Sit Down Tragedy #0005 - Ζώνη στο πίσω κάθισμα;

Video blog. Οι ζώνες ασφαλείας και οι ηλίθιες δικαιολογίες που χρησιμοποιούνται από τούς επαναστάτες τής ασφάλτου, που δε σηκώνουν ζώνες και αλυσίδες και άλλα φρικτά δεσμά.

Γελοιοποιώντας τούς γελοίους

Τον τελευταίο καιρό, οι μάσκες πέφτουν θορυβωδώς στο έδαφος, αφήνοντας τις πανάσχημες μουτσούνες που κουτσοέκρυβαν για χρόνια, να φωνάζουν κάνοντας αηδιαστικές γκριμάτσες καθώς προσπαθούν να εδραιώσουν την παρουσία τους.

Οι πρασινομπλέ κηδεμόνες δεν μπορούν πλέον να συντηρήσουν τα κάθε ηλικίας πρώην εξαρτώμενα μέλη τους και αυτά αποφάσισαν να προχωρήσουν στο επόμενο βήμα, αποφεύγοντας ταυτόχρονα όσο γίνεται περισσότερο να σκεφτούν.

Η χρυσή αυγή είναι μία οργάνωση που, μέσα στη μισανθρωπιά που ξεχειλίζει από τον υπόνομό της, έχει μερικούς ευφυείς που, έχοντας μελετήσει διανοητές όπως ο Γκέμπελς και ο Χίτλερ, ξέρουν να εκμεταλλεύονται το συναίσθημα τού οργισμένου κόσμου και μόλις η ευκαιρία παρουσιάστηκε μπροστά τους, την άρπαξαν όχι απλώς από τα μαλλιά, αλλά μέχρι και από τις μασχαλότριχες.

Έτσι, πολλοί γνωστοί μας και όχι μόνο (αποφεύγω να τούς χαρακτηρίσω "συμπολίτες" γιατί αυτό θα σήμαινε ότι τούς θεωρώ πολίτες και δεν θέλω), αποφάσισαν ότι είναι εθνικιστές, πατριώτες και όλα τα σχετικά, κάτι που όταν χρησιμοποιούσαν τις πρασινομπλέ γνωριμίες τους για προσωπικό όφελος, φαίνεται ότι είχαν ξεχάσει. Το ξαναλέω, πιο απλά. Όταν ο βουλευτής τούς προσλάμβανε ή τούς βυσμάτωνε στον στρατό, είχαν ξεχάσει τον πατριωτισμό τους και τον εθνικισμό τους.

Και ψηφίζουν χρυσή αυγή. Όχι μόνο την ψηφίζουν, αλλά και αγωνίζονται για την οργάνωση, κυρίως με ιντερνετικές εκστρατείες, πιο ξεδιάντροποι από τα χειρότερα κομματόσκυλα των δεκαετιών τού 1980 και 1990, αθωώνοντας κάθε παράπτωμα των ναζιστών βουλευτών και μελών με ζήλο που δεν έδειξαν ποτέ για αυτούς που τόσα χρόνια τούς εξυπηρετούσαν. Τώρα μιλάει η εκδίκηση. Δηλαδή, οι φίλοι μας οι νεοχρυσαυγίτες θυμήθηκαν ότι είναι πατριώτες τώρα, που θίχτηκε το προσωπικό τους συμφέρον. Μπορεί να τύλιξαν το κίνητρό τους με μία σημαία, αλλά αυτό δεν τούς κάνει λιγότερο ιδιώτες. Με την αρχαιοελληνική έννοια. Την οποία ελάχιστοι από αυτούς γνωρίζουν.

Και τί έγινε που η οργάνωσή τους είναι ξεκάθαρα, απροκάλυπτα, ναζιστική; Τίποτα. Αθωώνουν την επιλογή τους λέγοντας ότι ο Στάλιν ήταν χειρότερος. Που σημαίνει ότι οι επιλογές τους είναι δύο. Σύλλογος φίλων Χίτλερ vs Σύλλογος φίλων Στάλιν. Ακόμα κι αν τούς δείξεις ότι υπάρχουν κι άλλες επιλογές, θα βρούνε κάποια ελαττώματα ώστε να συνεχίσουν να γαντζώνονται στη ναζιστική "ιδεολογία". Γι'αυτό και όταν κάποιος τούς θίγει την "πατρίδα", μία από τις βασικές απαντήσεις είναι "τότε να φύγεις", ενίοτε σε παραλλαγή τύπου "τότε να πας στο Ιράν, Αφγανιστάν" ή κάποια άλλη σκατότρυπα τού πλανήτη. Το ενδεχόμενο να κοιτάξουμε να βελτιώσουμε τον τόπο ή να συγκριθούμε με άλλον τόπο, που πάει κάπως καλύτερα; Έλα ρε! Σιγά!

Και τώρα; Τί γίνεται με όλους αυτούς που επικροτούν τη βία; Απέναντι στους φτωχούς και μη βίαιους μετανάστες (γιατί οι πλούσιοι και οι βίαιοι είναι άλλη ιστορία και μπορεί να αμυνθούν ή να αντεπιτεθούν). Απέναντι σε όσους διαφωνούν με την "ιδεολογία" τους, όπως οι μη ακροδεξιοί, οι ομοφυλόφιλοι, οι άθεοι, οι αλλόθρησκοι, οι καλλιτέχνες (εκτός από αυτούς που γουστάρουν χρυσή αυγή, οι οποίοι γίνονται καλλιτεχνάρες διαγαλαξιακής κλάσης, με σοβαρό λόγο και με ήθος); Απέναντι σε όσους γράφουν και μιλάνε σωστά; Απέναντι σε όποιον δεν γουστάρουν γενικώς;

Κατά πρώτο λόγο, θεωρώ ότι οι χρυσαυγίτες χωρίζονται σε δύο κατηγορίες. Η πρώτη αποτελείται από το ελάχιστο ποσοστό που είναι οι αυθεντικοί, βίαιοι, άγριοι. Αυτοί που ήταν έτσι από παλιά. Περήφανοι μισάνθρωποι, ναζιστοχουντικοί, θανατολάγνοι. Η δεύτερη κατηγορία, που είναι αυτή με το περισσότερο ενδιαφέρον, είναι οι προδομένοι. Αυτοί που τόσα χρόνια πίστευαν υποσχέσεις, που ψήφιζαν και έπαιρναν ψιχουλάκια ή περίμεναν μήπως πάρουν. Που είδαν ότι τα καρβέλια τελείωσαν και τα τρώνε άλλοι και δεν έμειναν ούτε τα ψιχουλάκια. Και που τώρα αισθάνονται οργή. Διότι προδόθηκαν. Που σημαίνει ότι τούς την έφερε ο δικός τους άνθρωπος. (Ο ξένος θα σε προδώσει; Duh!) Που σημαίνει ότι τόσα χρόνια νόμιζαν ότι είχαν κηδεμόνα που τούς πρόσεχε και ξαφνικά έφυγε και πήρε μαζί του τα καρβέλια.

Και τώρα, τί; Να προσπαθήσουν να αποκτήσουν ανεξάρτητη σκέψη; Να προσπαθήσουν να γίνουν πολίτες και να σκεφτούν για το σύνολο; Ή να ψάξουν για άλλο κηδεμόνα; Τί είναι το πιο εύκολο; Ο κηδεμόνας, που σκέφτεται και προσφέρει στα παιδάκια του, για να συνεχίσουν να έχουν το σπιτάκι τους, τη δουλίτσα τους, το αυτοκινητάκι τους και την τηλεορασίτσα τους. Αλλά δεν υπάρχει τέτοιος κηδεμόνας διαθέσιμος. Επόμενη επιλογή; Θα φέρω τον θείο μου τον πυροσβέστη, να σε δείρει. Και οι οργισμένοι φίλοι μας, έβαλαν τραμπούκους μέσα στη βουλή για να δείρουν τον κακό κηδεμόνα που πήρε μακριά τα ψίχουλα. Με άλλα λόγια, στ'αρχίδια τους (ή στις ωοθήκες, ανίστοιχα) για το τί γίνεται τριγύρω. Αυτοί θέλουν εκδίκηση, τίποτα άλλο. Διότι έτσι ξέρουν. Η συμμετοχή στα κοινά είναι μόνο όταν έχει εκλογές και η ψήφος πηγαίνει εκεί που συμφέρει προσωπικά τον καθένα.

Τί κάνουμε εμείς μ'αυτούς όμως; Κι όταν λέω "εμείς", εννοώ όλοι οι μη ναζιστές, ανεξάρτητα από τον πολιτικό χώρο (όσοι έχουν επιλέξει χώρο). Πώς αντιμετωπίζουμε αυτές τις ακραίες περιπτώσεις; Τούς ξεμπροστιάζουμε ως ναζιστές; Σιγά το πράγμα. Σαν να κλέβεις μπιμπερό από νήπιο. Και τί έγινε; Απαντάνε για τον Στάλιν, μπορεί να πούνε και κάτι τού στιλ "αυτή είναι η ιδεολογία μου κι αν σ'αρέσει" και να καθαρίσουν. Ξέρουν ότι η οργάνωσή τους είναι ναζιστική και δεν τούς πειράζει. Να μαζευτούμε και να τούς βαράμε όπου τούς πετυχαίνουμε; Ακόμα χειρότερη "λύση". Οι πραγματικά βίαιοι (και όχι οι κότες νεοχρυσαυγίτες που τα περιμένουν όλα έτοιμα από τον κηδεμόνα που λέγαμε) ζούνε για κάτι τέτοια λάθη. Θα εξαπολυθούν αντίποινα και δεν θα βγει τίποτα πέρα από σπασμένα κεφάλια εκατέρωθεν.

