Γελοιοποιώντας τούς γελοίους

Τον τελευταίο καιρό, οι μάσκες πέφτουν θορυβωδώς στο έδαφος, αφήνοντας τις πανάσχημες μουτσούνες που κουτσοέκρυβαν για χρόνια, να φωνάζουν κάνοντας αηδιαστικές γκριμάτσες καθώς προσπαθούν να εδραιώσουν την παρουσία τους.

Οι πρασινομπλέ κηδεμόνες δεν μπορούν πλέον να συντηρήσουν τα κάθε ηλικίας πρώην εξαρτώμενα μέλη τους και αυτά αποφάσισαν να προχωρήσουν στο επόμενο βήμα, αποφεύγοντας ταυτόχρονα όσο γίνεται περισσότερο να σκεφτούν.

Η χρυσή αυγή είναι μία οργάνωση που, μέσα στη μισανθρωπιά που ξεχειλίζει από τον υπόνομό της, έχει μερικούς ευφυείς που, έχοντας μελετήσει διανοητές όπως ο Γκέμπελς και ο Χίτλερ, ξέρουν να εκμεταλλεύονται το συναίσθημα τού οργισμένου κόσμου και μόλις η ευκαιρία παρουσιάστηκε μπροστά τους, την άρπαξαν όχι απλώς από τα μαλλιά, αλλά μέχρι και από τις μασχαλότριχες.

Έτσι, πολλοί γνωστοί μας και όχι μόνο (αποφεύγω να τούς χαρακτηρίσω "συμπολίτες" γιατί αυτό θα σήμαινε ότι τούς θεωρώ πολίτες και δεν θέλω), αποφάσισαν ότι είναι εθνικιστές, πατριώτες και όλα τα σχετικά, κάτι που όταν χρησιμοποιούσαν τις πρασινομπλέ γνωριμίες τους για προσωπικό όφελος, φαίνεται ότι είχαν ξεχάσει. Το ξαναλέω, πιο απλά. Όταν ο βουλευτής τούς προσλάμβανε ή τούς βυσμάτωνε στον στρατό, είχαν ξεχάσει τον πατριωτισμό τους και τον εθνικισμό τους.

Και ψηφίζουν χρυσή αυγή. Όχι μόνο την ψηφίζουν, αλλά και αγωνίζονται για την οργάνωση, κυρίως με ιντερνετικές εκστρατείες, πιο ξεδιάντροποι από τα χειρότερα κομματόσκυλα των δεκαετιών τού 1980 και 1990, αθωώνοντας κάθε παράπτωμα των ναζιστών βουλευτών και μελών με ζήλο που δεν έδειξαν ποτέ για αυτούς που τόσα χρόνια τούς εξυπηρετούσαν. Τώρα μιλάει η εκδίκηση. Δηλαδή, οι φίλοι μας οι νεοχρυσαυγίτες θυμήθηκαν ότι είναι πατριώτες τώρα, που θίχτηκε το προσωπικό τους συμφέρον. Μπορεί να τύλιξαν το κίνητρό τους με μία σημαία, αλλά αυτό δεν τούς κάνει λιγότερο ιδιώτες. Με την αρχαιοελληνική έννοια. Την οποία ελάχιστοι από αυτούς γνωρίζουν.

Και τί έγινε που η οργάνωσή τους είναι ξεκάθαρα, απροκάλυπτα, ναζιστική; Τίποτα. Αθωώνουν την επιλογή τους λέγοντας ότι ο Στάλιν ήταν χειρότερος. Που σημαίνει ότι οι επιλογές τους είναι δύο. Σύλλογος φίλων Χίτλερ vs Σύλλογος φίλων Στάλιν. Ακόμα κι αν τούς δείξεις ότι υπάρχουν κι άλλες επιλογές, θα βρούνε κάποια ελαττώματα ώστε να συνεχίσουν να γαντζώνονται στη ναζιστική "ιδεολογία". Γι'αυτό και όταν κάποιος τούς θίγει την "πατρίδα", μία από τις βασικές απαντήσεις είναι "τότε να φύγεις", ενίοτε σε παραλλαγή τύπου "τότε να πας στο Ιράν, Αφγανιστάν" ή κάποια άλλη σκατότρυπα τού πλανήτη. Το ενδεχόμενο να κοιτάξουμε να βελτιώσουμε τον τόπο ή να συγκριθούμε με άλλον τόπο, που πάει κάπως καλύτερα; Έλα ρε! Σιγά!

Και τώρα; Τί γίνεται με όλους αυτούς που επικροτούν τη βία; Απέναντι στους φτωχούς και μη βίαιους μετανάστες (γιατί οι πλούσιοι και οι βίαιοι είναι άλλη ιστορία και μπορεί να αμυνθούν ή να αντεπιτεθούν). Απέναντι σε όσους διαφωνούν με την "ιδεολογία" τους, όπως οι μη ακροδεξιοί, οι ομοφυλόφιλοι, οι άθεοι, οι αλλόθρησκοι, οι καλλιτέχνες (εκτός από αυτούς που γουστάρουν χρυσή αυγή, οι οποίοι γίνονται καλλιτεχνάρες διαγαλαξιακής κλάσης, με σοβαρό λόγο και με ήθος); Απέναντι σε όσους γράφουν και μιλάνε σωστά; Απέναντι σε όποιον δεν γουστάρουν γενικώς;

Κατά πρώτο λόγο, θεωρώ ότι οι χρυσαυγίτες χωρίζονται σε δύο κατηγορίες. Η πρώτη αποτελείται από το ελάχιστο ποσοστό που είναι οι αυθεντικοί, βίαιοι, άγριοι. Αυτοί που ήταν έτσι από παλιά. Περήφανοι μισάνθρωποι, ναζιστοχουντικοί, θανατολάγνοι. Η δεύτερη κατηγορία, που είναι αυτή με το περισσότερο ενδιαφέρον, είναι οι προδομένοι. Αυτοί που τόσα χρόνια πίστευαν υποσχέσεις, που ψήφιζαν και έπαιρναν ψιχουλάκια ή περίμεναν μήπως πάρουν. Που είδαν ότι τα καρβέλια τελείωσαν και τα τρώνε άλλοι και δεν έμειναν ούτε τα ψιχουλάκια. Και που τώρα αισθάνονται οργή. Διότι προδόθηκαν. Που σημαίνει ότι τούς την έφερε ο δικός τους άνθρωπος. (Ο ξένος θα σε προδώσει; Duh!) Που σημαίνει ότι τόσα χρόνια νόμιζαν ότι είχαν κηδεμόνα που τούς πρόσεχε και ξαφνικά έφυγε και πήρε μαζί του τα καρβέλια.

Και τώρα, τί; Να προσπαθήσουν να αποκτήσουν ανεξάρτητη σκέψη; Να προσπαθήσουν να γίνουν πολίτες και να σκεφτούν για το σύνολο; Ή να ψάξουν για άλλο κηδεμόνα; Τί είναι το πιο εύκολο; Ο κηδεμόνας, που σκέφτεται και προσφέρει στα παιδάκια του, για να συνεχίσουν να έχουν το σπιτάκι τους, τη δουλίτσα τους, το αυτοκινητάκι τους και την τηλεορασίτσα τους. Αλλά δεν υπάρχει τέτοιος κηδεμόνας διαθέσιμος. Επόμενη επιλογή; Θα φέρω τον θείο μου τον πυροσβέστη, να σε δείρει. Και οι οργισμένοι φίλοι μας, έβαλαν τραμπούκους μέσα στη βουλή για να δείρουν τον κακό κηδεμόνα που πήρε μακριά τα ψίχουλα. Με άλλα λόγια, στ'αρχίδια τους (ή στις ωοθήκες, ανίστοιχα) για το τί γίνεται τριγύρω. Αυτοί θέλουν εκδίκηση, τίποτα άλλο. Διότι έτσι ξέρουν. Η συμμετοχή στα κοινά είναι μόνο όταν έχει εκλογές και η ψήφος πηγαίνει εκεί που συμφέρει προσωπικά τον καθένα.

