ανάγκη τα λεφτά τού στοιχήματος. Μόνο που, αυτό το καλοκαίρι, οι παίκτες τής εθνικής ομάδας τής Αγγλίας, θα αξιωθούν να κάνουν διακοπές και να ξεκουραστούν. Μετά από μία γεμάτη διοργανώσεις και αγώνες χρονιά, στο νησί και στην Ευρώπη, το μόνο που έλειπε από τούς παίκτες είναι μία ασήμαντη διοργάνωση, στην οποία το πιθανότερο είναι ότι δεν θα κατάφερναν και πολλά πράγματα. Για ποιο λόγο να αγωνιστούν να τα χωρέσουν όλα; Είναι και τα κρούσματα θανάτων τα τελευταία χρόνια και δεν τούς παίρνει πλέον για υπερπροσπάθειες. Οι παίκτες τής εθνικής ομάδας τής Αγγλίας έπραξαν σωστά. Όσο για το Euro, έχω την εντύπωση ότι κάποιο αουτσάιντερ θα πρωταγωνιστήσει και φέτος, γιατί και οι παίκτες των υπόλοιπων φαβορί θα είναι ελαφρώς σκασμένοι.
.
.
Ένα άλλο ερώτημα, είναι το εξής: Τί ακριβώς εξυπηρετούν οι εθνικές ομάδες; Γιατί υπάρχουν; Για να βλέπει ο κόσμος και να λέει ότι η Πορτογαλία νίκησε την Μογγολία, η Σομαλία νίκησε το Ελ Σαλβαδόρ και η Αυστροουγγαρία νίκησε την Πρωσία; Για να έχει ο κόσμος κάτι να τούς αντιπροσωπεύει και να χαίρονται για τις επιτυχίες του; Η πρώτη παρεξήγηση ξεκινάει στον τρόπο διατύπωσης. Χθες έπαιξαν η εθνική ομάδα τής Ουγγαρίας με την εθνική ομάδα τής Ελλάδας. Στην τηλεόραση ακούσαμε ότι έπαιζαν η Ουγγαρία με την Ελλάδα. Δηλαδή, μετακινήθηκαν τα χώματα, τα βουνά και τα νερά και έπαιξαν με κάτι άλλα χώματα, βουνά και νερά. Μάλλον μάθαμε να τα λέμε έτσι χάριν συντομίας. Βέβαια, οι δημοσιογράφοι τα τελευταία χρόνια την έχουν δει "οπαδοί τής εθνικής ομάδας" και χρησιμοποιούν το απαράδεκτο "εμείς" όταν αναφέρονται στην ποδοσφαιρική ομάδα. "Πρέπει να προσέξουμε το παιχνίδι μας" και άλλα τέτοια χαριτωμένα, που μπαίνουν στις καρδιές τού κόσμου και αναπαράγονται. Και ο κόσμος νομίζει ότι ένας ποδοσφαιρικός αγώνας είναι μάχη και αντιπροσωπεύεται από τούς παίκτες, που απλά πηγαίνουν να παίξουν μπάλα. Αυτή η παρεξήγηση διογκώνεται σε περιπτώσεις μεγάλης ιστορικής αντιπαλότητας και η πίεση οδηγεί σε πανωλεθρίες τύπου 1-4 και σε εθνικές ντροπές ή σε εθνικούς θριάμβους τύπου 0-1 όταν οι "εχθροί" αντιμετωπίζουν αντίστοιχη πίεση από τον κόσμο τους. Ο κόσμος απαιτεί νίκες. Δεν ξέρουν ότι δεν γίνεται να κερδίζεις πάντα; Δεν ξέρουν ότι ΜΟΝΟ οι παίκτες κερδίζουν και χάνουν και αυτοί είναι απλοί πελάτες και παρατηρητές, των οποίων η γνώμη δεν έχει σημασία. Καθόλου.
.
.
Μία άλλη παρεξήγηση έχει να κάνει σχετικά με το κατά πόσο υποχρεωμένοι είναι οι παίκτες να παίζουν στις εθνικές ομάδες. Η G14, η οργάνωση που δημιουργήθηκε από κάποιους μεγάλους ευρωπαϊκούς συλλόγους για να διαφυλαχτούν τα συμφέροντα των ομάδων από τις εθνικές ομάδες που παίρνουν παίκτες και πολλές φορές τούς επιστρέφουν τραυματίες, έχει καταφέρει να κερδίσει 2 αποζημιώσεις από ομοσπονδία, αμφότερες για τον Μάικλ Όουεν, ο οποίος είναι πολύ άτυχος παίκτης (πρόσφατα χτύπησε πάλι και θα λείψει άλλους τρεις μήνες). Αν δεν παίζονταν τόσο μεγάλα πακέτα με τούς χορηγούς (και με τους bookmakers, αλλά αυτό είναι μυστικό και δεν το λέμε), οι εθνικές ομάδες θα ακολουθούσαν σταθερά φθίνουσα πορεία. Οι σύλλογοι θα απαιτούσαν από τούς παίκτες να κόψουν την εθνική ομάδα και με το δίκιο τους. Όπως είπε ο Αρσέν Βενγκέρ, "είναι σαν να έχεις ένα καλογυαλισμένο αυτοκίνητο, σε άριστη κατάσταση και να στο παίρνουν επειδή έτσι γουστάρουν, να το περνάνε από χίλιες ταλαιπωρίες και να στο πετάνε στο γκαράζ και να φεύγουν" (κάπως έτσι το είπε δηλαδή). Οι παίκτες δεν είναι στρατιώτες για να είναι υποχρεωμένοι να πηγαίνουν όταν υπάρχει επιστράτευση (ούτε οι στρατιώτες είναι υποχρεωμένοι, αλλά αυτό είναι άλλη ιστορία). Είναι επαγγελματίες και τον πρώτο λόγο τον έχει ο εργοδότης. Ούτε ο παίκτης, ούτε η εθνική ομάδα και, πολύ περισσότερο, ούτε οι οπαδοί/φίλαθλοι/παρατηρητές/πελάτες. Το πρώτο βήμα έγινε το καλοκαίρι με την Μπάγερν Μονάχου να θέτει σαν όρο στο συμβόλαιο τού Ζε Ρομπέρτο την αποχώρηση από την εθνική ομάδα. Το απαράδεκτο, αν ισχύει, είναι αυτό που άκουσα στο χθεσινό ρεπορτάζ τής εθνικής σας ομάδας, στην ΕΡΑ Σπορ, ότι οι παίκτες προτιμούν να είναι εκεί παρά στους συλλόγους τους. Τότε, ας πάρουν μεταγραφή στην εθνική τους ομάδα, για να χαίρονται συνέχεια και να μην προσβάλλουν τις ομάδες που τούς καλοπληρώνουν και τούς ασφαλίζουν και τούς πηγαίνουν στους καλύτερους γιατρούς αν τύχει να τραυματιστούν. Δεν είναι και πολύ επαγγελματική συμπεριφορά αυτή. Και όταν είσαι επαγγελματίας, είσαι υποχρεωμένος πρώτα απέναντι στη δουλειά σου.
.
.
Οι φτασμένοι παίκτες δεν έχουν λόγο να παίζουν στις εθνικές ομάδες. Είναι καλύτερα, τόσο για αυτούς όσο και για τις ομάδες τους, να κάνουν διακοπές όταν τελειώνει το πρωτάθλημα, διότι είναι άνθρωποι και όχι μηχανές. Οι εθνικές ομάδες είναι καλές για άγνωστους παίκτες, που οι ομάδες τους ευχαρίστως θα έστελναν εκεί για να ανεβάσουν την τιμή τους και να τούς καλοπουλήσουν. Κι αν ακούγονται ξένα ή κυνικά όλα αυτά, δεν έχει σημασία. Έτσι κι αλλιώς, ούτε εγώ πληρώνω, ούτε εσύ που διαβάζεις, άρα οι κουβέντες μας είναι σαν να μην έγιναν ποτέ. Και αυτό είναι το δίκαιο.