Εδώ υπάρχει κάτι που πρέπει να λάβουμε υπόψη. Οι περισσότεροι νεοχρυσαυγίτες είναι ανθρώπινα κουρέλια που δεν έχουν καταφέρει ποτέ τίποτα σημαντικό (με δεδομένο ότι περίμεναν τα πάντα από τον κηδεμόνα) και πολύ συχνά ήταν αντικείμενα χλευασμού. Στη χρυσή αυγή, βρήκαν ένα καταφύγιο για να τούς πάρουν στα σοβαρά. Εκεί δεν χρειάζεται να έχουν καταφέρει κάτι για να είναι σπουδαίοι. Αρκεί να έχουν γεννηθεί στα νότια τής βαλκανικής χερσονήσου. Τα κατορθώματα των υποτιθέμενων προγόνων τους είναι και δικά τους. Για τούς ναζί δε μιλάνε και πολύ, γιατί θέλουνε να φέρουνε κι άλλο κόσμο.

Όταν μιλάμε σοβαρά με κάποιο νεοχρυσαυγίτη, αυτόματα τον φέρνουμε στο ίδιο ύψος. Τραγικό λάθος. Κάποιος άνθρωπος που έχει περάσει τη ζωή του διαβάζοντας και προσπαθώντας να κρατήσει το μυαλό του ανοιχτό και να αναπτύξει ιδέες που θα μοιραστεί ώστε να εμπλουτιστεί και να βελτιωθεί ως άνθρωπος, γίνεται να μιλήσει σοβαρά με κάποιον που νομίζει ότι το DNA του είναι 100% καθαρό και με τη χώρα προέλευσης που γουστάρει, σαν να είναι σταφύλια; Άνθρωπος που ενδιαφέρεται για λύσεις που θα βοηθήσουν όλους τούς ανθρώπους να είναι όσο καλύτερα γίνεται και να έχουν ίσα δικαιώματα, μπορεί να μιλήσει σοβαρά με κάποιον που κρίνει τα εγκλήματα σύμφωνα με την καταγωγή τού εγκληματία; Τί μπορεί να αποκομίσεις εκθέτοντας τη μόρφωσή σου (και όχι την εκπαίδευση) σε έναν βόθρο; Θα αλλάξει η σύσταση των περιεχομένων τού βόθρου; Ίσως και να γίνεται, αλλά τον χρόνο που θα περνούσες προσπαθώντας να μετατρέψεις τον βόθρο σε δεξαμενή, θα μπορούσες να τον εκμεταλλευτείς βελτιώνοντας τον εαυτό σου και, κατ'επέκταση, την κοινωνία που ζεις. Γιατί να υποτιμάς τούς κόπους σου έτσι;

Για τούς νεοχρυσαυγίτες, χλευασμός και μόνο χλευασμός. Να μην ξεχάσουν ποτέ ότι ήταν και είναι ένα μάτσο σκουπίδια με ρούχα. Λεκτική βία, χτυπήματα εκεί που πονάνε πραγματικά. Διότι ξέρουν τί είναι, όσο κι αν προσπαθούν να κρυφτούν (από τον εαυτό τους κυρίως). Να τούς θυμίζουμε πόσο ηλίθιοι είναι, να συνεχίσει να τούς κυνηγάει αυτό που αγωνίζονται να αποφύγουν. Ποιο θα είναι το κέρδος μας; Δεν ξέρω. Αλλά είμαι σίγουρος ότι πίσω από κάθε κρύο χρυσαυγίτικο σχόλιο γραμένο σε ανορθόγραφα γκρίκλις με "χαχαχα" και self-like, κρύβεται κάποιος φουκαράς που πονάει. Ας συνεχίσει να πονάει, λοιπόν, αφού έτσι επέλεξε. Αφού δεν αντέχουν το χιούμορ και τη νοημοσύνη, ας τα χρησιμοποιήσουμε εναντίον τους.

http://youtu.be/qWE5D5iyVcA?t=23m38s

Έλα, πάρε φωτογραφίες να γουστάρεις!

Πριν από λίγο καιρό, πήρα μία καινούργια κάμερα, για να μπορέσουμε να γυρίσουμε το σίκουελ τού Τελευταίου ψηφοφόρου σε HD (το κάναμε και έμειναν λίγες μέρες για να τελειώσω με την επεξεργασία). Η κάμερα τραβάει και φωτογραφίες. Ορίστε μερικά δείγματα, για την απόλαυσή σας!

Ξεκινάμε με μία σπουδαία ευκαιρία! Ποιος δεν θα ήθελε ένα πόδι για το σπίτι του;;

Συνεχίζουμε με μία ταλαίπωρη ταμπέλα κάπου στη Θεσσαλονίκη.

Και λίγο πιο μετά, διαπιστώνουμε ότι πράγματι, δεν τα πετάνε τα σκουπίδια.

Όχι, τα τοποθετούν προσεκτικά πίσω από τις πινακίδες. Ποιος είπε ότι αυτός ο τόπος δεν έχει ελπίδα;

Αν το είπε κανείς, κάνει foul. Foul Pasion σε foul έκδοση.

Συνεχίζουμε με τα αυτοκίνητα. Και διδασκόμαστε ήθος και ευελιξία συνάμα (διότι η θεία που το πάρκαρε, ζήτησε συγνώμη από τον επερχόμενο ποδηλάτη τού οποίου τη ζωή έκανε δύσκολη πριν πάει "βιαστική" στη δουλειά της).

Και τώρα, μία σειρά φωτογραφιών, που μού αρέσει να ονομάζω "η τριλογία τής Άννας-Μαρίας". Όχι πολύ ευφάνταστος τίτλος, αλλά κάθε τίτλος θα ωχριούσε μπροστά στο μαγευτικό περιεχόμενο.

Άννα-Μαρία 1: The first blood

Άννα-Μαρία 2: The revenge

Άννα-Μαρία 3: We're not done yet

Ευχαριστούμε που μείνατε κοντά μας. Και τώρα μπορείτε να πηγαίνετε, δεν θα σάς χρειαστούμε άλλο.

ΔΕΗ. Και διάφοροι άλλοι καρκίνοι.

Και με αυτές τις διακοπές ρεύματος, οι αγαπημένοι μας πολιτικοί (αν δεν τούς αγαπούσαμε δεν θα τούς ψηφίζαμε) θα σκεφτούν "όχι, όχι, ο κόσμος χρειάζεται το ρεύμα, ας δώσουμε στους καργιόληδες τής ΔΕΗ αυτά που ζητάνε". Βέβαια, θα αναγκαστούν, καθώς και οι ίδιοι οι πολιτικοί δεν θα έχουν ρεύμα στα σπίτια τους. Ας μην ξεχνάμε ότι η ΔΕΗ κόβει το ρεύμα χωρίς διακρίσεις. Ε;

Όποτε τού καυλώσει τού καθενός, κλείνει δρόμους και κατεβάζει διακόπτες. Εκεί που τούς παίρνει, βέβαια. Διότι, μπορεί να καμαρώνουμε για μέγα σφαγιαλέξανδρο, Λεωνίδα και Περικλή, αλλά όπως φαίνεται, αυτός που άφησε τούς περισσότερους απογόνους, ήταν ο Εφιάλτης.

Έλα μωρέ, χωράει

Η παραπάνω φωτογραφία τραβήχτηκε σε πάρκινγκ γνωστού σούπερ μάρκετ σε άγνωστη επαρχιακή κωμόπολη. Το μωβ Saxo καταλαμβάνει περήφανα δύο θέσεις αναπήρων και το Toyota δείχνει ότι ο κάτοχός του είναι λίγα βήματα πιο μπροστά και παρκάρει έξω από τον ειδικό χώρο, ώστε να αποφύγει ακόμα περισσότερα κουραστικά βήματα.

Ο πρώτος έξυπνος θεωρεί ότι δεν υπάρχουν άνθρωποι με κινητικές δυσκολίες ή ότι "σιγά μην έρθει κανένας τώρα, που ήρθα για δυο λεπτά". Και πιάνει δύο θέσεις, γιατί έτσι. Ο δεύτερος πήγε ένα επίπεδο πιο πάνω και αθώωσε τον εαυτό του για τον -όχι και τόσο πολύ- χώρο που αφήνει στους άλλους οδηγούς που θα κάνουν την στροφή προσπαθώντας να μην πέσουν σε κάποιο αυτοκίνητο που κρύβει ο τρίτος τής συντροφιάς, το ημιφορτηγό που πάρκαρε στις θέσεις για τις εγκύους και τις γυναίκες που κουβαλάνε καρότσια. Και όλα αυτά για να μην περπατήσει λίγα βήματα παραπάνω και παρκάρει κανονικά. Δε μιλάμε για τεράστιες αποστάσεις, ούτε για κακοκαιρία (πρέπει να είχε γύρω στους 17 βαθμούς). Αλλά όταν η δουλειά μας είναι εκεί, θα παρκάρουμε εκεί και οι άλλοι ας περιμένουν.

Το πεζοδρόμιο χαμηλώνει και κυλάς στον προορισμό σου. Τί, δεν είναι το αυτοκίνητο ο προορισμός σου; Ε, τότε να βρεις να κατεβείς από άλλο σημείο. 