Τί κάνουμε εμείς μ'αυτούς όμως; Κι όταν λέω "εμείς", εννοώ όλοι οι μη ναζιστές, ανεξάρτητα από τον πολιτικό χώρο (όσοι έχουν επιλέξει χώρο). Πώς αντιμετωπίζουμε αυτές τις ακραίες περιπτώσεις; Τούς ξεμπροστιάζουμε ως ναζιστές; Σιγά το πράγμα. Σαν να κλέβεις μπιμπερό από νήπιο. Και τί έγινε; Απαντάνε για τον Στάλιν, μπορεί να πούνε και κάτι τού στιλ "αυτή είναι η ιδεολογία μου κι αν σ'αρέσει" και να καθαρίσουν. Ξέρουν ότι η οργάνωσή τους είναι ναζιστική και δεν τούς πειράζει. Να μαζευτούμε και να τούς βαράμε όπου τούς πετυχαίνουμε; Ακόμα χειρότερη "λύση". Οι πραγματικά βίαιοι (και όχι οι κότες νεοχρυσαυγίτες που τα περιμένουν όλα έτοιμα από τον κηδεμόνα που λέγαμε) ζούνε για κάτι τέτοια λάθη. Θα εξαπολυθούν αντίποινα και δεν θα βγει τίποτα πέρα από σπασμένα κεφάλια εκατέρωθεν.

Εδώ υπάρχει κάτι που πρέπει να λάβουμε υπόψη. Οι περισσότεροι νεοχρυσαυγίτες είναι ανθρώπινα κουρέλια που δεν έχουν καταφέρει ποτέ τίποτα σημαντικό (με δεδομένο ότι περίμεναν τα πάντα από τον κηδεμόνα) και πολύ συχνά ήταν αντικείμενα χλευασμού. Στη χρυσή αυγή, βρήκαν ένα καταφύγιο για να τούς πάρουν στα σοβαρά. Εκεί δεν χρειάζεται να έχουν καταφέρει κάτι για να είναι σπουδαίοι. Αρκεί να έχουν γεννηθεί στα νότια τής βαλκανικής χερσονήσου. Τα κατορθώματα των υποτιθέμενων προγόνων τους είναι και δικά τους. Για τούς ναζί δε μιλάνε και πολύ, γιατί θέλουνε να φέρουνε κι άλλο κόσμο.

Όταν μιλάμε σοβαρά με κάποιο νεοχρυσαυγίτη, αυτόματα τον φέρνουμε στο ίδιο ύψος. Τραγικό λάθος. Κάποιος άνθρωπος που έχει περάσει τη ζωή του διαβάζοντας και προσπαθώντας να κρατήσει το μυαλό του ανοιχτό και να αναπτύξει ιδέες που θα μοιραστεί ώστε να εμπλουτιστεί και να βελτιωθεί ως άνθρωπος, γίνεται να μιλήσει σοβαρά με κάποιον που νομίζει ότι το DNA του είναι 100% καθαρό και με τη χώρα προέλευσης που γουστάρει, σαν να είναι σταφύλια; Άνθρωπος που ενδιαφέρεται για λύσεις που θα βοηθήσουν όλους τούς ανθρώπους να είναι όσο καλύτερα γίνεται και να έχουν ίσα δικαιώματα, μπορεί να μιλήσει σοβαρά με κάποιον που κρίνει τα εγκλήματα σύμφωνα με την καταγωγή τού εγκληματία; Τί μπορεί να αποκομίσεις εκθέτοντας τη μόρφωσή σου (και όχι την εκπαίδευση) σε έναν βόθρο; Θα αλλάξει η σύσταση των περιεχομένων τού βόθρου; Ίσως και να γίνεται, αλλά τον χρόνο που θα περνούσες προσπαθώντας να μετατρέψεις τον βόθρο σε δεξαμενή, θα μπορούσες να τον εκμεταλλευτείς βελτιώνοντας τον εαυτό σου και, κατ'επέκταση, την κοινωνία που ζεις. Γιατί να υποτιμάς τούς κόπους σου έτσι;

Για τούς νεοχρυσαυγίτες, χλευασμός και μόνο χλευασμός. Να μην ξεχάσουν ποτέ ότι ήταν και είναι ένα μάτσο σκουπίδια με ρούχα. Λεκτική βία, χτυπήματα εκεί που πονάνε πραγματικά. Διότι ξέρουν τί είναι, όσο κι αν προσπαθούν να κρυφτούν (από τον εαυτό τους κυρίως). Να τούς θυμίζουμε πόσο ηλίθιοι είναι, να συνεχίσει να τούς κυνηγάει αυτό που αγωνίζονται να αποφύγουν. Ποιο θα είναι το κέρδος μας; Δεν ξέρω. Αλλά είμαι σίγουρος ότι πίσω από κάθε κρύο χρυσαυγίτικο σχόλιο γραμένο σε ανορθόγραφα γκρίκλις με "χαχαχα" και self-like, κρύβεται κάποιος φουκαράς που πονάει. Ας συνεχίσει να πονάει, λοιπόν, αφού έτσι επέλεξε. Αφού δεν αντέχουν το χιούμορ και τη νοημοσύνη, ας τα χρησιμοποιήσουμε εναντίον τους.

http://youtu.be/qWE5D5iyVcA?t=23m38s

Όταν τα άλλα αποτυγχάνουν, δοκίμασε με ενοχές

Γουάου! Δείτε τί διάβασα σε ένα στάτους (στο δικό μου) στο Φέιζμπουκ!

"Γεια σου μαμά.
Είμαι ένα έμβρυο. Δε με ξέρεις ακόμα, είμαι μόνο μερικών εβδομάδων.
Δεν έχω όνομα, μαμά, είμαι μόνο ένα έμβρυο. Δεν ξέρω τί μαλλιά και μάτια έχω και δεν ξέρω αν θα έχω μπαμπά. Επίσης, δεν έχω ιδέα για το τί θέλω να γίνω όταν μεγαλώσω, διότι, όπως είπαμε, είμαι ένα ρημάδι έμβρυο.

Σημέρα έμαθες ότι....................................................................... είσαι έγκυος μαμά. Και δεν το χάρηκες, γιατί δεν είσαι έτοιμη για μία τέτοια αλλαγή ακόμα.

Σήμερα είπες στον μπαμπά για μένα. Ούτε αυτός ήταν χαρούμενος, μαμά. Κάθησε και μίλησε μαζί σου ήρεμα και έδειξε ότι είναι μαζί σου και σε στηρίζει. Συμφωνήσατε ότι η οικονομική σας κατάσταση δεν σάς επιτρέπει να συντηρήσετε άλλον έναν άνθρωπο, γιατί έχετε κάτι υπουργούς και τραπεζίτες να στηρίξετε πρώτα. Γιατί δε σε χτύπησε ο μπαμπάς, μαμά; Και τώρα πώς θα μπορέσουμε να χειραγωγήσουμε την γνώμη τού κόσμου στο Φέιζμπουκ;

Πάνε τρεις μέρες που σταμάτησες να μού μιλάς. Όχι ότι μιλούσες σε μένα πριν, αλλά έτσι είχα καταλάβει. Δεν καταλαβαίνω και πολλά, γιατί, ας μην ξεχνάμε, είμαι απλώς ένα έμβρυο. Και τώρα μιλάς με έναν γιατρό, μαμά. Μη ρωτάς πώς το ξέρω, αν και έμβρυο. Εδώ κοιτάμε να εκβιάσουμε μερικά δάκρυα ευαίσθητων ψυχών στο Φέιζμπουκ.