Μία φανταστική ιστορία εμπάθειας και εκδίκησης (μέρος α')

2007-11-17T05:42:00.000+02:00

Ο Παύλος κόντευε τα 29 και είχε δύο χρόνια που είχε ανοίξει ένα μαγαζί με είδη δώρων και η καθημερινότητά του επηρεαζόταν δραματικά από αυτό. Δεν μπορούσε πλέον να λείπει από το σπίτι (όπου έμενε με τούς γονείς και τα αδέρφια του. Ακόμα.) για μέρες και είχε μάθει το άγχος των λογαριασμών και των προθεσμιών πληρωμής. Η μέρα του κυλούσε πιο ομαλά χάρη στο PC που είχε στο μαγαζί. Μέσω τού internet και τής πανίσχυρης γραμμής των 1024 Kbps (προτιμούσε να το λέει έτσι αντί για 1 Mbps, για να ακούγεται μεγαλύτερος αριθμός), έψαχνε διάφορα ανορθόδοξα για να βελτιώσει τη ζωή του. Ο Παύλος δεν ήταν κανένας ξεχωριστός άνθρωπος, αν και, από τότε που άρχισε να ψυλλιάζεται τί συμβαίνει γύρω του, προσπαθούσε να γίνει. Όταν δεν ξεχνιόταν με τις ώρες παίζοντας Football Manager έχοντας βαρεθεί τα πάντα, σκεφτόταν και έψαχνε ασταμάτητα και, φυσικά, απογοητευόταν κατα συρροή. Ξενέρωνε και ξανάρχιζε. Πρόσφατα, είχε βρει διάφορα έγγραφα που μιλούσαν για την αυτοΰπνωση και για τα θετικά αποτελέσματα που μπορεί να είχε σε όποιον χρησιμοποιούσε τέτοιες μεθόδους τακτικά. Μπορεί να σκέφτηκε "τί μαλακίες" όταν τα πρωτοδιάβασε, αλλά δεν παρέλειψε να δοκιμάσει. Άλλωστε, η προοπτική των αποδοχών που είναι αντιστρόφως ανάλογες με τη δουλειά, ήταν κάτι που πάντα τον συνάρπαζε κι αυτό από μόνο του τον έκανε έναν καθ'όλα μη ξεχωριστό άνθρωπο. Πάντως, ούτε η αυτοΰπνωση είχε ιδιαίτερα αποτελέσματα. Τα κλασικά δηλαδή.