Βασικά, σε μία απόσταση 400 μέτρων, συνάντησα τρεις τέτοιες περιπτώσεις. Απλώς φωτογράφισα τη μία. Και οι άλλες ήταν παρόμοιες. Αυτοκίνητα ειδικά παρκαρισμένα ώστε να εμποδίζουν όσο γίνεται περισσότερο τη διέλευση. Και δεν είναι ότι δεν υπάρχουν μέρη για παρκάρισμα. Αμέτρητα! Εντάξει, δεν είμαστε Αθήνα, ούτε Θεσσαλονίκη, ούτε καν Καβάλα! Αλλά για να παρκάρεις στα ελέυθερα μέρη, θα πρέπει να περπατήσεις για να πας στο κέντρο. Και είναι πιο εύκολο να ψάξεις λίγο παραπάνω, να κάνουν και οι άλλοι μερικές υποχωρήσεις, ώστε να γίνει η δουλειά σου άνετα, χωρίς περιττό περπάτημα. Και μετά, όταν θα μιλάς στο καφενείο με τούς όμοιούς σου, θα γκρινιάζεις επειδή τίποτα δεν πάει καλά.

Πώς θες να πάει καλά αν δεν κάνεις κάτι εσύ για να βελτιώσεις τον εαυτό σου; Γιατί πρέπει να βελτιωθούν πρώτα όλοι οι άλλοι και μετά εσύ; Είναι κάτι σαν τα επιχειρήματα που παραθέτουν ορισμένοι καπνιστές για να μπορούν να φουμάρουν ελεύθερα, που λένε ότι τα εργοστάσια και τα αυτοκίνητα και οι αεροψεκασμοί (ουργκ!) μολύνουν τον αέρα, τα τρόφιμα είναι επίσης μολυσμένα, η ραδιενέργεια θα μάς σκοτώσει όλους και μάς ενοχλούν τα τσιγάρα. Δηλαδή, να περιμένουμε να τακτοποιηθούν αυτά τα προβλήματα πριν προχωρήσουμε στα άλλα; Και ποιος αποφασίζει ποια προβλήματα θα λύσουμε πρώτα; Και ποιος μού λέει ότι, αν λυθούν όλα αυτά, μετά δεν θα βρεις άλλα για να αναβάλλεις τη λύση τού προβλήματος τού καπνού; Τέλος πάντων, μεγάλο θέμα άνοιξα και ξεφεύγω από το αρχικό. Αλλά είναι που έχω πολύ καιρό να γράψω κι έχουν μαζευτεί. Την κατανόησή σας, παρακαλώ!

Εντάξει, δε λέω κάτι καινούργιο. Ο κόσμος δεν θα αλλάξει όσο διαχωρίζουμε τον εαυτό μας από αυτόν. Αν περιμένουμε από το κράτος και τούς άλλους να βελτιωθούν πριν κάνουμε κάτι εμείς, τα ίδια πράγματα θα έχουμε ξανά και ξανά και ξανά. Και για ό,τι γίνεται, θα αθωώνουμε τον εαυτό μας και θα είμαστε υπερβολικά αυστηροί με τούς άλλους.

Υ.Γ. Το πρωί με ξύπνησε ένα τηλεφώνημα. Ήταν λάθος, από κάποιον μπάρμπα που είχε παραγγείλει μία τηλεόραση. Τού είπα ευγενικά ότι δεν ήταν ο αριθμός που έψαχνε και μού το έκλεισε χωρίς να μιλήσει. Δεν ξέρω από πού έμαθε τρόπους, αλλά δε μού άρεσε αυτό. Όταν ξαναπήρε, δεν απάντησα. Μετά από μερικά λεπτά, πήρε και τρίτη φορά. Επένδυσα τη φωνή μου με ένα παχύ στρώμα από "ξύπνησα απότομα και πρέπει να σηκωθώ, αλλά δεν θέλω", άσχετα αν ήμουν μια χαρά.

Εγώ: Ναι. (το πρωί μού βγαίνει ωραίο μπάσο, παθιάρικο)

Μπάρμπας: Ναι, -όνομα μαγαζιού- εκεί;

Εγώ: Όχι.

Μπάρμπας: Α, λάθος έκανα...

Εγώ: Ναι, λάθος πάλι.

Και μού το ξαναέκλεισε χωρίς κουβέντα. Τουλάχιστον το ψιλοδιασκέδασα. Σκέφτηκα να τού πω "παράτα την τηλεόραση και άνοιξε κανένα βιβλίο", αλλά δεν το έκανα. Αλλά έχω τον αριθμό του. Και έχω και απόκρυψη. Αν μού τη βαρέσει, θα τον ξεκωλιάσω, για να μάθει να είναι πιο ευγενικός. Αυτό βέβαια, δε με κάνει καλύτερο, οπότε μπορεί και να μην το κάνω! Να, ορίστε! Αντί να βελτιωθώ, σκέφτομαι πώς θα γίνω χειρότερος! Εύγε μου!

Duty freak

H φωτογραφία είναι ενδεικτική

Το αθάνατο αρχαίο πνεύμα, μίλησε πάλι. Και, προφανέστατα, μιλάει ασταμάτητα. Με λίγα λόγια, χθες, 20 Οκτωβρίου 2010, σφραγισμένο μπουκαλάκι αρώματος Issey Miyake 125 ml, αγορασμένο από το duty free τού αεροδρομίου Μακεδονία τής Θεσσαλονίκης, βρέθηκε να περιέχει λιγότερο από το μισό άρωμα. Ωστόσο, τα €40 τα πήρανε ακέραια. Και η κομπίνα, πανέξυπνη. Το κουτί ήταν σφραγισμένο και άντε να αποδείξεις ότι κάνανε απατεωνιά. Και το πρόβλημα δεν είναι τα €40, αλλά η ρημαδιασμένη η κοροϊδία. Δεν μπορώ να ανεχτώ ότι κάποιοι καργιόληδες μιλάνε μεταξύ τους τώρα και καμαρώνουν για το πώς βγάζουν έξτρα κέρδος. Το παρόν κείμενο, το γράφω για να βρω πόσοι ακόμα έχουν πέσει θύμα τέτοιας απάτης και, αν γίνεται, να μποϊκοτάρουμε το συγκεκριμένο duty free και όσα ακόμα έχουν εξαπατήσει τούς πελάτες τους. Και, για να το πάμε και λίγο παραπέρα, δεν ανέχομαι να με αντιμετωπίζουν σαν απατεώνα, εξαιτίας κάποιων απατεώνων. Κάπως έτσι ξεκινάνε τα ρατσιστικά στερεότυπα. Επειδή κάποιος εξυπνάκιας σκέφτηκε να γδάρει τούς ξένους επισκέπτες με το σκεπτικό "έεεελα μωρέ, μήπως θα τον ξαναδώ;" Κάπως έτσι άδειασε ο τουρισμός από τα νησιά. Μήπως να αναλάβουμε κι εμείς τις ευθύνες μας, αντί να περιμένουμε από τις ξεπουλημένες κυβερνήσεις;

The immortal ancient spirit, spoke again. And, obviously, it's speaking non-stop. Long story short, yesterday, October 20th, 2010, a sealed bottle of perfume Issey Miyake 125 ml, bought from the duty free shop of Macedonia airport of Thessaloniki, Greece, was found to contain less than half of the perfume. Nevertheless, they took all of the €40. And the fraud was very clever. The box was sealed and how can you prove that there's something smelly here? And the problem is not the €40, but the bloody mischief. I can't tolerate some motherfuckers talking right now and bragging about how they make some extra profit. I'm writing this text in order to find how many people have been victims of this scam and, if possible, to boycott the specific duty free shop and any other that has scammed their customers. And, to take it a step further, I don't accept to be faced as a crook, because of some crooks. This is how racist stereotypes begin. Just because some smartass thought to drain the foreign visitors off their money thinking "come on man, will I see them again?" This is how the tourism from the greek islands decreased dramatically. Is it time to take over our responsibilities, instead of waiting help from the government sell-outs?

Εδώ θα πάτε για την απολαυστική σας εξαπάτηση πριν από το ταξίδι

There you go for your enjoyable ripping-off before your trip

Μην τολμήσεις να σκοτωθείς, σ'έσφαξα

Προσοχή - Κρατάει ρακέτα και δεν αστειεύεται

Τρου στόρι: Κάθομαι απέναντι από το δημοτικό σχολείο. Τα παιδάκια έχουν σχολάσει και η τροχονόμος ελέγχει τον δρόμο για να περάσουν δύο κοριτσάκια από τη διάβαση. Όμως ένα άλλο ξεφεύγει και πηγαίνει λίγα μέτρα πιο κάτω, από όπου περνάει μόνο του. Κι η τροχονόμος αρχίζει να φωνάζει. Όχι επειδή υπήρχε κίνδυνος. Δεν υπήρχε. Το παιδάκι είχε ελέγξει πριν περάσει. Η τροχονόμος φώναζε επειδή "θες να σε δει ο διευθυντής και να με διώξει;" Δεν θέλω να φανταστώ τί θα γινόταν αν περνούσε δίπλα από κάποιο αυτοκίνητο. Αφού το παιδάκι πήγε απέναντι, που το περίμενε η μητέρα του και η άλλη συνέχιζε και το έκραζε.

Κι εντάξει, εσύ δεν θέλεις να χάσεις την τεμπελοδουλειά σου και λογικό είναι. Το παιδάκι, πώς θέλεις να καταλάβει ότι είναι τόσο σημαντικό για σένα, που αντί να φοβηθείς ότι μπορεί να συμβεί κάποιο ατύχημα, φοβάσαι μήπως σε διώξει ο διευθυντής; Μπορούσες να πεις στη μικρή ότι δε σε νοιάζει αν θα πάει να ψοφήσει, αρκεί να μην το κάνει όσο είσαι εσύ μπροστά. Για να καταλάβει, ρε παιδί μου. Να ξέρει ποιες είναι οι προτεραιότητες.