Τώρα δεν είμαι στον παράδεισο (διότι δεν βαπτίστηκα), αλλά η επιστήμη θα με χρησιμοποιήσει για έρευνες που μπορεί να σώσουν πολύ κόσμο στο μέλλον. Δεν ξέρω αν ήθελα να αντικρύσω χαμόγελα, ήλιους και να γίνω γιατρός. Και δε μού πέφτει και λόγος τελικά, γιατί είμαι μόνο ένα έμβρυο, ενώ εσύ είσαι ένας ολοκληρωμένος ελεύθερος άνθρωπος, που δεν μπορεί για ένα λάθος να αλλάξεις ολόκληρη την καθημερινότητά σου, πόσο μάλλον όταν ήδη δυσκολεύεσαι να συντηρήσεις τον εαυτό σου. Όλοι αυτοί που κράζουν για να έχουν λόγο στο σώμα σου, μαμά, ξέρεις πού θα ήταν αν γεννιόμουν; Σίγουρα δεν θα σε βοηθούσαν, μαμά. Θα συνέχιζαν το έργο τής χειραγώγησης μέσω τού φόβου και τής ενοχής.

Άσε που κι εγώ δεν θα ήθελα να γεννηθώ κάτω από τέτοιες συνθήκες. Δεν θα μπορούσες να μού δώσεις αυτά που θα ήθελες και θα είχες ενοχές γι'αυτό. Άσε που κι εγώ, σκατά γιατρός θα γινόμουν αν αναγκαζόμουν να παρατήσω νωρίς το σχολείο για να δουλέψω. Αλλά θα είχες σώσει μια ζωή, κατά τ'άλλα."

Κάθε έκτρωση είναι επιλογή. Πρώτα τής γυναίκας και μετά τού εμπλεκόμενου άνδρα (αν υπάρχει τέτοιος και δεν πρόκειται για περίπτωση βιασμού, ας πούμε). Κανενός άλλου. Ας κρατήσει καθένας τούς φόβους και τις ενοχές του για την πάρτη του, χωρίς να προσπαθεί να τις επιβάλλει σε άλλους ανθρώπους.

Δημοσίευσέ το αν είσαι υπέρ τής ελευθερίας τής επιλογής. Και για τούς άλλους, όχι μόνο για σένα. Ή μην το δημοσιεύεις και καθόλου, δεν θα πάθει κανείς τίποτα.

The last voter / Ο τελευταίος ψηφοφόρος

Recently, we gathered and created this movie. You can see it here, with english subtitles. We hope that you will enjoy it!



Πρόσφατα μαζευτήκαμε και φτιάξαμε αυτήν εδώ την ταινία. Μπορείτε να την δείτε εδώ. Ελπίζουμε ότι θα την απολαύσετε!



Επίσης, κάνοντας κλικ εδώ, μπορείτε να μπείτε και στη σελίδα στο Φέιζμπουκ και να γίνετε θαυμαστές και επίσημα! Είμαι σίγουρος ότι θα είναι το πρώτο πράγμα που θα σκεφτείτε μόλις δείτε την ταινία!

Also, by clicking here, you can see the page on Facebook and become officially fans! I'm sure that it's gonna be the first thing you'll think of, after you watch the movie!

ΔΕΗ. Και διάφοροι άλλοι καρκίνοι.

Και με αυτές τις διακοπές ρεύματος, οι αγαπημένοι μας πολιτικοί (αν δεν τούς αγαπούσαμε δεν θα τούς ψηφίζαμε) θα σκεφτούν "όχι, όχι, ο κόσμος χρειάζεται το ρεύμα, ας δώσουμε στους καργιόληδες τής ΔΕΗ αυτά που ζητάνε". Βέβαια, θα αναγκαστούν, καθώς και οι ίδιοι οι πολιτικοί δεν θα έχουν ρεύμα στα σπίτια τους. Ας μην ξεχνάμε ότι η ΔΕΗ κόβει το ρεύμα χωρίς διακρίσεις. Ε;

Όποτε τού καυλώσει τού καθενός, κλείνει δρόμους και κατεβάζει διακόπτες. Εκεί που τούς παίρνει, βέβαια. Διότι, μπορεί να καμαρώνουμε για μέγα σφαγιαλέξανδρο, Λεωνίδα και Περικλή, αλλά όπως φαίνεται, αυτός που άφησε τούς περισσότερους απογόνους, ήταν ο Εφιάλτης.

Μην τολμήσεις να σκοτωθείς, σ'έσφαξα

Προσοχή - Κρατάει ρακέτα και δεν αστειεύεται

Τρου στόρι: Κάθομαι απέναντι από το δημοτικό σχολείο. Τα παιδάκια έχουν σχολάσει και η τροχονόμος ελέγχει τον δρόμο για να περάσουν δύο κοριτσάκια από τη διάβαση. Όμως ένα άλλο ξεφεύγει και πηγαίνει λίγα μέτρα πιο κάτω, από όπου περνάει μόνο του. Κι η τροχονόμος αρχίζει να φωνάζει. Όχι επειδή υπήρχε κίνδυνος. Δεν υπήρχε. Το παιδάκι είχε ελέγξει πριν περάσει. Η τροχονόμος φώναζε επειδή "θες να σε δει ο διευθυντής και να με διώξει;" Δεν θέλω να φανταστώ τί θα γινόταν αν περνούσε δίπλα από κάποιο αυτοκίνητο. Αφού το παιδάκι πήγε απέναντι, που το περίμενε η μητέρα του και η άλλη συνέχιζε και το έκραζε.

Κι εντάξει, εσύ δεν θέλεις να χάσεις την τεμπελοδουλειά σου και λογικό είναι. Το παιδάκι, πώς θέλεις να καταλάβει ότι είναι τόσο σημαντικό για σένα, που αντί να φοβηθείς ότι μπορεί να συμβεί κάποιο ατύχημα, φοβάσαι μήπως σε διώξει ο διευθυντής; Μπορούσες να πεις στη μικρή ότι δε σε νοιάζει αν θα πάει να ψοφήσει, αρκεί να μην το κάνει όσο είσαι εσύ μπροστά. Για να καταλάβει, ρε παιδί μου. Να ξέρει ποιες είναι οι προτεραιότητες.

Σε ένα ουτοπικό βασίλειο, οι σχολικοί τροχονόμοι, των οποίων η δουλειά είναι γύρω στα 20' κάθε μέρα (μπορεί και λίγο περισσότερο) (τουλάχιστον στη μικροσκοπική αποτυχημένη απομίμηση πόλης που βρισκόμαστε), θα μπορούσαν να χρησιμοποιήσουν λίγο από τον ελεύθερο χρόνο τους για να σκεφτούν πώς να φέρονται στα παιδιά. Τα οποία, όπως και να το κάνουμε, χρειάζονται καθοδήγηση. Και οι κραυγές δεν συνεισφέρουν. Και όχι, δεν πρόκειται για ουτοπία. Αρκεί να υπάρχουν σωστοί άνθρωποι σε σημαντικές θέσεις όπως αυτή, που έχεις να κάνεις με παιδιά.

ΔΕΝ ΚΑΚΟΜΕΤΑΧΕΙΡΙΖΟΜΑΣΤΕ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΡΕ ΗΛΙΘΙΟΙ. Μπορείς να εξηγήσεις ήρεμα γιατί αυτό που έκανε ήταν λάθος, αντί να ξεσπάς πάνω του τούς φόβους σου. Η λεκτική βία δεν είναι λιγότερο σοβαρή από τη σωματική.

Αυτά για σήμερα. Ζήτω το καλοκαίρι.

1 + 0 συμβουλές για μία καλύτερη ζωή! (σεξ, τσόντα, Τζούλια, λεφτά) (για να μαζέψουμε κόσμο από το γκουγκλ)

Ωπ! Καλώς μας! Τί γίνεται; Καιρό έχουμε να τα πούμε, έτσι; Αφήστε τα, πλάκωσαν πολλές δουλειές τελευταία, πλακώθηκα κι εγώ μανιωδώς και αγωνιωδώς και δεν βρήκα χρόνο και όρεξη για να ανανεώσω τις Γλυκοπατατούλες μου. Μπορεί στο εξής να γράφω πιο συχνά, θα δούμε. Λοιπόν. Για σήμερα, σάς έχω έναν κατάλογο με 1 + 0 συμβουλές που θα σάς κάνουν καλύτερους ανθρώπους! Μελετημένα πράγματα, μέσα από τη ζωή! Φύγαμε!