Μία μέρα, κατέβασε ένα αρχείο που, με λίγα λόγια, έλεγε ότι με κάποιον συνδυασμό αυτοσυγκέντρωσης, ύπνωσης, μεγάλης επιθυμίας και με $49.95, θα μπορούσε να προκαλέσει ό,τι θέλει σε όποιον θέλει. Κάτι σαν βουντού, χωρίς κούκλες και εργαλεία κοπτοραπτικής. Ο Παύλος, που γούσταρε πολύ να χρησιμοποιεί την πιστωτική του κάρτα σε διαδικτυακές συναλλαγές, έδωσε τα €34.12 (νά'ναι καλά η διαρκής πτώση τού δολαρίου) και κατέβασε το έγγραφο. Έτσι κι αλλιώς, η ομάδα του στο FM, είχε ανεβεί κατηγορία και δεν βιαζόταν να ξεκινήσει την επόμενη χρονιά και να μαζέψει ντουζίνες γκολάκια από τις ανώτερες ομάδες. Άλλο ένα χαρακτηριστικό τού Παύλου, ήταν ότι δεν δεχόταν να χάνει, κάτι αρκετά οξύμωρο για κάποιον που θέλει να ξεχωρίζει. Η έλλειψη αυτοκριτικής είναι κάτι αρκετά συνηθισμένο. Τέλος πάντων, το κατέβασε και άρχισε να το μελετάει με μανία. Τού φάνηκε αρκετά ενδιαφέρον και, άλλωστε, αυτά τα ενδιαφέροντα τού είχαν εκτοξεύσει τη μυωπία και τον αστιγματισμό και ποιος ξέρει τί αλλο. Το πρωί πέρασε χωρίς να το καταλάβει, με όλη τη μελέτη. Δεν τον ενόχλησε κανείς, εκτός από κάποιον με μία περίεργη γκριμάτσα και το χέρι απλωμένο, που σοβαρεύτηκε ξαφνικά κι έφυγε όταν διαπίστωσε ότι δεν είχε χαρτζιλίκι στο ρημαδομάγαζο που μπήκε. Πάλι καλά. Μερικές περίεργες έριχναν και κατάρες.

Το μεσημέρι γύρισε στο σπίτι. Η αδερφή του έβλεπε μία από εκείνες τις ελεεινές μεσημεριανές εκπομπές, που ο Παύλος απεχθανόταν. Κάθησε στο τραπέζι και, ασυναίσθητα, εστίασε στην αντιπαθέστατη αρχιπαρουσιάστρια. Σε πολύ λίγο, εκείνη άρχισε να βήχει δυνατά και τσιριχτά, γεμίζοντας σάλια και κάτι περίεργες βλέννες ό,τι υπήρχε σε σεβαστή απόσταση γύρω της. Αμέσως, έπεσαν διαφημίσεις και ο Παύλος, παρά την φανερή ικανοποίησή του, είχε έναν έντονο προβληματισμό. "Μπα, πολύ καλό για να το έκανα εγώ. Σύμπτωση ήταν." Η αδερφή του, αφού γέλασε, άλλαξε κανάλι. Σε μία άλλη παρόμοια εκπομπή. Ευκαιρία για επιβεβαίωση. Κοίταξε με τον ίδιο τρόπο ένα από τα σούργελα που πουλούσαν ηθικοπλαστικά διδάγματα στους βλαμμένους που τηλεφωνούσαν για να πουν την ιστορία τους. Αυτή τη φορά, πολύ πιο γρήγορα, το σούργελο άρχισε να βήχει δυνατά, με τον ίδιο τρόπο. Ο Παύλος χαμογέλασε αυτάρεσκα (πού βρήκε την αυταρέσκεια μέσα στην όλη αηδία που δημιούργησε, μόνο αυτός το ήξερε). Η μητέρα του τού έκανε πλάκα: "Καλά, τί τούς έκανες;" Πού να ήξερε... Αυτό ήταν μόνο η αρχή. Και ο Παύλος ετοιμαζόταν να εκδικηθεί, με μεγάλη εμπάθεια (για να δικαιολογήσουμε και τον τίτλο).

