Έλα, πάρε φωτογραφίες να γουστάρεις!

Πριν από λίγο καιρό, πήρα μία καινούργια κάμερα, για να μπορέσουμε να γυρίσουμε το σίκουελ τού Τελευταίου ψηφοφόρου σε HD (το κάναμε και έμειναν λίγες μέρες για να τελειώσω με την επεξεργασία). Η κάμερα τραβάει και φωτογραφίες. Ορίστε μερικά δείγματα, για την απόλαυσή σας!

Ξεκινάμε με μία σπουδαία ευκαιρία! Ποιος δεν θα ήθελε ένα πόδι για το σπίτι του;;

Συνεχίζουμε με μία ταλαίπωρη ταμπέλα κάπου στη Θεσσαλονίκη.

Και λίγο πιο μετά, διαπιστώνουμε ότι πράγματι, δεν τα πετάνε τα σκουπίδια.

Όχι, τα τοποθετούν προσεκτικά πίσω από τις πινακίδες. Ποιος είπε ότι αυτός ο τόπος δεν έχει ελπίδα;

Αν το είπε κανείς, κάνει foul. Foul Pasion σε foul έκδοση.

Συνεχίζουμε με τα αυτοκίνητα. Και διδασκόμαστε ήθος και ευελιξία συνάμα (διότι η θεία που το πάρκαρε, ζήτησε συγνώμη από τον επερχόμενο ποδηλάτη τού οποίου τη ζωή έκανε δύσκολη πριν πάει "βιαστική" στη δουλειά της).

Και τώρα, μία σειρά φωτογραφιών, που μού αρέσει να ονομάζω "η τριλογία τής Άννας-Μαρίας". Όχι πολύ ευφάνταστος τίτλος, αλλά κάθε τίτλος θα ωχριούσε μπροστά στο μαγευτικό περιεχόμενο.

Άννα-Μαρία 1: The first blood

Άννα-Μαρία 2: The revenge

Άννα-Μαρία 3: We're not done yet

Ευχαριστούμε που μείνατε κοντά μας. Και τώρα μπορείτε να πηγαίνετε, δεν θα σάς χρειαστούμε άλλο.

Αυτό δεν το κλέβεις

Υπάρχουν μερικά πράγματα...

...που κανένας πανάχρηστος αργόμισθος κομπλεξικός δεν μπορεί να βγάλει αναφερόμενα.

...που κανένας τιποτένιος καρπαζοεισπράκτορας δεν μπορεί να πυροβολήσει.

...που κανένας μαυροφορεμένος μπαμπούλας δεν μπορεί να τρομοκρατήσει με αιώνιες φωτιές και τερατάκια με κερατάκια.

...που κανένας θρασύτατος λωποδύτης δεν μπορεί να φορολογήσει μέχρι θανάτου.

...που κανένας βολεψάκιας τεμπελχανάς δεν μπορεί να κωλογλείψει για να βολευτεί σε μία θεσούλα σε βάρος ικανότερων, μόνο και μόνο για να βάλει τα δόντια του στα περισσεύματα από τα αποφάγια των λωποδυτών.

...που κανένας εγκεφαλοπλυμένος υποστηρικτής εταιριών νταβατζήδων και παραγεμισμένων καλοπληρωμένων αθληταράδων δεν μπορεί να μολύνει με τις ελεεινές ιδέες περί τιμημένων εσωρούχων και μεγάλων ιστοριών.

...που κανένας πατριωτάρας δεν μπορεί να κρατήσει πίσω με πρόσχημα το ένδοξο παρελθόν, αποφεύγοντας τις αναφορές στο ντροπιαστικό παρόν.

...που κανένας ευθυνόφοβος δεν μπορεί να κατηγορήσει για την προσωπική του αποτυχία.

Μάρτιος στο Παρίσι. Ωραία πράγματα! Και άνοιξη. Παντού. Επίσης ωραία.

Και τώρα ένα διάλειμμα

Και τώρα που πήρα φόρα και ξανάρχισα να ποστάρω στο μπλογκ, θα μοιραστώ μαζί σας μερικές ενδιαφέρουσες φωτογραφίες που έχω τραβήξει τον τελευταίο χρόνο. Όχι και πάρα πολλές. Δυστυχώς τεμπελιάζω όταν έρχεται η ώρα να βγάλω το τηλέφωνο και να φωτογραφίσω (κάτι που ξεπέρασα εύκολα στο προηγούμενο ποστ, με τα αυτοκίνητα). Για να ξεκινήσουμε καλά, ας προσκυνήσουμε όλοι μαζί.