1. Μην ασχολείστε με τούς μαλακισμένους καταλόγους που γράφει ο καθένας και αφορούν αποκλειστικά την προσωπική του αντίληψη και δεν εξαιρώ τον εαυτό μου από αυτό. Κάνετε αυτό που σάς κάνει να αισθάνεστε καλύτερα κι αν δείτε ότι κάτι δεν πάει καλά, αλλάξτε το. Αλλά μην περιμένετε από τον κάθε τυχαίο να σάς πει τι θα κάνετε επειδή βαριέστε να το ψάξετε.

Αυτά. Ελπίζω να τα ξαναπούμε σύντομα, έτσι; Μη χάνεστε!

Τραγικό

Πάνω από 70% στους εγκληματίες που έχουν καταστρέψει τον τόπο. 7% στη συμμορία των ψευτών, των φασιστών, των υποκριτών. Είναι δυνατό να είμαστε τόσο αφελείς, τόσο ξεπουλημένοι, τόσο παρτάκηδες, τόσο απληροφόρητοι;

Ο πόλεμος είναι εξαιρετικά κερδοφόρα επιχείρηση. Να το έχετε υπόψη όταν θα σάς δίνουν μερικά νεροπίστολα για να πάτε να ψοφήσετε σαν κρέατα ενώ αυτοί οι γαμιόληδες θα μετράνε λεφτά και θα είναι ασφαλείς. Συγχαρητήρια.

Αποκαταστάθηκε η τάξη, επιτέλους

Άντε ρε ανιστόρητοι γραικύλοι, ακόμα να πειστείτε για την ελληνικότητα τής Μακεδονίας; Ακόμα κι αν δεν σάς έφτασε η κραυγή τού Κόλιν Φάρελ, που ως Αλέξανδρος έστειλε τα στρατεύματά του να ξεκοιλιαστούν "φορ δε γκλορι οβ γκρις" (gia thn doksa ths euryterhs perioxhs me thn genikh onomasia "ellada"), τώρα που το είπε κι η τηλεόραση ότι ο Alejandro el grande είναι ο σημαντικότερος ελλαδίτης όλων τον εποχών, τί έχετε να πείτε; ΤΟ ΕΙΠΕ Η ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ! ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙΤΕ ΝΑ ΤΟ ΑΜΦΙΣΒΗΤΗΣΕΤΕ ΚΙ ΑΥΤΟ!

Τί γαμάτοι που είμαστε (και άλλες αστειότητες)!

Πριν από κανένα τρίμηνο, είπα να φτιάξω κι εγώ έναν λογαριασμό στη σελίδα δικτυακού αυτοφακελώματος, το Φέιζμπουκ, με σκοπό να κάνω γνωστό σε περισσότερο κόσμο το Χιμαιρολόγιο. Όπως όλοι ξέρουμε, εκεί μέσα υπάρχουν διάφορα γκουπ. Γκρουπ για το παραμικρό. Γκρουπ για τις ομάδες, για τις πατρίδες, για τις θρησκείες, για τις μουσικές, ακόμα και για να βάλουν κάποιον να κουρευτεί. Προσωπικά, δεν έχω δει κάποια ουσιαστική χρησιμότητα στην ύπαρξη των γκρουπ. Εκτός από τις περιπτώσεις που είναι αποκλειστικά για πλάκα (σαν το γκρουπ με τις αστείες πινακίδες) και τις άλλες, που έχουν σαν σκοπό να προβάλλουν μία σελίδα, ένα μαγαζί, ένα συγκρότημα, κάτι τέλος πάντων. Υπάρχουν και τα άλλα που είτε εξυπηρετούν τα "συμφέροντα" τού δημιουργού και το λένε ξεκάθαρα στον τίτλο ("έβαλα στοίχημα ότι θα συγκεντρώσω Χ άτομα που θέλουν/κάνουν/είναι Υ"), καθώς και αυτά τα οποία θα ονομάσουμε "γκρουπ διαδικτυακής αυτοϊκανοποίησης".
Με ένα τέτοιο γκρουπάκι θα ασχοληθούμε σήμερα, που αξιώθηκα μετά από πολύ καιρό να γράψω εδώ. Συγκεκριμένα, είναι αυτό εδώ που λέει Γεννημένοι την ΔΕΚΑΕΤΙΑ του 80... από 1980 μέχρι 1989. Και τί γίνεται εκεί μέσα; Γίνονται διάφορες αναφορές σε κάποια πράγματα που υπήρχαν τότε (από τα γαριδάκια μέχρι τη μουσική και την τηλεόραση), με ιδιαίτερα νοσταλγικό τρόπο και πάντα με διάθεση σύγκρισης με τα σημερινά δεδομένα. Την πρώτη φορά που ξεκίνησα να διαβάζω εκείνο το κατεβατό, άρχισα να τραβαώ τις φαβορίτες μου. Δεν το τελείωσα, η υπομονή μου εξαντλήθηκε. Ένα γκρουπ για ανθρώπους που δεν είναι ούτε 30 χρόνων, να μοιάζει σαν να γράφτηκε από παππούδες που αναπολούν τα αγνά χρόνια τής γερμανικής κατοχής.Και εδώ βρίσκεται το μυστικό. Αυτή η παγίδα είναι κλασική. Λέμε "τί ωραία που ήταν τότε που είχαμε αυτό. Κοίτα τα σημερινά παιδιά που έχουν εκείνο", απαξιώνοντας εκείνο που έχουν τα σημερινά παιδιά. Βέβαια, εκείνη την εποχή ήμασταν κι εμείς παιδιά και η ανάμνηση ορισμένων πραγμάτων, μάς θυμίζει χρόνια που αυτό που μάς φαινόταν πιο σημαντικό ήταν το ότι θα έπρεπε να πάμε στην τέταρτη τάξη τού δημοτικού και τα μαθήματα θα ήταν πιο δύσκολα. Κι επίσης, τα σημερινά παιδικά πράγματα μάς φαίνονται χαζά επειδή είναι παιδικά. Μήπως τα δικά μας ήταν λιγότερο χαζά; Σε καμμία περίπτωση. Απλώς ήμασταν παιδάκια και, αν τα θυμόμαστε και χαμογελάμε, είμαστε περισσότερο επιεικείς μαζί τους επειδή μάς φέρνουν στο μυαλό εκείνα τα χρόνια.

Και θα γίνω πιο συγκεκριμένος, αντιγράφοντας κάποια αποσπάσματα και σχολιάζοντάς τα. Και ξεκινάμε.

"Βλέπαμε Στρουμφάκια, Thundercats, Κabamaru και Candy Candy και όχι Pokemon, Digimon και Yu Gi Oh..."

Καθαρά προσωπική αντίληψη. Κόβω το λαιμό μου ότι, αν ο ίδιος που το έγραψε αυτό ήταν 25 χρόνων την εποχή που βγήκαν οι προαναφερθείσες σειρές κινουμένων σχεδίων, ούτε που θα τις έφτυνε. Εκτός κι αν οι Thundercats είχαν πολύ περισσότερα να προσφέρουν από τα Pokemon. Τα οποία Pokemon έχουν πράγματα να πουν στα σημερινά παιδιά. Στα παιδιά, επαναλαμβάνω, όχι στους σχεδόν τριαντάρηδες.