Εκείνο το μεσημέρι, ξέχασε να φάει. Αδιάκριτα, προκάλεσε με τη μέθοδο που τελικά είχε αγοράσει πάμφθηνα για την αποτελεσματικότητά της (και το έγραφε στην πρώτη σελίδα, να χρησιμοποιείται με προσοχή), πράγματα που ταρακούνησαν την κοινή γνώμη. Επέλεξε τρεις παρουσιάστριες τής μεσημεριανής ζώνης (τις δύο που είχε βασανίσει προηγουμένως και είχαν συνέρθει συν άλλη μία φρικτή παρασιτοεκπομπάρχισσα, από αυτές που δίνουν εντολές στους "ρεπόρτερ" να ψάξουν τον αρχιπυροσβέστη που τρέχει ασταμάτητα τις τελευταίες 48 ώρες για να τού κάνουν ηλίθιες ερωτήσεις στη μέση μιας πυρκαγιάς) και τις εκτέλεσε (χωρίς εισαγωγικά) με τον ίδιο τρόπο. Άλλαξε θέσεις στην άκρη τού οισοφάγου και την άκρη τού παχέος εντέρου και προκάλεσε ένα βίαιο χέσιμο από το στόμα τους (συμβολική κίνηση), το οποίο κατέληξε σε εσωτερική αιμορραγία όλων των οργάνων, με τελικό αποτέλεσμα τον επώδυνο θάνατο των εν λόγω παρουσιαστριών, στον αέρα, κατά τη διάρκεια των εκομπών τους. Ο Παύλος δεν είχε ποτέ αρκετή φαντασία, αλλά τώρα επέλεξε να μην πρωτοτυπήσει, για να δώσει μία παραδειγματική, για τούς υπόλοιπους προφανώς, τιμωρία και να ξέρει ο κόσμος ότι δεν πρόκειται για σύμπτωση. Εννοείται ότι αρκετός κόσμος στα κανάλια χέστηκε από τον φόβο του. Τα σκατά είχαν την τιμητική τους στην ιδιωτική τηλεόραση. Όχι ότι ήταν η πρώτη φορά, αλλά υπήρχαν βάσιμες ελπίδες ότι θα ήταν μία από τις τελευταίες. Η μητέρα και η αδερφή τού Παύλου, σκέφτηκαν διάφορα. Μέχρι που υποψιάστηκαν ακόμη και τον Παύλο, αλλά πώς θα μπορούσε να προκαλέσει τέτοιο κακό; Τον έβλεπαν, ήταν εκεί, μαζί τους. Γνώριζαν το μίσος του, δεν τούς έβγαζες από το μυαλό ότι κάτι είχε να κάνει με τα πανομοιότυπα περιστατικά, αλλά δεν μπορούσαν να συνδέσουν τα γεγονότα. Στο εξής, θα έπρεπε να είναι πιο προσεκτικός, για να μην κινεί υποψίες.

(συνεχίζεται προσεχώς)

Χυδαιότητα

2007-11-06T20:29:00.000+02:00

Εντάξει, θα μάς τρελάνουν. Κανονικά. Η τελευταία αισχρή ραδιοφωνική διαφήμιση, μάς προτείνει να πάμε το όχημά μας στο ενεχυροδανειστήριο και να πάρουμε τη μισή του αξία σε μετρητά. Με το νόμιμο επιτόκιο. Και αυτός στον οποίο υποτίθεται ότι αναφέρεται η ιδέα, αναφωνεί "ΤΙ ΕΙΠΕΣ ΤΩΡΑ ΡΕ ΦΙΛΕ! ΦΥΓΑΜΕ!"

.
.

Για να μην αναφέρουμε τις τράπεζες, με τις χιουμοριστικές και ενίοτε ζεστές κι ανθρώπινες διαφημίσεις με την απαλή μουσική για να μάς κάνουν να νιώσουμε την οικειότητα τού καταναλωτικού δανείου που μάς "προσφέρουν". Δηλαδή, μίας εφεύρεσης που σκοπός της είναι η ικανοποίηση τής ακατάσχετης ανάγκης ορισμένων ανθρώπινων όντων για ξόδεμα χρημάτων, είτε αυτά είναι διαθέσιμα, είτε όχι. Αυτό το "είτε όχι", έρχονται να καλύψουν οι γλυκύτατοι άνθρωποι τής τράπεζας γιατί "κι εμείς, άνθρωποι είμαστε και καταλαβαίνουμε τις ανάγκες σας". Και πάει ο χαζός, με το πενιχρό εισόδημα. Και φορτώνεται το δάνειο με το εξωφρενικό επιτόκιο. Κι αγοράζει ένα χομ σίνεμα κι ένα ακριβό αμάξι. Και προσκαλεί την παρέα του για να το γιορτάσουν. Και μετά από κάποιο διάστημα, η τράπεζα τού τα παίρνει επειδή δεν πλήρωσε τις δόσεις τού δανείου. Μέχρι εκεί κρατάει η φιλία και η ζεστή ατμόσφαιρα με την απαλή μουσική και τούς καθημερινούς ανθρώπους που εξιστορούν τις εμπειρίες τους. Μετά αγριεύει η κατάσταση και ανακαλύπτεις ότι το αμαξάκι σου το είχες νοικιάσει τελικά. Περαστικά.