Σε ένα ουτοπικό βασίλειο, οι σχολικοί τροχονόμοι, των οποίων η δουλειά είναι γύρω στα 20' κάθε μέρα (μπορεί και λίγο περισσότερο) (τουλάχιστον στη μικροσκοπική αποτυχημένη απομίμηση πόλης που βρισκόμαστε), θα μπορούσαν να χρησιμοποιήσουν λίγο από τον ελεύθερο χρόνο τους για να σκεφτούν πώς να φέρονται στα παιδιά. Τα οποία, όπως και να το κάνουμε, χρειάζονται καθοδήγηση. Και οι κραυγές δεν συνεισφέρουν. Και όχι, δεν πρόκειται για ουτοπία. Αρκεί να υπάρχουν σωστοί άνθρωποι σε σημαντικές θέσεις όπως αυτή, που έχεις να κάνεις με παιδιά.

ΔΕΝ ΚΑΚΟΜΕΤΑΧΕΙΡΙΖΟΜΑΣΤΕ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΡΕ ΗΛΙΘΙΟΙ. Μπορείς να εξηγήσεις ήρεμα γιατί αυτό που έκανε ήταν λάθος, αντί να ξεσπάς πάνω του τούς φόβους σου. Η λεκτική βία δεν είναι λιγότερο σοβαρή από τη σωματική.

Αυτά για σήμερα. Ζήτω το καλοκαίρι.

Τραγικό

Πάνω από 70% στους εγκληματίες που έχουν καταστρέψει τον τόπο. 7% στη συμμορία των ψευτών, των φασιστών, των υποκριτών. Είναι δυνατό να είμαστε τόσο αφελείς, τόσο ξεπουλημένοι, τόσο παρτάκηδες, τόσο απληροφόρητοι;

Ο πόλεμος είναι εξαιρετικά κερδοφόρα επιχείρηση. Να το έχετε υπόψη όταν θα σάς δίνουν μερικά νεροπίστολα για να πάτε να ψοφήσετε σαν κρέατα ενώ αυτοί οι γαμιόληδες θα μετράνε λεφτά και θα είναι ασφαλείς. Συγχαρητήρια.

Αποκαταστάθηκε η τάξη, επιτέλους

Άντε ρε ανιστόρητοι γραικύλοι, ακόμα να πειστείτε για την ελληνικότητα τής Μακεδονίας; Ακόμα κι αν δεν σάς έφτασε η κραυγή τού Κόλιν Φάρελ, που ως Αλέξανδρος έστειλε τα στρατεύματά του να ξεκοιλιαστούν "φορ δε γκλορι οβ γκρις" (gia thn doksa ths euryterhs perioxhs me thn genikh onomasia "ellada"), τώρα που το είπε κι η τηλεόραση ότι ο Alejandro el grande είναι ο σημαντικότερος ελλαδίτης όλων τον εποχών, τί έχετε να πείτε; ΤΟ ΕΙΠΕ Η ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ! ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙΤΕ ΝΑ ΤΟ ΑΜΦΙΣΒΗΤΗΣΕΤΕ ΚΙ ΑΥΤΟ!

Γουάου! Επέτειος! Wow! Anniversary!

Περισσότερα στο Χιμαιρολόγιο.

Ο δρόμος μού ανήκει

Λοιπόν, χωρίς εισαγωγές και χαζομάρες, δείτε τί πρέπει να κάνετε για να είστε πρώτες μούρες στον δρόμο και γενικότερα ίσως. Ξεκινάμε.

Κεφάλαιο πρώτο. Οδήγηση.

Πρώτο πράγμα που πρέπει να θυμάμαι όταν μπαίνω στο αυτοκίνητο είναι ότι οι δρόμοι μού ανήκει. Πληρώνω φόρους, τέλη κυκλοφορίας, άρα μπορώ να κάνω ό,τι γουστάρω. Πρώτα κουμπώνω τη ζώνη πίσω από την πλάτη μου για να σκάσει αυτή η μαλακία που βάλανε στα καινούργια αυτοκίνητα και κουδουνίζει αν δεν φορέσεις ζώνη. Σιγά μην περιοριστώ. Και τώρα, είμαι έτοιμος να ξεκινήσω. Θα συναντήσω πολλά στον δρόμο μου, αλλά έχω μάθει να τα αντιμετωπίζω.

Όταν θέλω να στρίψω και νομίζω ότι χρειάζεται οπωσδήποτε να ανάψω φλας, μπορώ να το κάνω αμέσως μόλις ξεκινήσω να παίρνω την στροφή. Αφού ξέρω ότι θα στρίψω, τί το χρειάζομαι; Όποιος είναι από πίσω, ας περιμένει. Το ίδιο ισχύει και όταν θέλω να παρκάρω. Μπορώ να βγάλω αλάρμ όταν θα έχω σταματήσει ή όταν θα έχω κόψει σημαντικά ταχύτητα και ο πισινός μου έχει ήδη καταλάβει ότι θα παρκάρω. Βλέπεις, για άλλους το φλας σημαίνει πρόθεση. Για μένα σημαίνει γεγονός. Και εφόσον τα γεγονότα μιλάνε από μόνα τους, κάποιες φορές δεν χρειάζεται φλας. Απλά πράγματα. Στο ξεπαρκάρισμα είναι καλό να προσέχω περισσότερο, γιατί υπάρχουν και μαλάκες που πηγαίνουν στον δρόμο και μπορεί να πέσουν πάνω μου.

Όσον αφορά το παρκάρισμα, είπαμε. Ο δρόμος μού ανήκει. Μπορώ να παρκάρω όπου θέλω, αρκεί να μην περπατήσω καθόλου. Θα τριπλοπαρκάρω έξω από την καφετέρια όπου θα περάσω το πρωί μου, θα στενέψω τον δρόμο (ΜΟΥ), αλλά θα βλέπω το αμάξι μου. Και θα το βλέπουν και οι άλλοι. Επίσης, αν θέλει η κυρά να σταματήσει κάπου για ψώνια, θα σταματήσω στη μέση τού δρόμου, διότι κι εκείνη δεν έφτιαξε την κορμάρα της περπατώντας, έτσι; Ας περιμένουν οι πισινοί, δεν θα πάθουν τίποτα. Βέβαια, αν είμαι μόνος μου, σταματάω, κατεβαίνω, κάνω τη δουλειά μου, κάνω την κλασική χειρονομία "μισό λεπτό" στους άλλους, ρίχνω και κανένα μπινελίκι σε αυτούς που δε σέβονται το ότι τούς αφήνω να χρησιμοποιούν τον δρόμο μου και φεύγω.

Η χειρονομία "μισό λεπτό" είναι χρήσιμη όταν παρκάρω μπροστά από κάποιον που ετοιμάζεται κι έχει βγάλει φλας για να ξερπαρκάρει. Σιγά μη μετακινηθώ. Ας περιμένει να κάνω τη δουλειά μου. Δεν θα πάθει τίποτα.

Μπορώ να παρκάρω όπου γουστάρω. Κι αν έχω ένα τεράστιο 4Χ4 με επιπλέον καρότσα, μπορώ να το παρκάρω στη γωνία και να κλείνω την ορατότητα αυτού που έρχεται και θέλει να στρίψει αλλά δεν μπορεί επειδή εγώ πάρκαρα εκεί και βγαίνει στα τυφλά με αποτέλεσμα να έρθει ένα μηχανάκι και να πέσει πάνω του. Αυτός φταίει, που βγήκε, θα τού το πει κι ο άσχετος παππούς με την πίτσα στο χέρι. Εγώ θα βγω ζάχαρη. (σημ. Αυτό μού έχει συμβεί. Ευτυχώς που το παιδί δεν έπαθε τίποτα. Ένας περίεργος γέρος επέμενε ότι εγώ έφταιγα και ο μαλάκας με το πελώριο όχημα, το πήρε κι εξαφανίστηκε. Ο θεός να τούς κόβει χρόνια και να μού δίνει σκουλαρίκια.)

Όπου γουστάρω, είπα. Πάνω σε πεζοδρόμια, μπροστά σε ράμπες για τη μετακίνηση ανθρώπων με κινητικά προβλήματα (έλα μωρέ, σιγά μην έρθει τώρα). Οι δρόμοι μού ανήκουν. Γι'αυτό και στα φανάρια κάνω επίσης ό,τι γουστάρω. Αν είμαι πρώτος, δεν πειράζει να ξεχαστώ σκαλίζοντας τη μύτη μου με δύο δάχτυλα, θα το προλάβω το φανάρι. Αν δεν είμαι πρώτος, πατάω αμέσως κόρνα, για να μην ξεχαστεί ο μαλάκας μπροστά και χάσω το φανάρι. Επίσης, προσπερνάω οτιδήποτε με εμποδίζει να φτάσω πρώτος στο κόκκινο φανάρι. Δεν το ξέρουν ότι η θέση εκκίνησης είναι σημαντική και παίρνεις πιο πολλούς πόντους; Βλάκες...

Α, μίλησα για προσπέραση. Καταρχήν, όταν μιλάω στο τηλέφωνο, κινούμαι αργά και όσο γίνεται πιο κοντά στη μέση τού δρόμου. Επειδή εγώ πάω με το πάσο μου και μιλάω στο γκομενάκι, δε σημαίνει ότι οι άλλοι μπορούν να με περνάνε. Ή απλά δε με νοιάζει. Αλλά όταν κάποιος μιλάει στο τηλέφωνο και κινείται όσο γίνεται πιο κοντά στη μέση τού δρόμου, δεν μπορώ να το ανεχτώ. Θα πατήσω κόρνα, θα τού κολλήσω, στην ανάγκη θα τον πετάξω από τον δρόμο. Δεν μπορείς εσύ κύριε να κόβεις την κυκλοφορία! Έχουμε πληρώσει για τον δρόμο! Κι επίσης, όταν είμαστε 5-6 αυτοκίνητα και μπροστά ένα φορτηγό, ποιος πρέπει να προσπεράσει πρώτος όταν βγούμε στην ευθεία; Μα φυσικά, αυτός που έχει το πιο γαμάτο αυτοκίνητο. Συνήθως είναι ο τελευταίος, οπότε προσπερνάει μερικούς στη σειρά, μένει και στο αντίθετο ρεύμα περισσότερη ώρα, αλλά είναι ο πιο γαμάτος κι αυτό δεν αλλάζει.