Μού αρέσει ιδιαίτερα η τελεία (αν δεν βρισκόταν εκεί, θα νόμιζα ότι είναι όλο μία λέξη) και δώστε βάση και στα διαλυτικά (ούμλάουτ, που λέμε κι εμείς οι σπουδαγμένοι). Για την ορθογραφία, κανένα σχόλιο, διότι υπάρχουν και χειρότερα. Όπως αυτό, ας πούμε.

Αν παρατηρήσετε πάνω αριστερά, θα διαπιστώσετε ότι γράφει ΠΤΥΧΙΟΥΚΧΟΙ. Δε λέω, τα λάθη είναι ανθρώπινα. Αλλά ποιος θα εμπιστευόταν κάποιον "πτυχιούκχο" για μαθήματα φιλολογίας; Υποθέτω ότι τα χαρτάκια που λείπουν, τα πήραν άλλοι φιλόλογοι για να σπεύσουν να διορθώσουν τούς "πτυχιούκχους".

Μπότες γυναικείες, μπότες παιδικές, μπαλαρίνες. Και κάπου εκεί ανάμεσα, ΥΠΟΛΟΙΠΑ ΟΥΓΚ. Τί στα κομμάτια είναι τα υπόλοιπα ουγκ; Και γιατί έχουν την ίδια τιμή με τις μπαλαρίνες;

Αυτό, από μόνο του δε λέει και πολλά. Εντάξει, φασόλια κι αυγά, αγγλικό πρωινό κλπ. Αλλά μερικά μέτρα πιο κάτω, ο αθέμιτος ανταγωνισμός και η ελεύθερη αγορά θα χτυπήσουν αμείλικτα.

Πρωινό ρε φίλε! Όχι μόνο φασόλια! Οι παραπάνω δύο φωτογραφίες τραβήχτηκαν στη Θάσο, σε έναν δρόμο. Αν αυτός ο δρόμος ήταν στη Φραγκία, θα λεγόταν κάπως έτσι:

Δεν γνώριζα τί σημαίνει αυτή η λέξη εκεί. Και όπως φαίνεται, ούτε το Γκουγκλ Τρανσλέιτ ξέρει. Αλλά δεν πειράζει, γιατί σάς έχω μία καταπληκτική ευκαιρία που δεν γίνεται να την αφήσετε να πάει χαμένη! Αν και δε νομίζω να προλαβαίνετε. Κάτι τέτοια τεφαρίκια δε μένουν και πολύ καιρό ξενοίκιαστα. Από την οδό Τσιμισκή, στη Θεσσαλονίκη, σάς παρουσιάζωωωω:

Ξέρω, είναι καταπληκτική ευκαιρία. Θα το έπαιρνα για μένα, αλλά δε μ'ενδιαφέρει. Τέλος πάντων, σκέφτομαι τί να κάνω τώρα. Να γράψω κι άλλο; Τί λες εσύ;

Άντε, καλά. Το κλείνω εδώ. Έτσι κι αλλιώς, μού τελείωσαν και οι φωτογραφίες.

Έλα μωρέ, χωράει

Η παραπάνω φωτογραφία τραβήχτηκε σε πάρκινγκ γνωστού σούπερ μάρκετ σε άγνωστη επαρχιακή κωμόπολη. Το μωβ Saxo καταλαμβάνει περήφανα δύο θέσεις αναπήρων και το Toyota δείχνει ότι ο κάτοχός του είναι λίγα βήματα πιο μπροστά και παρκάρει έξω από τον ειδικό χώρο, ώστε να αποφύγει ακόμα περισσότερα κουραστικά βήματα.

Ο πρώτος έξυπνος θεωρεί ότι δεν υπάρχουν άνθρωποι με κινητικές δυσκολίες ή ότι "σιγά μην έρθει κανένας τώρα, που ήρθα για δυο λεπτά". Και πιάνει δύο θέσεις, γιατί έτσι. Ο δεύτερος πήγε ένα επίπεδο πιο πάνω και αθώωσε τον εαυτό του για τον -όχι και τόσο πολύ- χώρο που αφήνει στους άλλους οδηγούς που θα κάνουν την στροφή προσπαθώντας να μην πέσουν σε κάποιο αυτοκίνητο που κρύβει ο τρίτος τής συντροφιάς, το ημιφορτηγό που πάρκαρε στις θέσεις για τις εγκύους και τις γυναίκες που κουβαλάνε καρότσια. Και όλα αυτά για να μην περπατήσει λίγα βήματα παραπάνω και παρκάρει κανονικά. Δε μιλάμε για τεράστιες αποστάσεις, ούτε για κακοκαιρία (πρέπει να είχε γύρω στους 17 βαθμούς). Αλλά όταν η δουλειά μας είναι εκεί, θα παρκάρουμε εκεί και οι άλλοι ας περιμένουν.