Μοιάζει με γάτα, νιαουρίζει, αλλά τί είναι...;

2007-10-30T18:50:00.000+02:00

Καθώς κατέβαινα προς το μαγαζί, άκουσα στο ραδιόφωνο ότι οι εθνικοί αθλητές, που ενεπλάκησαν σε εκείνο το ατυχές συμβάν με τη μηχανή και δεν μπόρεσαν να περάσουν από ντόπινγκ κοντρόλ (ναι, αυτοί βρε!), έδωσαν συνέντευξη τύπου σχετικά με την τιμωρία τους που δεν ήταν τιμωρία αλλά διαθεσιμότητα. Εντάξει, μού αρέσουν αυτά τα παιχνίδια με τις λέξεις. Έχει πλάκα να κρύβεσαι πίσω από έννοιες και διατυπώσεις. Αλλά δεν θέλω να σταθώ εκεί.

Η Μάριον Τζόουνς, γνωστή σε όσους έχουν ακούσει έστω και κάτι λίγο από στίβο κλπ, παραδέχτηκε πρόσφατα ότι ήταν ντοπαρισμένη όταν πήρε κάτι χρυσά μετάλλια (δεν θυμάμαι πού και δεν έχει και σημασία). Ποια ήταν αυτή που ήρθε δεύτερη, άρα αδικήθηκε; Έεετσι μπράβο! Αρκετοί έιπαν ότι θα πρέπει να πάρει το χρυσό μετάλλιο μετά από 7 χρόνια, αναδρομικά. Για μένα, το θέμα είναι άλλο. Είτε τα αναβολικά τής μίας ήταν καλύτερα από αυτά που είχε πάρει η άλλη, είτε ήταν τα ίδια, οπότε αγωνίστηκαν στα ίσα. Το ενδεχόμενο να μην έχουν μπουκωθεί αμφότερες, καθώς και οι υπόλοιπες, με χάπια κι ενέσεις, δε μού φαίνεται και τόσο πιθανό. Αλλά, από την άλλη, ποιος είμαι εγώ; Ένας καχύποπτος, που ζηλεύει τις επιτυχίες των άλλων.

Σε λίγο, τα αναβολικά θα είναι ο πιο εύκολος τρόπος για να ξεπερνιέται το εμπόδιο τής απαγόρευσης τού γάμου μεταξύ ανδρών. Την παντρεύεσαι όταν είναι ακόμα γυναίκα και μετά από δύο χρόνια, έχεις έτοιμο παίδαρο! Στ'αρχ***α σας όλα! Εντάξει, δεν υπάρχει λόγος να μετατρέψεις μία γυναίκα σε άνδρα για να παρακάμψεις την απαγόρευση, αλλά προφανώς ήθελα να δείξω κάτι άλλο...

Μια βραδιά στο Καταφύγιο

2007-10-29T12:09:00.000+02:00

Ωραίο ήταν το χθεσινό βράδυ στην Ξάνθη. Παρά τούς πυκνούς καπνούς, είπαμε αρκετά τραγούδια από τις 23:00 μέχρι τις 2:15 περίπου και περάσαμε μια χαρά. Την άλλη Κυριακή, 11 Νοεμβρίου, θα είμαστε πάλι εκεί (εσύ Κώστα, θα είσαι φαντάρος, αλλά θα επιστρέψεις και θα είσαι κι εσύ μαζί μας).