Εννοείται ότι καλό είναι να ξέρει όλος ο κόσμος ότι έχω δυνατά ηχεία κι ακούω κορυφαία μουσική. Οπότε, ορθάνοιχτα παράθυρα και Πλούταρχος στο τέρμα. Και περνάμε αργά αργά από τις καφετέριες για να κόψουμε κίνηση. Και όσο για τούς πεζούς, είτε είναι γιαγιάδες, είτε φορτωμένοι, είτε βρέχει, είτε είναι σε διάβαση, δε μάς απασχολεί. Θα περάσουμε και ας τούς δώσει προτεραιότητα ο επόμενος. Ο πισινός.

Κεφάλαιο δεύτερο. Πεζοί.

Όταν είμαι πεζός, έχω προτεραιότητα. Ο δρόμος μού ανήκει. Και δεν μπορεί κανείς οδηγός να με πατήσει, γιατί θα με πληρώνει. Αυτό μού δίνει το δικαίωμα να περπατάω στη μέση τού δρόμου σαν να μη συμβαίνει τίποτα και χωρίς να κοιτάω αν έρχεται αυτοκίνητο. Το ίδιο ισχύει όταν μού δίνουν προτεραιότητα και δεν περνάνε σαν μανιακοί. Πηγαίνω με το πάσο μου.

Κεφάλαιο τρίτο. Τροχονόμοι.
Συμβουλεύομαι τις πινακίδες. Αν πάρκαρε παράνομα, τον γράφω, ανάλογα και με τα κέφια μου ή τα κέφια τού προϊστάμενου. Μετά, οι κλήσεις σε σημαντικά πρόσωπα θα σβηστούν και οι υπόλοιπες θα πληρωθούν. Επίσης, θα βάλω τις φωνές σε όποιον μού μιλήσει, είτε ευγενικά είτε με τσαμπουκά, για να καταλάβουν ποιος είναι η εξουσία. Ο δρόμος μού ανήκει.
_______________________________________________

Το παρόν κείμενο θα ενημερωθεί όποτε υπάρξουν ιδέες για να το συμπληρώσουν.

Των φρονίμων τα ψάρια βρωμάνε απ'το κεφάλι στο λάκο με την φάβα

Η φωτογραφία είναι άσχετη, αλλά νομίζω ότι είναι
προτιμότερη από κάποιον βουλευτή ή κάποιον
αστυνομικό.

Λοιπόν. Το βράδυ δε μ'έπαιρνε ύπνος και, μεταξύ άλλων, σκέφτηκα το εξής. Ας φανταστούμε μία ιστορία. Αν έχει συμβεί κάτι παρόμοιο, δεν θα εκπλαγώ, αλλά δεν το γνωρίζω. Αυτά που θα γράψω είναι υποθέσεις.



Και ξεκινάμε. Ας φανταστούμε δύο αστυνομικούς σε βραδινή υπηρεσία. Αραγμένοι με το όχημά τους, σταματάνε οχήματα για τυπικούς ελέγχους. Ευγενέστατοι, κάνουν τη δουλειά τους κανονικά, οι οδηγοί είναι συνεργάσιμοι και δεν σημειώνεται κάποιο ευτράπελο. Αυτά. Τέλος ιστορίας. Ωραία, δεν ήταν;



Έλα, αφήνουμε τις μαλακιούλες. Εννοείται ότι θα σημειωθεί ευτράπελο, αλλιώς γιατί να κάτσω να γράψω; Τόσο βλαμμένος είμαι; Τέλος πάντων, κάποια στιγμή σταματάνε κι ένα αρκετά πολυτελές όχημα, με σκοτεινιασμένα τζάμια κλπ. Ο τύπος που βγαίνει από μέσα είναι εριστικός, αρνείται να κάνει αλκοτέστ, επαναλαμβάνει την κλασική ατάκα κάθε κυρίαρχου τού σύμπαντος ("ξέρεις ποιος είμαι εγώ ρε;"), γαρνιρισμένη με ολίγη από "θα σε στείλω σε καμμιά βραχονησίδα να κάνεις αλκοτέστ στα καβούρια", όλα αυτά συνοδευμένα από απειλητικές κινήσεις των χεριών, για να ξέρουμε ποιος είναι το αφεντικό. Ο ένας αστυνομικός, δείχνει να κωλώνει, αλλά ο άλλος, μετά από κάποιες προσπαθειες μέσω ευγενικών, όσο γίνεται, συστάσεων, τον μαγκώνει, τού περνάει χειροπέδες και τον πετάει στο περιπολικό. Και πηγαίνουν μία βόλτα από το τμήμα. Ως εδώ, καλά.



Στο τμήμα, υπάρχει ένας προϊστάμενος. Πριν ο τυπικός αστυνομικός μιλήσει, ο προϊστάμενος αναγνωρίζει τον μπουζουριασμένο, αφρίζοντα βουλευτή. Πόσο πιθανό είναι:

α) Εντελώς τυπικά, να ρωτήσει τον αστυνομικό που προχώρησε στη σύλληψη τού βουλευτή τί συνέβη και να συνεχίσουν κανονικά πετώντας τον στο κελί για το βράδυ παρά τις κραυγές και τις απειλές του. Και το πρωί βλέπουμε.

β) Μόλις τον δει, να πει "κύριε βουλευτά μου, τί σάς έκανε αυτός ο αχρείος, θα φροντίσω να τιμωρηθεί παραδειγματικά" και να προθυμοποιηθεί να πάει ο ίδιος ο προϊστάμενος τον βουλευτή στο αυτοκίνητό του, εκεί όπου έγινε η σύλληψη (έτσι είναι, αν δεν παίρνεις προφυλάξεις).

γ) Μόλις τον δει, να πει "συγνώμη κύριε βουλευτά μου, ο αστυνόμος είναι νέος και ενθουσιώδης και δεν σάς γνώριζε, σας διαβεβαιώ πως δεν θα ξανασυμβεί".



Αν γίνει το α), υπάρχουν οι εξής πιθανότητες:



1) Ο προϊσταμενότερος που έρχεται, βλέπει τον βουλευτή, ρωτάει τί έγινε και μετά ακολουθεί τις νόμιμες διαδικασίες ώστε ο παράνομος βουλευτής να λογοδοτήσει στη δικαιοσύνη (τί ωραίο κλισέ. Σαν χάρτινος πύργος).

2) Ο προϊσταμενότερος, μόλις τον βλέπει, λέει "κύριε βουλευτά μου, τί σάς έκανε αυτός ο αχρείος, θα φροντίσω να τιμωρηθεί παραδειγματικά" και προθυμοποιείται να πάει ο ίδιος ο προϊστάμενος τον βουλευτή στο αυτοκίνητό του, εκεί όπου έγινε η σύλληψη.

3) Μόλις τον δει, να πει "συγνώμη κύριε βουλευτά μου, ο αστυνόμος και ο προϊστάμενος είναι νέοι και ενθουσιώδεις και δεν σάς γνώριζαν, σας διαβεβαιώ πως δεν θα ξανασυμβεί".

4) Ο βουλευτής έχει ήδη καλέσει τα κανάλια και μέσα σε 6' που παίρνει στο πιο καθυστερημένο συνεργείο για να φτάσει, έξω από το τμήμα γίνεται τής πουτάνας από ημίβλακες δημοσιογράφους, που με όσο μπορούν πιο εκνευριστικό τόνο στη φωνή, περιγράφουν τα "γεγονότα" (αστυνομική αναλγησία, δεν σεβάστηκαν ούτε τον βουλευτή, σύσσωμος ο πολιτικός κόσμος καταδικάζει τη νέα αυθαιρεσία κλπ). Πρόκειται για τούς ίδιους δημοσιογράφους που, είτε μιλάνε στον μοναδικό τυχερό τού Τζόκερ, είτε μιλάνε σε κάποιον πατέρα που ο γιος του πήγε φαντάρος και γύρισε σε φέρετρο θα ρωτήσουν "πώς αισθάνεστε;".



Πόσο πιθανό είναι να γίνει το γεγονός που περιγράψαμε και στη συνέχεια να γίνει το α) και το 1); Δεν θα πω ότι είναι απίθανο να υπάρξουν τόσοι σωστοί άνθρωποι, αλλά δε νομίζω ότι είναι και ιδιαίτερα πιθανό. Κι αν θέλει κάποιος να αγιάσει, ο φόβος τής δυσμενούς μετάθεσης δεν πρόκειται να τον αφήσει. Έτσι είναι ο καρκίνος άλλωστε. Προσβάλλει τα υγιή κύτταρα. Δεν θα πάνε τα υγιή κύτταρα να προσβάλλουν τα καρκινικά.



Δεν θέλω να δικαιολογήσω τίποτα. Απλά προσπαθώ να σκεφτώ πώς σκέφτονται όλοι αυτοί. Δεν μπορεί, όλοι είμαστε ανθρώπινα όντα. Δεν γίνεται να τα κάνουν όλα αυτά χωρίς να περνάει από το μυαλό τους ότι δεν είναι και πολύ εντάξει. Δεν θέλω να το πιστέψω αυτό το πράγμα. Αλλά μετά την χούντα, ήρθε η εκλεγμένη χούντα.