"Τρώγαμε καραμελάκια ΡΕΖ, γαριδάκια Extra και Φοφίκο... "

Αν σού έλειψαν τόσο πολύ, σού έχω καλά νέα. Μπορείς να τα βρεις και τώρα. Κι αν θες Φοφίκο, σώνει και καλά, υπάρχουν τα Φουντούνια που έχουν ίδια γεύση. Πάλι καλά που δεν γίνεται σύγκριση με τα σημερινά γαριδάκια εδώ. Αλλά οι τρεις τελείες στο τέλος, αφήνουν πολλά πρόστυχα υπονοούμενα...

"Βλέπαμε εκπαιδευτική τηλεόραση στην ΕΡΤ1 και Φρουτοπία και του κουτιού τα παραμύθια..."

Γι'αυτό γίναμε έτσι! Σοβαρά πράγματα που βλέπαμε!

"Επίσης κάναμε ακόμη παιδικά πάρτυ στα σπίτια μας και δεν τρέχαμε σε κάθε τυχαίο παιδότοπο... "

Άλλη προσωπική άποψη. Για ρώτα και τις μητέρες των παιδιών, πόσο κόπο και χρόνο τούς γλυτώνουν οι "τυχαίοι παιδότοποι". Βέβαια, όλο το γκρουπ εκεί βασίζεται. Στο δόγμα "δεν αποδεχόμαστε τα καινούργια πράγματα γιατί έτσι" ενώ ταυτόχρονα χρησιμοποιούν όλα τα καινούργια πράγματα.

"Δεν γεννηθήκαμε μέσα στην Τεχνολογία αλλά την ανακαλύψαμε σε μία καλύτερη ηλικία - χωρίς να είναι η μοναδική επιλογή διεξόδου μας από την καθημερινότητα..."

Όχι. Γεννηθήκαμε σε σπηλιές. Αλλά ακόμα και σε σπηλιές να είχαμε γεννηθεί, η τεχνολογία τής εποχής θα ήταν τα ρόπαλα και οι σφεντόνες που έκαναν πιο απλή την εύρεση τροφής. Μέχρι τώρα μιλούσες για την τηλεόραση και τα καραμελάκια και τώρα απαρνείσαι την τεχνολογία. Εκτός κι αν με τον όρο "τεχνολογία", σού έρχονται στο μυαλό μόνο οι σύγχρονοι υπολογιστές, τα ρομπότ, τα MP4 players και όσα άρχισαν να εμφανίζονται τα τελευταία 2 χρόνια. Και αν είχαμε τη σημερινή τεχνολογία, μπορεί και να ήταν η μοναδική επιλογή διεξόδου μπλα μπλα. Λες και δεν υπάρχουν παιδιά που παίζουν κανένα ποδόσφαιρο ή όλα αυτά τα παιδικά παιχνίδια που ξέραμε και τότε.

"Τις πρώτες πορνό ταινίες τις βλέπαμε σαν κλέφτες στο Βίντεο του Μπαμπά, όχι όπως τώρα που με ένα κλικ τα παιδάκια βρωμίζουν την ψυχή τους..."

Εμείς την βρωμίζαμε με πιο αγνούς τρόπους. Συγνώμη, τρόπους...

"Ακούγαμε τη φωνή του άλλου όταν παίρναμε τηλέφωνο μέχρι που μας έφαγαν τα SMS..."

Πάρε ένα από αυτά τα καινούργια τηλέφωνα, που μπορείς και να μιλάς. Οι υπόλοιποι, τέτοια χρησιμοποιούμε.

"Παίρναμε εκατομμύρια φακελάκια με αυτοκόλλητα Panini και όταν μας τύχαινε κάποιο σπάνιο το δείχναμε σε όλο το σχολείο..."

Μη μού το θυμίζεις! Τόσα λεφτά πεταμένα σε αυτές τις μαλακίες!

"Παίρναμε κουλούρια και λουκουμάδες με ζάχαρη από το κυλικείο και όχι τυποποιημένες τυρόπιτες..."

Διότι, μπορεί τα σημερινά παιδιά να είναι παχύσαρκα σε μεγάλο βαθμό, αλλά από εμάς ξεκίνησε η καταστροφή!

"Διαβάζαμε Μπλεκ και Σούπερ Κατερίνα... με αγνά μέχρι τότε μηνύματα...και όχι πως θα σου κάτσει η φίλη του φίλου σου..."

Δηλαδή, δεν διάβαζες Κράνος, Πόλεμο, Έφοδο; Εκεί να δεις αγνά μηνύματα. Κόναν; Ποπάυ; Τίγκα στα αγνά μπουκετίδια. Αααχ, αυτά ήταν χρόνια! Και για την φίλη τού φίλου σου, δεν περιμένουν τα περιοδικά για να το μάθουν. Το ξέρουν από μόνοι τους. Όχι σαν εμάς, με τα αγνά μας μηνύματα και τις τρεις τελείες στο τέλος...

"Τρώγαμε την Φάτσα Μπανάνα από την ΕΒΓΑ και τις γρανίτες Turbo πριν τις καταργήσουν..."

Μην αγχώνεσαι! Υπάρχουν και σήμερα σκατά γεμάτα συντηρητικά για να απολαύσεις! (συγνώμη, αλλά πήγαινες γυρεύοντας)

"Πρωτοχρονιά και Ανάσταση καθόμασταν με την οικογένεια μας και δεν τρέχαμε 00.01 στο πρώτο κλαμπ να τσακίσουμε Mojito, space kai Cuervo..."

Ναι! Επειδή ήσουν παιδάκι! Πώς στον διάβολο ήθελες να πας σε κλαμπ τότε;! Και ποιος σε εμποδίζει να κάτσεις με την οικογένειά σου τώρα;;

"Καταφέραμε ίσως να δούμε μια φορά στη ζωή μας την Αλίκη Βουγιουκλάκη στο σανίδι..."

Και αυτό, γιατί είπαμε ότι είναι καλό...;

"Είδαμε σε πρώτη εκτέλεση απίθανες σειρές ... από το Εκμέκ Παγωτό και τους Απαράδεκτους μέχρι τις Τρεις Χάριτες και τους Μεν και Δεν..."

Όσοι δεν τα πρόλαβαν, μπορούν να τα δουν στο ίντερνετ. Θα τούς κατηγορήσεις και γι'αυτό;

"Ξέραμε μόνο τη Μπαλαρίνα και το Μύλο στα Λούνα Παρκ και δεν μας έφευγε η ψυχή στα 3G..."

Σε υποχρέωσε κανείς να μπεις στα 3G και να σού φύγει η ψυχή; (αρχίζω να χάνω την υπομονή μου πάλι)

"Μας έδιναν ένα πεντοχίλιαρο οι γιαγιάδες και οι παππούδες και νιώθαμε ευτυχισμένοι... Δεν ήμασταν μουρτζούφληδες όπως τώρα που αν πάρουν 20 ευρώ κοιτάζουν με μισό μάτι..."

Ξέρει κανείς άλλος κάποιον που να τού δίνουν €20 και κοιτάζει με μισό μάτι;

"Γράφαμε ακόμη ραβασάκια και δεν κάναμε comment σε Hi5..."

...ενώ είναι υποχρεωτικό να γράφουμε ραβασάκια για να πούμε στην γκόμενα που είναι 530 χιλιόμετρα μακριά κάτι. Οτιδήποτε.

"Βλέπαμε τα Νιτζάκια σε βιντεοκασέτες και βλέπαμε και μαζεύαμε τους Κατσίστες--- απίστευτε Χαλ Χόγκαν και Ντόλαρ μαν..."

Τα αγνά μηνύματα που λέγαμε. Για τσεκάρετε, πόσοι από τούς "Κατσίστες" είναι ακόμα ζωντανοί; Ωραίοι οι στημένοι αγώνες τους (τόσο ξύλο και δεν άνοιγε ούτε ρουθούνι), ακόμα πιο ωραία τα αναβολικά που μπουκώνονταν.

Να συνεχίσω; Συνεχίζω.

"Θυμάστε τους Ευχούλιδες?"

ΝΑΙ. ΨΟΦΟΣ.

"Χάρρυ Κλύν σόου και Δέκα Μικροί Μήτσοι..."