Οι μαθητές και οι παρελάσεις

2007-10-25T07:40:00.000+03:00

Το σκίτσο έρχεται από τη σελίδα που αναγράφεται εδώ πιο κάτω. Καλό θα είναι να ρίξετε και μία ματιά για να μάθετε περισσότερα.
.

www.theschooligans.gr/articlesnew.php?aid=91

Τώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές, βλέπω ακριβώς απέναντι από το μαγαζί, στο κεντρικό πάρκο τής Χρυσούπολης, το συνεργείο τού δήμου που ετοιμάζει την εξέδρα όπου θα σταθούν οι επίσημοι για την παρέλαση, στις 28/10. Μία καθαρά μιλιταριστική εκδήλωση, στην οποία οι μαθητές δεν θα έπρεπε να υποχρεώνονται να συμμετάσχουν. Ούτε καν οι φαντάροι. Αν οι καθηγητές επιθυμούν, ας κάνουν εκείνοι παρέλαση, για να τιμήσουν αυτό που θέλουν να τιμήσουν. Αλλά, όπως είπε και ο συγκλονιστικός Λάκης Λαζόπουλος, ΔΕΝ μπορείς να υποχρεώσεις κάποιον να πιστέψει στα ιδανικά σου. Ειδικά τα παιδιά αυτής τής ηλικίας, όταν προσπαθείς να τα αναγκάσεις για κάτι, πετυχαίνεις το αντίθετο. Προσωπικά, όταν πλησίαζε η παρέλαση, αυτό που γούσταρα ήταν οι ώρες που χάναμε για να κάνουμε πρόβα παρέλασης. Και ο χαβαλές τη μέρα τής παρέλασης. Από ιδανικά όμως, τίποτα.

Επίσης, οι παρελάσεις και οι λοιπές στρατοειδείς αηδίες, προάγουν απροκάλυπτα τον κοινωνικό ρατσισμό. Εντελώς απλά, όταν τα κριτήρια αξιολόγησης έχουν να κάνουν με το ύψος και τις επιδόσεις στα μαθήματα, τί μπορούμε να σκεφτούμε; Ότι οι ψηλοί κι ωραίοι είναι πιο άξιοι να τιμήσουν τούς αγωνιστές τής ελευθερίας και οι κοντοί είναι καλοί μόνο για να συμπληρώνουν την ουρά, αναγκαζόμενοι να κάνουν και μεγαλύτερα βήματα για να προλαβαίνουν τούς μπροστινούς και να μη χαλάνε τον σχηματισμό τής μαθητικής φάλαγγας. Κάτι σαν τον στρατό, όπου ο λοχαγός με έκρυψε πίσω από κάποιον άλλον φαντάρο στην ορκομωσία, για να μη φαίνονται τα γυαλιά μου. Και τί θα σκεφτεί ο κόσμος αν δει κάποιον με γυαλιά. Θα νιώσει ανασφάλεια μάλλον. Πώς μπορεί να τον προστατεύσει κάποιος μύωπας από τούς εχθρούς τής πατρίδας; Άλλωστε, οι αγωνιστές τού έπους τού '40, είχαν όραση 20/20. Και δεν παρεκκλίνω από το θέμα. Αυτά συνδέονται άμεσα μεταξύ τους. Να καταργηθούν οι παρελάσεις. Έτσι, απλά. Ας βρουν άλλον τρόπο να τιμήσουν τις μνήμες κι ας μην αναγκάζουν όποιον δεν θέλει.

Υ.Γ.1: Αρκετά πληρώσαμε το σπίτι στο Μαϊάμι! Ο δικός μας άνθρωπος, αυτός που μάς θέλει στην εκκλησία με τα σκουλαρίκια μας, επιστρέφει την Παρασκευή! Μεγάλες στιγμές! Άντε, να πει κι αυτός τη γνώμη του για τον διάδοχο.

Υ.Γ.2: Κι όσο ασχολούμαστε με τα όνειρα τής Έφης Σαρρή για είσοδο στη βουλή, καλοφόρετα να είναι τα 33,7 εκατομμυριάκια για τις τηλεφωνικές ονειρώξεις των εκλεγμένων μας για να τακτοποιήσουν τα προβλήματά μας. Για περισσότερα, http://www.kavalanet.gr/enimerosi/news_static/EEAFEyZVZFmUkIBADD.php

Τούς φάγαμε μωρέ!

2007-10-19T18:29:00.000+03:00

Και έγινε το θαύμα, η Πόλις (ξανα)έαλω, όλοι

είμαστε πλήρεις και χαρούμενοι, τα πουλάκια άρχισαν και πάλι να τιτιβίζουν, οι θάλασσες ξανάγιναν γαλάζιες, ο ήλιος βγήκε πάλι στον ουρανό και τα παιδάκια παίζουν χαρούμενα στις γειτονιές. Η εθνική ντροπή ξεπλύθηκε!

Εντάξει, δεν θέλω να σχολιάσω τις μετρημένες αντιδράσεις τού κόσμου που χάρηκε, γέλασε, πέρασε ωραία το βράδυ του και την άλλη μέρα συνέχισε να ασχολείται με τα σοβαρά και τα δίκα του πράγματα. Και δεν υπάρχει λόγος. Το θλιβερό είναι οι αναφορές σχετικά με υπερηφάνεια, εκδίκηση και άλλα τέτοια εντελώς άσχετα με το παρόν και το ποδόσφαιρο.