Ακόμα μία μικρή γνώμη

Η φωτογραφία από το http://www.fire.gr/portal/images/photos/news/2005/treeonfire.jpg

Όσο για τούς ταραξίες, μήπως πήρε κανενός το αυτί περίπτωση κουκουλοφόρων που βγήκαν μέσα από φορτηγάκι τής αστυνομίας; ΠΑΛΙ;

Προς τσογλαναρά: Άσε, οι ζωντανοί είναι πολύ βολεμένοι και ποιος ανασταίνεται πρωινιάτικα/ μεσημεριάτικα/ απογευματιάτικα/ βραδιάτικα/ νυχτιάτικα/ δευτεριάτικα/ γαμησιάτικα… Θα “ενημερωθούμε” από τα ΜΜΕλέγχου, θα ρίξουμε κανένα μπινελικάκι στους αληταράδες, θα φάμε και μία πίτσα με απ’όλα, που την έχουν και πανάκριβη, οι κερατάδες (πόσο ακόμα θα τα κονομήσουν;) και είμαστε εντάξει.

Είμαι εναντίον κάθε μορφής βίας. Δυστυχώς, εδώ που έχουμε φτάσει, να μάς κοροϊδεύουν μπροστά στα μούτρα μας, να μάς προκαλούν, να μάς εκμεταλλεύονται, να μάς εξαθλιώνουν, να μάς απαξιώνουν, να μάς διαχωρίζουν, κάποια στιγμή θα γινόταν κι αυτό. Βέβαια, δεν φταίνε τα κτίρια και τα αυτοκίνητα. Ορισμένοι άνθρωποι είναι αυτοί που ευθύνονται αλλά, όπως σε κάθε πόλεμο, οι υπεύθυνοι είναι κρυμένοι και ασφαλείς. Κι όμως, όσο αφελής και βλάκας κι αν αισθάνομαι όσο το σκέφτομαι, πιστεύω ότι τα πράγματα μπορούν να αλλάξουν προς το καλύτερο για όλους χωρίς να ανοίξει ούτε ρουθούνι. Κι όπως λέω με κάθε ευκαιρία (και αναφέρθηκε και πιο πάνω), όλα ξεκινάνε από την αυτοβελτίωση. Πώς θα διορθωθεί η κοινωνία αν δεν διορθώσουμε τον τρόπο με τον οποίο σκεφτόμαστε και λειτουργούμε;

Σχόλιο στο http://freddos.yooblog.gr/2008/12/08/689/#comment-5417

Γιατί σταμάτησα να παρακολουθώ αθλητικά - Μία κατάθεση ψυχής

Πριν από κάποια χρόνια, ήμουν πιο μικρός (εντυπωσιακή είσοδο έκανα σήμερα). Και μού άρεσε το ποδόσφαιρο. Και ήθελα να γίνω ποδοσφαιριστής. Ώσπου, σχεδόν 4 χρόνια μετά τη λήψη τής μεγάλης απόφασης, βρέθηκα να προπονούμαι με τούς μικρούς τής τοπικής ομάδας. Αλλά δε μού άρεσε. Ήθελα να παίζω μπάλα και όχι να κάνω ασκήσεις. Ήταν και ο προπονητής αυστηρός (λες και έπρεπε να είναι χαρούμενος), ε, δεν ήθελα και πολύ. Η μυθική καριέρα μου, τελείωσε αμέσως μετά τη δεύτερη προπόνηση. Και δεν είχα κλείσει ακόμα τα 13.


Όμως μού άρεσε και να το παρακολουθώ. Και, όπως όλα σχεδόν τα παιδιά, είχα και κάποια ομάδα που προτιμούσα. Και πολλές φορές, η διάθεσή μου επηρεαζόταν από τα αποτελέσματά της. Όταν πήγα φαντάρος, έλεγα ότι "είμαι Καβάλα", για να αποφεύγω αυτές τις συζητήσεις. Και, κάποια στιγμή, όχι πολύ αργότερα, αποφάσισα ότι είναι βλακώδες να σκοτίζομαι για τα αποτελέσματα κάποιων άγνωστων σε εμένα ανθρώπων, οι οποίοι βγάζουν και αρκετά λεφτά για να ζήσουν άνετα για πολλά χρόνια, οπότε δεν τούς πολυνοιάζει αν χάσουν και μερικούς αγώνες. Αλλά συνέχισα να βλέπω, με εντελώς ουδέτερα συναισθήματα.


Τώρα όμως, αποφάσισα να σταματήσω να βλέπω ποδόσφαιρο (έτσι κι αλλιώς δεν έβλεπα και τίποτα άλλο). Μόνο με παρέα και μόνο για την παρέα. Σταμάτησα να ακούω ΕΡΑ Σπορ. Έτσι κι αλλιώς, μιλάνε για αδιάφορα αθλητικά νέα, κάνουν βαρετές αναλύσεις συστημάτων, βάζουν εκνευριστικές διαφημίσεις και οι ακροατές που τηλεφωνούν, μού προκαλούν οργή και στενοχώρια. Αυτοί οι άνθρωποι έχουν καταφέρει να υποβαθμίσουν τον ελεύθερο χρόνο τους και να σκέφτονται για λογαριασμό των εταιριών. Σκέφτονται ποιο θα είναι το καλύτερο σύστημα για την ομάδα. Ξέρουν τούς παίκτες και πού παίζει καλύτερα ο καθένας. Αισθάνονται υπερήφανοι όταν η ομάδα κερδίζει. "Όλος ο κόσμος μιλάει για εμάς". Θά'θελες! Θα γούσταρες πάρα πολύ να ασχολείται με σένα όλος ο κόσμος, αλλά αυτοί που ασχολούνται με το θέμα, απλώς ασχολούνται με κάποια ομάδα. Εσύ είσαι απλά ένα μικρό, ασήμαντο κομμάτι τού "υπέροχου κόσμου τού/τής -όνομα ομάδας-, που μάς στηρίζει πάντα και είναι ο δωδέκατος παίκτης μας". Άντε πάλι, τ'άκουσες τα κοπλιμέντα σου! Και φουσκώνουν από περηφάνεια ή αφρίζουν από οργή. "Μάς ντροπιάσατε. Πετάξτε τις τιμημένες φανέλες (άιντε ωρέ Κολοκοτρώνη!) και πάτε στο σπίτι σας. Πουλημένοι." Πουλημένοι, λέει! Μα, οι άνθρωποι είναι επαγγελματίες. Και δεν γίνεται να κερδίζουν πάντα. Υπάρχουν κι άλλοι στο γήπεδο, όσο κι αν αυτό ακούγεται δυσάρεστο. Είναι 11 vs 11, όχι 11 μόνοι τους.


Και άντε, πες ότι νίκησαν ή πέταξαν τις φανέλες ή ανέλυσες το σύστημα τής ομάδας και είχες δίκιο. Ποιο είναι το δικό σου όφελος; Τί καινούργιο θα συμβεί για σένα, που θα έχει να κάνει με το αποτέλεσμα ενός αγώνα; Κι εδώ έρχεται ο βασικός λόγος για τον οποίο έχω ξενερώσει. Όλοι οι άνθρωποι που χαραμίζονται για χατήρι κάποιων εταιριών, που ταυτίζονται με κάποιες ομάδες και τις υπερασπίζονται με μανία, που ψάχνουν για ατελείωτες ώρες επιχειρήματα για να την πουν στον αντίπαλο - εχθρό και να αποδείξουν ότι αυτοί, μέσω τής ομάδας τους, είναι οι καλύτεροι. Οι άνθρωποι, που μπερδεύουν το ποδόσφαιρο με τον πόλεμο και τις εθνικές υποθέσεις και θέλουν να βλέπουν παντού εχθρούς και συμμάχους. Προφανώς επειδή στην πραγματικότητα είναι ήδη νικημένοι και έχουν παραιτηθεί. Οι άνθρωποι που, σε ομάδες όπως ο Ολυμπιακός, βλέπουν "την εργατιά, τη μαγκιά, τα φτωχαδάκια τού λιμανιού" και άλλα τέτοια, τρομακτικά αν σκεφτούμε λίγο τί ποσά δίνει ο Ολυμπιακός για μεταγραφές και για τα συμβόλαια των παικτών του (που καλά κάνουν και τα παίρνουν, αλλά δεν αντιπροσωπεύουν τίποτα πέρα από τον εαυτό τους). Οι άνθρωποι που, μη έχοντας κάτι δικό τους για να καμαρώσουν, αντιπροσωπεύονται από ομάδες για να στηρίζουν το περήφανο πολεμικό παρόν τους. Για το παρελθόν τους έχουν να λένε για τούς περσικούς πολέμους, για το 1821 και για το 1940, πάντα σύμφωνα με τα σχολικά βιβλία, τα οποία είναι φτιαγμένα για να τρομπάρουν εθνικό φρόνημα, δόξα, τιμή και να φουσκώνουν τούς αναγνώστες τους με υπερηφάνεια. Προφανώς ο αθλητισμός εκφράζει τη σύγχρονη ανάγκη για πολεμικούς θριάμβους.


Οι οπαδοί στις κερκίδες, δημιουργούν "καυτή ατμόσφαιρα". "Να έρθουν, τούς έχουμε ανάγκη". Ε, αν τούς έχετε ανάγκη, πληρώστε τους! Σάς κάνουν τη χάρη να σάς στηρίξουν, σάς τα στάζουν κι από πάνω! Σε ποιο επάγγελμα γίνεται αυτό; "Ρε παιδιά, θέλω να τακτοποιήσω τη βιτρίνα, χρειάζεται σκούπισμα και το πάτωμα. Χρειάζομαι τη στήριξή σας. Ελάτε να με βοηθήσετε και πληρώστε και €40, εκτός κι αν έχετε εισιτήριο διαρκείας. Θα είστε ο δεύτερος μαγαζάτορας." Ομοίως, "Όλοι αύριο στο συλλαλητήριο. Απαιτούμε από το κράτος να δώσει χώρο για το μαγαζί τού Σαραγλάκη. Δεν μπορεί να είναι πλέον στο ενοίκιο." Κι επίσης "Πουλημένε Σαραγλάκη, μην τολμήσεις να πουλήσεις αυτό το ζευγάρι παπούτσια/κόσμημα/τηλέφωνο/κουτί φαγητού/πλυντήριο που έχεις στη βιτρίνα. Εμείς οι πελάτες σου θα κάνουμε φασαρία". Και θα φοβηθεί πολύ ο Σαραγλάκης.