Ελληνοφρένεια, Ράδιο Αρβύλα και Αλ Τσαντίρι Νιουζ. Και λοιπόν;

"Παίρναμε τα μικρά μερεντάκια με το πλαστικό κουταλάκι και όταν πρωτοκυκλοφόρησαν τα κρουασάν είχαμε ψαρώσει..."

Το ίδιο και οι ιθαγενείς των νησιών της Καραϊβικής όταν είδαν τούς πρώτους εξερευνητές με τις χρωματιστές γυαλιστερές χάντρες.

"Τα σόου της Ρούλας Κορομηλά και το Ciao Ant1..."

Κοίτα ρε πούστη μου, τι μαλακίες βλέπαμε. Τελικά, χωρίς το ίντερνετ, μάλλον ήμασταν άνθρωποι των σπηλαίων.

"Πηγαίναμε στα "Ηλεκτρονικά" και παίζαμε Super Mario, Sonic, Mortal Compact, Streetfighter, Bubble Bubble, Tetris, Arcanoid, Top Gun και στα πλοία τρέχαμε να βρούμε που τα έχουν κρυμμένα..."

Όχι όπως τώρα, που τα έχουμε όλα στα ΜΑΜΕ και παίζουμε όποτε γουστάρουμε χωρίς να πληρώνουμε ένα σκασμό κέρματα. Αλλά αυτό το κάναμε γαργάρα, έτσι;

"Οι γονείς μας δεν ανησυχούσαν αν θα γυρίσουμε σώοι όπως τώρα... Ματώναμε τα γόνατα μας και συνεχίζαμε το παιχνίδι..."

Όχι βέβαια. Οι γονείς να ανησυχήσουν για τα παιδιά τους;! Αδιανόητο!

"Παίζαμε Μπουκάλα και Θάρρος ή Αλήθεια..."

Και δεν διαβάζαμε περιοδικά που έλεγαν πώς θα σού κάτσει η φίλη τού φίλου σου.

"Πατούσαμε τα κουτάκια από τα αναψυκτικά και περπατούσαμε σαν να ήταν τακούνια..."

Και από εμάς κάποιοι έγιναν τραβεστί, αλλά δεν το έκαναν και σημαία.

"Διαβάζαμε Ποπάυ και Τιραμόλα..."

Αααα! Τα διάβαζες τα αγνά σου τα μηνύματα τελικά!

"Ντυνόμασταν Νιτζα, Καουμπόυ και Ρομπέν των Δασών τις Απόκριες και όχι Πίκατσου και Μπομπ Σφουγγαράκης..."

ΚΑΙ ΓΙΑ ΠΟΙΟ ΛΟΓΟ ΟΙ ΝΙΝΤΖΑ ΚΑΙ Ο ROBIN HOOD ΕΙΝΑΙ ΚΑΛΥΤΕΡΟΙ;

"Είχαμε τα κλασσικά walkman με τα ακουστικά με το σφουγγαράκι στο πλάι και με το ζόρι χωρούσαμε στη τσέπη μας δύο κασέτες..."

Όχι όπως τώρα, που με τα MP3 players και τα τηλέφωνα (όχι σαν το δικό σου που στέλνει μόνο SMS), βάζουμε ό,τι τραγούδι γουστάρουμε και δεν χρειάζεται να κουβαλάμε ολόκληρη βαλίτσα. Φτου μας!

"Παίρναμε Ξυστό και αν μας έπεφτε ένα κατοστάρικο, παίρναμε άλλο ένα και το χάναμε και αυτό..."

Σού είπε κανείς ότι τώρα δεν μπορείς να τζογάρεις βλακωδώς;

"Παίζαμε με στρατιωτάκια και τους αλεξιπτωτιστές με το πλαστικό αλεξίπτωτο... θυμάστε;"

Πόσα αγνά μηνύματα να αντέξω ακόμα...;

"Παίζαμε το Φωτιά Φωτιά στη πέρα γειτονιά και Σ' αγαπώ Σ'αγαπώ που με βάζεις..."

Τί μαλακίες... Ελπίζω να καταργήθηκαν εντελώς.

"Οι γιαγιάδες μας έφτιαχναν πίττες και κουλουράκια, τώρα φτιάχνουν τα νύχια και τα μαλλιά τους..."

Γρήγορα στην κουζίνα! Που θέλετε να βγείτε και από το σπίτι! Κακομαθημένες!

"Το πρώτο μας φιλί δίνονταν με ακούμπισμα των χειλιών και όχι κατευθείαν η γλώσσα στον ουρανίσκο..."

Ναι ρε γαμώτο. Σε λάθος εποχή γεννηθήκαμε. Χάθηκε να περιμέναμε 10 χρόνια; Όχι 100. Μόνο 10.
Φτάνει. Δεν αντέχω άλλο. Έχει κι άλλα τέτοια, μπορείτε να τα δείτε. Τα γκρουπ στο Φέιζμπουκ είναι ασήμαντα. Δεν ταΐζουν παιδιά με ένα κλικ, δεν συγκινούν υπευθύνους για να μην κόψουν το δάσος, δεν πείθουν κανέναν για το πώς θα έπρεπε να ονομάζεται γειτονική περιοχή, δεν κάνουν τίποτα. Το συγκεκριμένο γκρουπ με το οποίο ασχολήθηκα, έχει 173οοο μέλη. Είναι όλοι τους τόσο δυστυχισμένοι και απογοητευμένοι από τη ζωή τους που θυμούνται με νοσταλγία τη δεκαετία τού 1980 και δεν μπορούν να βρουν τίποτα ωραίο σήμερα; Ή θέλουν να φαντάζονται ότι είναι ξεχωριστοί (η διαδικτιακή αυτοϊκανοποίηση που λέγαμε); Λυπάμαι που το λέω, αλλά καμμία γενιά δεν είναι ξεχωριστή. Ξεχωριστά είναι μόνο τα άτομα που την απαρτίζουν. Για αυτά που έχει πετύχει ο καθένας και όχι απλά και μόνο επειδή γεννήθηκε μέσα σε κάποια συγκεκριμένη δεκαετία. Και, από την άλλη, πόσο πιθανό είναι πριν από 20 χρόνια να ήταν μαζεμένα όλα τα ωραία και σήμερα να μην υπάρχει τίποτα; Γίνεται;

Γουάου! Επέτειος! Wow! Anniversary!

Περισσότερα στο Χιμαιρολόγιο.

Το χειρότερο που μπορούν να πάθουν

Εντάξει, το ξέρουμε. Από ανθρώπους που συναγωνίζονται σκληρά μεταξύ τους για το βραβείο πνευματικής ανυπαρξίας και ανεμοδαρμένης ελαφρότητας, δεν περιμένεις να αποκομίσεις οτιδήποτε παρακολουθώντας τους. Αλλά να αποκαλεί εργατικό ατύχημα το ότι μία τηλετίποτα σήκωσε την φούστα της και φάνηκε ο κώλος της (και παράλληλα, πολλοί όρχεις σε κατάσταση πανικόβλητης αλλοφροσύνης και αντανακλαστικής αυτοάμυνας, σταμάτησαν προσωρινά να παράγουν σπερματοζωάρια και τεστοστερόνη), αυτό νομίζω ότι αποτελεί πρόκληση. Από ανύπαρκτους που δεν έχουν δουλέψει ποτέ σε συνθήκες τέτοιες που να ξέρουν τί είναι ένα εργατικό ατύχημα και τί μπορεί να αφήσει.