Ποια εκδίκηση; Γιατί δε ζήτησε κανείς εκδίκηση από την Φινλανδία; Την Αλβανία; Τις ομάδες που πέρασαν στο περσινό μουντιάλ; Πώς γίνεται να μπλέκονται κάποιοι ποδοσφαιριστές, που, όπως όλοι, χρησιμοποιούν την εθνική τους ομάδα για να ανεβάσουν την ποδοσφαιρική τους αξία και να πετύχουν κάποιο καλό συμβόλαιο -και αυτά τα διπλωματικά περί εθνικής εκπροσώπησης που λέγονται για να ευχαριστηθούν οι οπαδοί/πελάτες, βαριέμαι ακόμα και να τα χλευάσω- με την γειτονική αντιπαλότητα και την ιστορία, όπως την μάθαμε από το σχολείο; Μέχρι και παίκτης από την Βραζιλία υπήρχε στο γήπεδο! Μάλλον πήρατε εκδίκηση και από τούς μοχθηρούς βραζιλιάνους, που γλυκοκοίταζαν τα άγια χώματά μας για αιώνες. Και γιατί να πρέπει να εκδικηθείς μία ήττα για λόγους πέρα από τον ποδοσφαιρικό εγωισμό και τούς βαθμούς; Θα αισθανθείς ότι παίρνεις πίσω την φυλετική σου ανωτερότητα; Δηλαδή, την είχες...; Και θα την ανακτήσεις με το αποτέλεσμα ενός ποδοσφαιρικού αγώνα ανάμεσα σε ανθρώπους που δεν γνωρίζεις και δεν έχεις τίποτα κοινό μαζί τους;;

Ποια υπερηφάνεια; Γιατί να περιμένεις ένα παιχνίδι για να νιώσεις υπερήφανος; Δεν έχεις πετύχει τίποτα εσύ ο ίδιος, για να το καμαρώσεις; Πρέπει να το φτάσεις σε εθνικό επίπεδο; Μήπως η εθνική υπερηφάνεια είναι μία καλή δικαιολογία για να μην ασχοληθείς ιδιαίτερα να πετύχεις μόνος/μόνη σου (ή σε μορφή ομάδας, με άλλους ανθρώπους) κάτι χειροπιαστό και καταφεύγεις στην εύκολη λύση τού εθνικού κατορθώματος; Νικήσαμε στο ποδόσφαιρο, άρα είμαστε όλοι μάγκες; Και γιατί μετά το 1-4, αισθανόσουν εθνική ντροπή, ενώ θα έπρεπε να αισθάνεσαι προσωπική ντροπή για τον χρόνο, την φαιά ουσία και την δημιουργικότητα που σπαταλάς έτσι, άδικα; Τόσο μεγάλη ανάγκη είχες να ξεπλύνεις τα 400 χρόνια σκλαβιάς (που δεν έζησες ποτέ, παρά μόνο διάβασες και άκουσες γι'αυτά), που γαντζώθηκες από μερικούς ποδοσφαιριστές; Και άντε και "νικήσαμε" και "προκριθήκαμε" (τα οποία έγιναν "ταπεινώθηκαν" και "διασύρθηκαν" στις 24 Μαρτίου, τόσο έυκολα... Ο πλούτος τής γλώσσας μάς επιτρέπει να χρησιμοποιούμε το πρώτο πληθυντικό συμμετοχής και να το εναλλάσσουμε άνετα με το τρίτο πληθυντικό αποστασιοποίησης, όπου εμείς κρίνουμε ότι χρειάζεται). Τί έγινε; Πότε ήταν η τελευταία φορά που έκανες κάτι για το οποίο αισθάνθηκες προσωπικά υπερήφανος; Να είναι κάτι το οποίο να μπορείς να σκέφτεσαι τώρα και μετά από καιρό και να σού έρχεται ένα αυθόρμητο χαμόγελο ικανοποίησης. Μήπως είναι καιρός να ξαναπροσπαθήσεις και να μην περιμένεις από άσχετους ανθρώπους να σε κάνουν υπερήφανο;

Για κάτσε να δω λίγο καλύτερα... Τελικά, την επόμενη μέρα, όλοι ξυπνήσαμε με το ξυπνητήρι και όχι την ώρα που θα θέλαμε. Όλοι πήγαμε στις δουλειές μας ή ψάξαμε για δουλειά. Όλοι κοιτούσαμε τούς λογαριασμούς και σκεφτόμασταν πότε κάναμε τόσα τηλέφωνα και πότε ξοδέψαμε τόσο ρεύμα. Όλοι κάναμε αυτά που κάναμε και τις προηγούμενες μέρες και, πιθανότατα, αυτά που θα κάνουμε και τις επόμενες. Ναι, ακόμα κι αν ήρθε το ιστορικό διπλό με την διαστημική εμφάνιση. Τελικά, μάλλον πρέπει να βάλουμε μπρος την δημιουργικότητά μας.