Τί να λέμε τώρα, εδώ ο άλλος είχε κερδίσει το Λόττο και είπε ότι θα έδινε τα λεφτά για να μείνει ο Πρέλιεβιτς στον ΠΑΟΚ. Δεν ξέρω αν το έκανε, αλλά είναι φρικτό και μόνο που το σκέφτηκε. Δηλαδή, έλυσε όλα του τα προβλήματα και πάει να λύσει και τού ΠΑΟΚ; Δεν μπορώ άλλο, δεν θέλω να βλέπω την ταλαιπωρία των "αιμοδοτών τού αθλητισμού". Βέβαια, χωρίς αυτούς, να τα σκάνε χοντρά και να φανατίζονται, δεν υπάρχει αθλητισμός. Λάθος. Ο πρωταθλητισμός είναι που δεν υπάρχει χωρίς αυτούς. Και τί έγινε; Θα πάθουμε τίποτα χωρίς μπουκωμένους, καλοπληρωμένους πρωταθλητές;

Πυρηνικά εργοστάσια! Αυτό είναι!

Και βγαίνει ο πρόεδρος τής ΔΕΗ και λέει "αν θέλετε φτηνό ρεύμα, χτίστε πυρηνικά εργοστάσια". Για να δικαιολογήσει το ότι η ΔΕΗ θα μάς τον χώνει όλο και πιο βαθιά, όλο και πιο άγρια, είπε ότι, "δεν βγαίνω ρε μάνα μου" (όχι έτσι βέβαια) και αν θέλουμε, υπάρχει η πυρηνική λύση. Και χωρίς να ξέρω και πάρα πολλά και με τις εικόνες τού καινούργιου Zeitgeist εξαιρετικά φρέσκες στο κεφάλι μου, αναρωτιέμαι. Γιατί στον διάβολο δεν ασχολείται κανείς με τα φωτοβολταϊκά συστήματα; Ή με τις ανεμογεννήτριες; Εντελώς απλά πράγματα. Πρέπει να πάμε στα πυρηνικά εργοστάσια; Μάς περνάνε για ηλίθιους; Μήπως είμαστε ηλίθιοι και συνεχίζουμε να τούς ανεχόμαστε; Μία χούφτα ανθρωπάκια και μάς κάνουν ό,τι γουστάρουν. Και οι περισσότεροι τούς σιγοντάρουν. Ε, ας ακούμε τούς διάφορους περίεργους να μάς ειρωνέυονται μπροστά στα μούτρα μας. Και ας φάμε και σκατά. Που θα φάμε πολλά ακόμα. Κι όταν βαρυστομαχιάσουμε, μπορεί να αρχίσουμε να σκεφτόμαστε ότι κάτι δεν πάει καλά.

Οι κομπλεξικοί γείτονες

Υπάρχουν παντού. Είναι εκεί όταν περνάς ωραία και σκοπός τής τιποτένιας ζωής τους είναι να καταβαραθρώσουν και τις ζωές των άλλων. Και προσπαθούν απελπισμένα και με λύσσα (αφού δεν έχουν κάτι άλλο να κάνουν) για να το καταφέρουν. Με σπασμωδικές ενέργειες. Κι όταν πετυχαίνουν, αισθάνονται πολύ χρήσιμοι στην κοινωνία.

Η φωτογραφία είναι από το Καταφύγιο

Η Χρυσούπολη δεν είναι κανένα μεγάλο μέρος. Περισσότερο κάτι σαν μεγάλο χωριό παρά μία μικρή πόλη. Είναι σημαντικό για τα μαγαζιά κάθε είδους να έχουν κάτι καινούργιο (για την περιοχή, έστω) να παρουσιάσουν. Ένα ροκάδικο που θα φέρει ζωντανή μουσική (είτε πρόκειται για ολόκληρο συγκρότημα, είτε για έναν βλάκα μόνο του με μία κιθάρα) είναι κάτι που λείπει από την Χρυσούπολη με τα δύο μπουζουκοχορευτάδικα.

Το χθεσινό ήταν το τρίτο βράδυ που έπαιζα στον Άτταλο. Κάποια στιγμή, λίγο πριν τα μεσάνυχτα, ενώ ήμασταν στο τελευταίο τραγούδι πριν από το διάλειμμα, ήρθαν δύο αστυνομικοί. Εκείνη την ώρα, η ένταση ήταν στο ελάχιστο δυνατό και ίσα που ακουγόταν από τα ηχεία. Ένας πειραγμένος γείτονας, σεσημασμένος για τα προβλήματα που δημιουργεί στο μαγαζί, τούς είχε καλέσει επικαλούμενος φασαρία. Λογικό, αν είχε βγει στο μπαλκόνι κι έστηνε αυτί, όλο και κάτι θα κατάφερνε να ακούσει. Και η βραδιά τελείωσε εκεί, παρότι αρκετοί άνθρωποι συνέχισαν να έρχονται.

Και τώρα, υποτίθεται ότι χρειάζεται κάποια ειδική άδεια για να βάλει ένα μαγαζί ζωντανή μουσική. Για μία ρημαδοκιθάρα; Βλακείες. Εντελώς απλά, όταν τα μαγαζιά δεν αλληλοκαρφώνονται, θα υπάρχει κάποιος καλοθελητής για να τούς κάνει ζημιά. Ο οποίος, εφόσον δεν έχει ανθρώπους για να επικοινωνήσει, προσπαθεί να κάνει την παρουσία του αισθητή καταστρέφοντας. Είναι ο τρόπος τους για να καμαρώσουν για την συμβολή τους στον τρόπο με τον οποίο εξελίσσεται η μέρα, η βραδιά κλπ. Θα μπορούσα να γράψω άφθονα μπινελίκια, αλλά ο φουκαράς αισθάνεται τόσο μόνος του, που μόνο οίκτο μπορώ να νιώσω. Και καλύτερα να μην καταστραφούν οι Παρασκευές μας για χάρη ενός βλαμμένου.

Τί έλεγες για το DNA;

Καλοκαίρι 2004. Ένα αέρινο κορίτσι, με ξεχειλίζουσα θηλυκότητα και σέξι γυαλάκια, κερδίζει σε ένα αγώνισμα. Δεν θυμάμαι ποιο. Κάτι με τρέξιμο ήταν. Αμέσως άρχισαν οι εθνικιστικές παπαρολογίες, σχετικά με τα κύτταρα και αυτούς που τα έχουν και είναι πάντα πρώτοι. Και όλοι ήμασταν χαρούμενοι.



Καλοκαίρι 2008. Το ίδιο αέρινο κορίτσι, κοντεύει να αποκλειστεί από τα προκριματικά των ολυμπιακών αγώνων και η ομοσπονδία των γεννημένων πρώτων, την σπρώχνει για να πάει με το ζόρι. Και πάνω που πλησίαζε η ώρα να αγωνιστεί, η καλοστημένη συνομωσία αυτών που δεν είναι γεννημένοι για να είναι πάντα πρώτοι, εφαρμόζεται. Τα κύτταρα τού γλυκού κοριτσιού βρέθηκαν γεμάτα με κάποια ουσία που απαγορεύεται, γιατί κάνει τα κύτταρα των τελευταίων να ενεργούν σαν κύτταρα πρώτων. Ψύχραιμα, στη συνέντευξη τύπου, αναφέρει ότι ποτέ δεν πήρε απαγορευμένες ουσίες (και τί να τις κάνει άλλωστε;) και ότι τής την είχαν στημένη. Καταραμένοι βρωμοσυνομώτες...



Εντάξει, αρκετά με τις μαλακίες. Εντελώς απλά, είπε να καθαρίσει λίγο, όσο ήταν πριν από το μεγάλο γεγονός και μετά θα μπουκωνόταν πάλι. Γι' αυτό κόντεψε να μείνει εκτός και την χώσανε στην αποστολή τραβώντας την. Και μετά, όπως οι περισσότεροι, είχε το θράσος να πει ότι δεν χρησιμοποίησε ποτέ απαγορευμένες ουσίες, καθώς και ότι μάλλον η αρμόδια επιτροπή που ελέγχει τούς αθλητές, επέλεξε πότε θα την βγάλει ντοπαρισμένη. Για ποιο λόγο; Μάλλον για να χτυπήσει το DNA αυτών που είναι γεννημένοι για να είναι πάντα πρώτοι. Ή από προσωπική εμπάθεια. Ή αλλιώς, τής κοντής Φανής, τής φταίνε οι τρίχες. Ένα συμπέρασμα δικό μου, που είμαι ουδέτερος παρατηρητής και δεν έχω και το DNA των πρωταθλητών. Η κοπελιά μάς δουλεύει και πουλάει δράμα και στενοχώρια και εθνική συσπείρωση, τα οποία είχε προετοιμάσει γιατί ήξερε ότι ήταν πολύ πιθανό να την μαγκώσουν, γι' αυτό ήταν και ήταν τόσο ψύχραιμη στη συνέντευξη τύπου. Λοιπόν, κοπελιά, άντε και γαμήσου. Κι εσύ και τα κύτταρά σου.