Εντάξει μωρέ, αυτοί θα αλλάξουν τον κόσμο; Τί περιμένεις τώρα, κουλτούρα;

Ναι, ρε ηλίθια εσωτερική φωνή με τον εκνευριστικό σου αντίλογο. Περιμένω πολιτισμό. Άνθρωποι κάθονται και βλέπουν αυτά τα πράγματα και νομίζουν ότι είναι σημαντικά και άξια συζήτησης. Δε γουστάρω οι άνθρωποι με τούς οποίους βρίσκομαι στην ίδια περιοχή (άσχετα αν συναναστρέφομαι μαζί τους ή όχι, η "κουλτούρα" τους με επηρεάζει) να τηγανίζουν τον εγκέφαλό τους έτσι. Αξίζουν πολλές ευκαιρίες για να ενημερώνονται καλύτερα. Και για να βλέπουν πράγματα με ενδιαφέρον.

Σιγά ρε μάστορα. Εσύ θα κρίνεις τί είναι ενδιαφέρον; Ό,τι γουστάρουν βλέπουν.

Αυτό, κατάλαβες ότι είναι άκυρο πριν το ολοκληρώσεις. Λάθος. Αν το μεσημέρι τα κανάλια έδειχναν ρεπορτάζ από μέρη στα οποία γίνονται πραγματικά εργατικά ατυχήματα, εικόνες από άλλα μέρη τού πλανήτη (μπορεί να είμαστε το λίκνο τού πολιτισμού και πίπες, αλλά υπάρχουν και σε άλλα μέρη άνθρωποι) (αλήθεια), μουσική ενημέρωση για όλα τα είδη και όχι μόνο για τον απόπατο των κυνοκομείων, ακόμα και κάποια απλά μαθήματα ξένων γλωσσών, θα μπορούσαν να προσφέρουν κάτι στους τηλεθεατές τους. Αδιανόητο, έ;

Εννοείται. Ποιος θα καθήσει να δει αυτές τις βλακείες που λες;

Δυστυχώς, ο κόσμος βλέπει στην τηλεόραση αυτά που τού δείχνουν. Οπότε, αν κάποια στιγμή όλα τα κανάλια άρχιζαν να προβάλλουν κάτι διαφορετικό, που θα άνοιγε λίγο την αντίληψη των τηλεθεατών, ίσως να άλλαζε η κατάσταση. Αλλά, τελικά, πράγματι λέω βλακείες. Ποιος εξουσιαστής/σφετεριστής θέλει να δει τούς υποτακτικούς του να ξυπνάνε και τελικά να τον φτύνουν στη μούρη και να ελευθερώνονται; Τελικά, καλά που υπάρχει και το ίντερνετ και ας προσπαθούν να το υποβαθμίσουν με κάτι δρουζοεκπομπές.

Υ.Γ. Στις 15 Μαρτίου, είναι η πρώτη ετήσια Z-day. Περισσότερα, στα μπάνερ ψηλά (Zeitgeist movement), ενώ μέσα στις επόμενες μέρες θα υπάρξει και ανάρτηση από μένα.

Τί βλέπει η νεολαία στο διαδίκτυο

Η φωτογραφία είναι από το Media Blog.

Αυτός ήταν ο υπότιτλος που εμφανιζόταν στην εκπομπή τού βρωμερού παράσιτου τής τηλεόρασης, δηλαδή ενός εκ των βρωμερών παράσιτων τής τηλεόρασης. Δεν την είδα όλη. Δεν την είδα εσκεμμένα. Ετοιμαζόμουν να βγω από το σπίτι και ήταν ανοιχτή. "Μπορώ", λέει. "Μπορώ και χειρότερα", εννοεί. Το θέμα, εκείνη την ώρα, ήταν τα περίεργα που "βλέπει η νεολαία" μέσα από τα βίντεο τού YouTube και τα σχετικά. Έδειχνε διάφορους με ορισμένες ανωμαλίες, που δεν χρειάζεται να αναφέρω εδώ, διότι δεν έχει νόημα.

Τα τελευταία λίγα χρόνια, λόγω βιωμάτων και πληροφοριών, έχω γίνει αρκετά καχύποπτος. Ως πολυκύτταρος οργανισμός, δεν έχω το παραμικρό ίχνος εμπιστοσύνης στην τηλεόραση. Με αυτά τα δεδομένα, οι σκέψη που μού πέρασε ήταν η εξής: Την ώρα που παιζόταν η εκπομπή αυτού τού σιχαμένου μύκητα, ποιοι παρακολουθούν; Κυρίως νοικοκυρές, εργαζόμενοι κλπ, που ενδεχομένως να έχουν παιδιά που ανήκουν στη νεολαία που βλέπει αυτά τα πράγματα στο διαδίκτυο. Οι γονείς, στη συντριπτική τους πλειοψηφία, δεν έχουν ιδέα για το τί μπορει να ψαχουλεύουν τα παιδιά τους στο ίντερνετ. Και έρχεται αυτή η ομιλούσα βλέννα για να απαξιώσει το ίντερνετ λέγοντας ότι τα παιδιά μας βλέπουν τέτοια πράγματα σε αυτό το εργαλείο τού διαβόλου. Και κάλεσε και ψυχολόγους, ειδικούς, έστησε ολόκληρη συζήτηση στο στούντιο, για να μάς δείξει τί βλέπουμε στο ίντερνετ. Με άλλα λόγια, κυρά μου, ο γιος σου κάθεται και βλέπει αηδίες αντί να διαβάζει θρησκευτικά για το διαγώνισμα τής Παρασκευής. Κοίτα να τον συμμαζέψεις.

Λυπάμαι (δηλαδή, χαίρομαι), αγαπητά απόβλητα, αλλά ο κόσμος ξυπνάει. Και χρησιμοποιεί το ίντερνετ και για την ενημέρωσή του. Αυτό που δείξατε ήταν ένα μικρό μέρος των πραγμάτων που μπορείς να βρεις μέσα σε αυτόν τον απεριόριστο (;) πλούτο από πληροφορίες. Μπορεί να πείθετε κάποιους, αλλά αυτοί όσο πάει λιγοστεύουν. Οι κωλοεκπομπές σας και οι γενικότερες προσπάθειες αποπροσανατολισμού και αποχαύνωσης των ανθρώπων, έχουν αρχίσει να χάνουν την ισχύ τους. Προσωπικά, ανυπομονώ.

Των φρονίμων τα ψάρια βρωμάνε απ'το κεφάλι στο λάκο με την φάβα

Η φωτογραφία είναι άσχετη, αλλά νομίζω ότι είναι
προτιμότερη από κάποιον βουλευτή ή κάποιον
αστυνομικό.

Λοιπόν. Το βράδυ δε μ'έπαιρνε ύπνος και, μεταξύ άλλων, σκέφτηκα το εξής. Ας φανταστούμε μία ιστορία. Αν έχει συμβεί κάτι παρόμοιο, δεν θα εκπλαγώ, αλλά δεν το γνωρίζω. Αυτά που θα γράψω είναι υποθέσεις.



Και ξεκινάμε. Ας φανταστούμε δύο αστυνομικούς σε βραδινή υπηρεσία. Αραγμένοι με το όχημά τους, σταματάνε οχήματα για τυπικούς ελέγχους. Ευγενέστατοι, κάνουν τη δουλειά τους κανονικά, οι οδηγοί είναι συνεργάσιμοι και δεν σημειώνεται κάποιο ευτράπελο. Αυτά. Τέλος ιστορίας. Ωραία, δεν ήταν;



Έλα, αφήνουμε τις μαλακιούλες. Εννοείται ότι θα σημειωθεί ευτράπελο, αλλιώς γιατί να κάτσω να γράψω; Τόσο βλαμμένος είμαι; Τέλος πάντων, κάποια στιγμή σταματάνε κι ένα αρκετά πολυτελές όχημα, με σκοτεινιασμένα τζάμια κλπ. Ο τύπος που βγαίνει από μέσα είναι εριστικός, αρνείται να κάνει αλκοτέστ, επαναλαμβάνει την κλασική ατάκα κάθε κυρίαρχου τού σύμπαντος ("ξέρεις ποιος είμαι εγώ ρε;"), γαρνιρισμένη με ολίγη από "θα σε στείλω σε καμμιά βραχονησίδα να κάνεις αλκοτέστ στα καβούρια", όλα αυτά συνοδευμένα από απειλητικές κινήσεις των χεριών, για να ξέρουμε ποιος είναι το αφεντικό. Ο ένας αστυνομικός, δείχνει να κωλώνει, αλλά ο άλλος, μετά από κάποιες προσπαθειες μέσω ευγενικών, όσο γίνεται, συστάσεων, τον μαγκώνει, τού περνάει χειροπέδες και τον πετάει στο περιπολικό. Και πηγαίνουν μία βόλτα από το τμήμα. Ως εδώ, καλά.