Ο θεός, τί λέει για όλα αυτά;;

2007-10-16T19:06:00.000+03:00

Όλοι έχουμε ενημερωθεί πρόσφατα για την περίπτωση τού παπά που έχει προβλήματα με την υγεία του και μεταφέρθηκε στο Μαϊάμι για μεταμόσχευση ήπατος και οτιδήποτε άλλο χρειαστεί. Το παρόν άρθρο, δεν θα ασχοληθεί με το κατά πόσο εκείνος και οι παρατρεχάμενοί του θα έπρεπε να καταφύγουν στην επιστήμη αντί να εμπιστευτούν τα σίγουρα χέρια τού θεού, τον οποίο με τόσο σθένος και πάθος υπηρετούν και κηρύσσουν-επιβάλλουν τον λόγο του (αν και νομίζω ότι μόλις ασχολήθηκε), αλλά με μία άλλη διάσταση τού θέματος, πιο πεζή, ρηχή και ασήμαντη, μπροστά στο μέγεθος τής μεγαλοσύνης κλπ κλπ.

Ο παπάς, σού λέει, πρώτος μεταξύ των παπάδων, έχει τέτοιο πρόβλημα, που χρειάζεται η άμεση μετάβασή του σε νοσοκομείο τής Αμερικής. Εντάξει. Συμβαίνουν αυτά. Το κράτος, τί ζόρι τραβούσε για να χρηματοδοτήσει το ταξίδι; Γιατί να πάρει από τα λεφτά που αφήνουν οι κακομοίρηδες ψηφοφόροι από τούς φόρους τους, τις κρατήσεις τους, τα πρόστιμά τους; Κι ας δεχτούμε ότι καλώς έπραξε το κράτος. Γιατί να μην πράξει ανάλογα και για όλους αυτούς που συνωστίζονται στα νοσοκομεία και αντιμετωπίζονται σαν άχρηστα ζώα; Τί είναι αυτό που κάνει τον παπά σημαντικότερο από εσένα κι εμένα και μάς κάνει να αξίζουμε λιγότερη προσοχή; Και γιατί δεν πήρανε τα λεφτά από την εκκλησία, που είναι κοινό μυστικό ότι έχει στην κατοχή της μία τεράστια περιουσία (αν και η λέξη "περιουσία" είναι κάπως λίγη για να περιγράψει το μέγεθος των υλικών αγαθών τής εκκλησίας και όλων των εκκλησιών); Κι ας υποθέσουμε ότι δεν ήθελαν να βάλουν χέρι στο θησαυροφυλάκιο. Γιατί να μην κάνουν έναν έρανο, έτσι ώστε να χρηματοδοτήσουν την επιχείρηση μόνο αυτοί που θέλουν; Αν και, εφόσον έχουμε καταχρηστική δημοκρατορία, είμαστε όλοι αναγκασμένοι να ακολουθούμε τις αποφάσεις αυτών που εξέλεξαν οι περισσότεροι και δε μάς πέφτει λόγος παρά μόνο στις επόμενες εκλογές. Όπου θα γίνουν τα ίδια.

Ένα -μάλλον επικίνδυνο και ρητορικό- ερώτημα. Δεν θα ήταν ωραία αν μία κυβέρνηση αποφάσιζε την καταμέτρηση τής περιουσίας τής εκκλησίας, την ρευστοποίησή της και τον καταμερισμό της σε όλους τούς ανθρώπους που αγωνίζονται να τα κουτσοκαταφέρουν με 600 ευρώ ή και πολύ λιγότερα; Δεν είναι τουλάχιστον προκλητικό να κυκλοφορούν οι ρασοφόροι, οι εκπρόσωποι κάποιου υποτιθέμενου θεού, με υπερπολυτελή αυτοκίνητα και τα υπόλοιπα παιδιά τού θεού να ταλαιπωρούνται βάναυσα από περιπτώσεις υγείας πολύ λιγότερο σοβαρές από αυτήν για την οποία μαθαίνουμε (και καλοπληρώνουμε) καθημερινά; Βέβαια, μία τέτοια πρόταση θα έβρισκε ανυπέρβλητα εμπόδια, όχι μόνο από τούς ανθρώπους που είναι μέσα στην εκκλησία και έχουν συμφέροντα, αλλά και από τούς ίδιους που θα μπορούσαν να ευνοηθούν και να πάρουν μία σημαντική ανάσα, κάτι που είναι τραγικό και αδικαιολόγητο. Αλλά, για σκεφτείτε το. Πιθανότατα είναι τρομερά αφελής η σκέψη μου, αλλά θα με ενδιέφερε να διαβάσω και άλλες απόψεις πάνω στο θέμα. Αυτά.