Ναι, εννοείται ότι την απεχθάνομαι. Εννοείται επίσης ότι χαμογέλασα πλατιά όταν άκουσα το χαρμόσυνο νέο στο ραδιόφωνο. Με κάθε ανακοίνωση ότι πιάστηκε ντοπαρισμένος αθλητής χαίρομαι, γιατί αυτός είναι ένας ωραίος τρόπος για να πληγεί η απαράδεκτη νεοελληνική περηφάνεια για την άνοδο τού αθλητισμού τα τελευταία χρόνια και δε συμμαζεύεται. Ας βρούμε κάτι άλλο για να περηφανευτούμε. Όχι τούς άσχετους αθλητές που παίρνουν μετάλλια σε διάφορα αγωνίσματα, που κανείς δεν ξέρει το όνομά τους, και χαιρόμαστε επειδή ΠΗΡΑΜΕ μετάλλια. Και οι δημοσιογράφοι έχουν τεράστιο μερίδιο ευθύνης σε αυτή την ηλιθιότητα. Σάς αφήνω στα μετάλλιά σας. Ωραία ξεκίνησε η μέρα.

.
Η φωτογραφία είναι από το SPORT24


Update 19/8: Ο προπονητής της την άδειασε. Είπε ότι τού έρχονται κάποια πράγματα στο μυαλό, με πρώτο ότι μάλλον πήρε κάτι μόνη της. Αμέτοχος δηλαδή, ειδικά μπροστά στον κίνδυνο τού ισόβιου αποκλεισμού! Όποιος προλάβει, ας σώσει τον εαυτό του τώρα! Και ο Μίνως Κυριακού, με τη σειρά του, "δε μιλάει για νεκρούς ανθρώπους". Μην παρεξηγηθούμε. Η χαρά μου δεν αντλείται από την στενοχώρια κάποιων ανθρώπων. Δηλαδή, αντλείται, αλλά μόνο επειδή ακυρώθηκαν οι εθνικιστικές τους φανφάρες. Αυτό μού έδωσε τεράστια χαρά. Και μετά συνέχισα να ασχολούμαι με άλλα πράγματα. Πόσο να ασχοληθείς με νεκρούς ανθρώπους;

Ανωτερότης!

Έχει αρκετό καιρό που διαβάζω με μανία το Jungle Report και έχω δει αρκετά εξαιρετικά ενδιαφέροντα βίντεο. Πραγματικά, τα παληκάρια κάνουν εξαιρετική δουλειά εκθέτοντας τούς διάφορους πατριδολάγνους, ακροδεξιούς, με τα διάφορα συμπλέγματά τους. Παρότι δεν είναι δύσκολο να εκθέσεις έναν φασίστα (στοιχειώδεις γνώσεις και λίγη λογική σκέψη αρκούν), η δουλειά και το ψάξιμο των θολοκουλτουριάρηδων τού Jungle Report αξίζουν συγχαρητήρια. Στο πιο πρόσφατο post, είδα ένα εξαιρετικά ενδιαφέρον βίντεο, κατασκευασμένο από τούς ίδιους. Και ήθελα να το μοιραστούμε κι εδώ, όοοοοολοι μαζί (διότι είμαστε και μπόλικοι).

Μέρες που έρχονται

Μέρες που έρχονται, ας προετοιμαστούμε για το ενδεχόμενο ενός ακόμα (όχι τόσο μεγάλου, ας ελπίσουμε) ποδοσφαιρικού δυστυχήματος, για να αποφύγουμε την αποχαύνωση που τα Μέσα Μαζικού Ελέγχου θα μάς προσφέρουν δωρεάν και απλόχερα. Άλλωστε, ακόμα και σε περιόδους εθνικής νιρβάνας, τα σημαντικά γεγονότα εξακολουθούν να τρέχουν και, ενίοτε, να αποκρύπτονται. Δύο απλές προτάσεις.

Πρώτο: Όταν, αναφερόμενος στο αποτέλεσμα ενός ποδοσφαιρκού αγώνα, λες "τούς γαμήσαμε", είναι ακριβώς σαν να βλέπεις μία τσόντα και να λες "γάμησα". Ειδικά αν το γαμήσι συνοδεύεται από μία πίτσα, δύο μπύρες και ένα γλυκό μετά, μάλλον γαμήθηκες. Η αυθαίρετη οικειοποίηση των επιτυχιών κάποιων άγνωστων σε σένα εκατομμυριούχων (που θα πληρωθούν ακόμα κι αν δεν πάει καλά η ομάδα τους, οπότε δεν υπάρχει λόγος για να στενοχωριέσαι), δεν καλύπτει την ανάγκη σου για προσωπική επιτυχία χωρίς κόπο. Το κλείσαμε αυτό; Ωραία.

Δεύτερο: Το αποτέλεσμα ενός ποδοσφαιρικού αγώνα και οποιουδήποτε αθλητικού γεγονότος, σημαίνει ότι κάποιοι προσπάθησαν περισσότερο από τούς άλλους, κάποιοι είναι ικανότεροι από τούς άλλους, κάποιοι έστησαν τα πράγματα έτσι, κάποιοι χρησιμοποίησαν καλύτερες ουσίες από τούς άλλους και ρίσκαραν περισσότερο να πεθάνουν εξαιτίας διαταραχών στον ήδη τραγικά βεβαρημένο από τις αλλαγές στην παραγωγή ορμονών οργανισμό τους. Αλλά σίγουρα δεν αποτελεί ενδεικτικό τής ανωτερότητας κάποιου πλήθους ανθρώπων απέναντι σε κάποιους άλλους ή όλους τούς άλλους. Αν πιστεύεις κάτι τέτοιο, είσαι ηλίθιος και πρέπει να βρεις κάποιο χόμπι επειγόντως.

Ελληνοποίηση τώρα

Κάποτε μαθαίναμε στο σχολείο για τον Κάρολο Δαρβίνο, για τον Νικόλαο Κοπέρνικο, για τον Καρτέσιο, τον Νεύτωνα, τού οποίου ο πατέρας μπορεί να λεγόταν Newton, αλλά η μητέρα του ήταν από ένα χωριό τής Κομοτηνής και τον φωνάζανε Νεύτωνα στο καφενείο, για πλάκα. Με λύπη διαπίστωσα ότι οι νεότεροι "ξένοι" άνθρωποι, δεν αναφέρονται με τα ελληνικά τους ονόματα, παρά την ελληνική τους καταγωγή, καθότι, όπως όλοι ξέρουμε (αλλά οι "ξένοι" δεν παραδέχονται), όλα ξεκίνησαν από εδώ. Νά'μαι λοιπόν εδώ, να αποκαταστήσω την αδικία και να επιβάλλω δημοκρατικά την τάξη.
.
.
Ξεκινώντας από τούς ποδοσφαιριστές, βλέπουμε μεγάλα ονόματα να κάνουν την εμφάνισή τους στο πρωτάθλημα τα τελευταία χρόνια. Κορυφαίος ο Βίτωρ Μπόρμπας Φερέιρας Ριβάλδος, από το Καρπενήσι. Αρκετοί ακόμη άσοι, τόσο στο πρόσφατο παρελθόν, όσο και στο παρόν. Μερικά μόνο ονόματα είναι οι εξής: Παύλος Σόζας, Ροβέρτος Γιάρνης, Ιούλιος Καίσαρας (τρεις με αυτό το όνομα, ένας σε κάθε "μεγάλη" ομάδα), Φλάβιος Κονσεϊσάος, Σέργιος Κονσεϊσάος, Μάρκιος Αμορόζος, Φερνάνδος Βελλούσης, Μάρκελλος Μάττος (από τη Ζάκυνθο πρέπει να είναι αυτός), Λουκιανός Γαλέττης, Κλεύτων (σκέτο), Πάτροκλος Ογκουνσότος, Στέφανος Σορεντίνος, Ιωάννης Ραμόνιος Ρότσας, Γουστάβος Μαντούκας, Ελδέριος Ποστίγκας (από τον άγιο Ελδέριο, που μαρτύρησε στην αρένα με τούς αιμοβόρους σκίουρους, κάπου στα τέλη τού 2ου αιώνα μ.Χ.), Γιάννης Μιχαλόπουλος, Ρένος Ερρικόπουλος, ο τσαμπουκαλής Ζε Ηλίας, Αντώνης Κάλβος (οι φήμες περί συγγένειας με τον Ανδρέα Κάλβο, δεν είναι ανυπόστατες), Μωάμεθ Καλλών, Ιωάννης Ιωσήφ Βορέλλης, Παρασκευάς Χετεμάης (επειδή έτσι γουστάρουμε), Διόγος Σιστών (τού Σιστώνος), Μανούσος Γκονσάλβες (αμετάφραστο και άκλιτο), Οράτιος Καρδόσος, Δάμων Ενδόης, Ιωσήφ Σαριέγκης, Ροδρίγος Αρτσούμπης (αυτός έχει πραγματική καταγωγή από τη Χίο), Νέρων Αλβέρτος Καστίλλος, Λουκιανός Φιλόμενος, Ιωνάς Κόλκας και διάφοροι άλλοι αμετάφραστοι εχθροί τής γλώσσας από την οποία προέρχονται όλες οι γλώσσες.
.
.
Προφανέστατα υπάρχουν κι άλλα παραδείγματα, όχι μόνο στο ποδόσφαιρο, αλλά και σε άλλους χώρους. Όποιος μπορεί να σκεφτεί κάτι άλλο και δε βαριέται, ας στείλει, να μεγαλώσουμε τον κατάλογο με τα διορθωμένα ονόματα και να φανούμε αντάξιοι τής ένδοξης ιστορίας μας (και τού όχι και τόσο ένδοξου παρόντος).