Στο τμήμα, υπάρχει ένας προϊστάμενος. Πριν ο τυπικός αστυνομικός μιλήσει, ο προϊστάμενος αναγνωρίζει τον μπουζουριασμένο, αφρίζοντα βουλευτή. Πόσο πιθανό είναι:

α) Εντελώς τυπικά, να ρωτήσει τον αστυνομικό που προχώρησε στη σύλληψη τού βουλευτή τί συνέβη και να συνεχίσουν κανονικά πετώντας τον στο κελί για το βράδυ παρά τις κραυγές και τις απειλές του. Και το πρωί βλέπουμε.

β) Μόλις τον δει, να πει "κύριε βουλευτά μου, τί σάς έκανε αυτός ο αχρείος, θα φροντίσω να τιμωρηθεί παραδειγματικά" και να προθυμοποιηθεί να πάει ο ίδιος ο προϊστάμενος τον βουλευτή στο αυτοκίνητό του, εκεί όπου έγινε η σύλληψη (έτσι είναι, αν δεν παίρνεις προφυλάξεις).

γ) Μόλις τον δει, να πει "συγνώμη κύριε βουλευτά μου, ο αστυνόμος είναι νέος και ενθουσιώδης και δεν σάς γνώριζε, σας διαβεβαιώ πως δεν θα ξανασυμβεί".



Αν γίνει το α), υπάρχουν οι εξής πιθανότητες:



1) Ο προϊσταμενότερος που έρχεται, βλέπει τον βουλευτή, ρωτάει τί έγινε και μετά ακολουθεί τις νόμιμες διαδικασίες ώστε ο παράνομος βουλευτής να λογοδοτήσει στη δικαιοσύνη (τί ωραίο κλισέ. Σαν χάρτινος πύργος).

2) Ο προϊσταμενότερος, μόλις τον βλέπει, λέει "κύριε βουλευτά μου, τί σάς έκανε αυτός ο αχρείος, θα φροντίσω να τιμωρηθεί παραδειγματικά" και προθυμοποιείται να πάει ο ίδιος ο προϊστάμενος τον βουλευτή στο αυτοκίνητό του, εκεί όπου έγινε η σύλληψη.

3) Μόλις τον δει, να πει "συγνώμη κύριε βουλευτά μου, ο αστυνόμος και ο προϊστάμενος είναι νέοι και ενθουσιώδεις και δεν σάς γνώριζαν, σας διαβεβαιώ πως δεν θα ξανασυμβεί".

4) Ο βουλευτής έχει ήδη καλέσει τα κανάλια και μέσα σε 6' που παίρνει στο πιο καθυστερημένο συνεργείο για να φτάσει, έξω από το τμήμα γίνεται τής πουτάνας από ημίβλακες δημοσιογράφους, που με όσο μπορούν πιο εκνευριστικό τόνο στη φωνή, περιγράφουν τα "γεγονότα" (αστυνομική αναλγησία, δεν σεβάστηκαν ούτε τον βουλευτή, σύσσωμος ο πολιτικός κόσμος καταδικάζει τη νέα αυθαιρεσία κλπ). Πρόκειται για τούς ίδιους δημοσιογράφους που, είτε μιλάνε στον μοναδικό τυχερό τού Τζόκερ, είτε μιλάνε σε κάποιον πατέρα που ο γιος του πήγε φαντάρος και γύρισε σε φέρετρο θα ρωτήσουν "πώς αισθάνεστε;".



Πόσο πιθανό είναι να γίνει το γεγονός που περιγράψαμε και στη συνέχεια να γίνει το α) και το 1); Δεν θα πω ότι είναι απίθανο να υπάρξουν τόσοι σωστοί άνθρωποι, αλλά δε νομίζω ότι είναι και ιδιαίτερα πιθανό. Κι αν θέλει κάποιος να αγιάσει, ο φόβος τής δυσμενούς μετάθεσης δεν πρόκειται να τον αφήσει. Έτσι είναι ο καρκίνος άλλωστε. Προσβάλλει τα υγιή κύτταρα. Δεν θα πάνε τα υγιή κύτταρα να προσβάλλουν τα καρκινικά.



Δεν θέλω να δικαιολογήσω τίποτα. Απλά προσπαθώ να σκεφτώ πώς σκέφτονται όλοι αυτοί. Δεν μπορεί, όλοι είμαστε ανθρώπινα όντα. Δεν γίνεται να τα κάνουν όλα αυτά χωρίς να περνάει από το μυαλό τους ότι δεν είναι και πολύ εντάξει. Δεν θέλω να το πιστέψω αυτό το πράγμα. Αλλά μετά την χούντα, ήρθε η εκλεγμένη χούντα.

Θέλημα θεού

Αν ενδιαφέρεται κανείς, μπορώ να στείλω το κολλάζ και σε ένα ενιαίο αρχείο. Όταν πήγα να το φορτώσω εδώ, έβγαινε ένα θολό χάλι.

Ακόμα μία μικρή γνώμη

Η φωτογραφία από το http://www.fire.gr/portal/images/photos/news/2005/treeonfire.jpg

Όσο για τούς ταραξίες, μήπως πήρε κανενός το αυτί περίπτωση κουκουλοφόρων που βγήκαν μέσα από φορτηγάκι τής αστυνομίας; ΠΑΛΙ;

Προς τσογλαναρά: Άσε, οι ζωντανοί είναι πολύ βολεμένοι και ποιος ανασταίνεται πρωινιάτικα/ μεσημεριάτικα/ απογευματιάτικα/ βραδιάτικα/ νυχτιάτικα/ δευτεριάτικα/ γαμησιάτικα… Θα “ενημερωθούμε” από τα ΜΜΕλέγχου, θα ρίξουμε κανένα μπινελικάκι στους αληταράδες, θα φάμε και μία πίτσα με απ’όλα, που την έχουν και πανάκριβη, οι κερατάδες (πόσο ακόμα θα τα κονομήσουν;) και είμαστε εντάξει.

Είμαι εναντίον κάθε μορφής βίας. Δυστυχώς, εδώ που έχουμε φτάσει, να μάς κοροϊδεύουν μπροστά στα μούτρα μας, να μάς προκαλούν, να μάς εκμεταλλεύονται, να μάς εξαθλιώνουν, να μάς απαξιώνουν, να μάς διαχωρίζουν, κάποια στιγμή θα γινόταν κι αυτό. Βέβαια, δεν φταίνε τα κτίρια και τα αυτοκίνητα. Ορισμένοι άνθρωποι είναι αυτοί που ευθύνονται αλλά, όπως σε κάθε πόλεμο, οι υπεύθυνοι είναι κρυμένοι και ασφαλείς. Κι όμως, όσο αφελής και βλάκας κι αν αισθάνομαι όσο το σκέφτομαι, πιστεύω ότι τα πράγματα μπορούν να αλλάξουν προς το καλύτερο για όλους χωρίς να ανοίξει ούτε ρουθούνι. Κι όπως λέω με κάθε ευκαιρία (και αναφέρθηκε και πιο πάνω), όλα ξεκινάνε από την αυτοβελτίωση. Πώς θα διορθωθεί η κοινωνία αν δεν διορθώσουμε τον τρόπο με τον οποίο σκεφτόμαστε και λειτουργούμε;

Σχόλιο στο http://freddos.yooblog.gr/2008/12/08/689/#comment-5417