Το πεζοδρόμιο χαμηλώνει και κυλάς στον προορισμό σου. Τί, δεν είναι το αυτοκίνητο ο προορισμός σου; Ε, τότε να βρεις να κατεβείς από άλλο σημείο. 

Βασικά, σε μία απόσταση 400 μέτρων, συνάντησα τρεις τέτοιες περιπτώσεις. Απλώς φωτογράφισα τη μία. Και οι άλλες ήταν παρόμοιες. Αυτοκίνητα ειδικά παρκαρισμένα ώστε να εμποδίζουν όσο γίνεται περισσότερο τη διέλευση. Και δεν είναι ότι δεν υπάρχουν μέρη για παρκάρισμα. Αμέτρητα! Εντάξει, δεν είμαστε Αθήνα, ούτε Θεσσαλονίκη, ούτε καν Καβάλα! Αλλά για να παρκάρεις στα ελέυθερα μέρη, θα πρέπει να περπατήσεις για να πας στο κέντρο. Και είναι πιο εύκολο να ψάξεις λίγο παραπάνω, να κάνουν και οι άλλοι μερικές υποχωρήσεις, ώστε να γίνει η δουλειά σου άνετα, χωρίς περιττό περπάτημα. Και μετά, όταν θα μιλάς στο καφενείο με τούς όμοιούς σου, θα γκρινιάζεις επειδή τίποτα δεν πάει καλά.

Πώς θες να πάει καλά αν δεν κάνεις κάτι εσύ για να βελτιώσεις τον εαυτό σου; Γιατί πρέπει να βελτιωθούν πρώτα όλοι οι άλλοι και μετά εσύ; Είναι κάτι σαν τα επιχειρήματα που παραθέτουν ορισμένοι καπνιστές για να μπορούν να φουμάρουν ελεύθερα, που λένε ότι τα εργοστάσια και τα αυτοκίνητα και οι αεροψεκασμοί (ουργκ!) μολύνουν τον αέρα, τα τρόφιμα είναι επίσης μολυσμένα, η ραδιενέργεια θα μάς σκοτώσει όλους και μάς ενοχλούν τα τσιγάρα. Δηλαδή, να περιμένουμε να τακτοποιηθούν αυτά τα προβλήματα πριν προχωρήσουμε στα άλλα; Και ποιος αποφασίζει ποια προβλήματα θα λύσουμε πρώτα; Και ποιος μού λέει ότι, αν λυθούν όλα αυτά, μετά δεν θα βρεις άλλα για να αναβάλλεις τη λύση τού προβλήματος τού καπνού; Τέλος πάντων, μεγάλο θέμα άνοιξα και ξεφεύγω από το αρχικό. Αλλά είναι που έχω πολύ καιρό να γράψω κι έχουν μαζευτεί. Την κατανόησή σας, παρακαλώ!

Εντάξει, δε λέω κάτι καινούργιο. Ο κόσμος δεν θα αλλάξει όσο διαχωρίζουμε τον εαυτό μας από αυτόν. Αν περιμένουμε από το κράτος και τούς άλλους να βελτιωθούν πριν κάνουμε κάτι εμείς, τα ίδια πράγματα θα έχουμε ξανά και ξανά και ξανά. Και για ό,τι γίνεται, θα αθωώνουμε τον εαυτό μας και θα είμαστε υπερβολικά αυστηροί με τούς άλλους.

Υ.Γ. Το πρωί με ξύπνησε ένα τηλεφώνημα. Ήταν λάθος, από κάποιον μπάρμπα που είχε παραγγείλει μία τηλεόραση. Τού είπα ευγενικά ότι δεν ήταν ο αριθμός που έψαχνε και μού το έκλεισε χωρίς να μιλήσει. Δεν ξέρω από πού έμαθε τρόπους, αλλά δε μού άρεσε αυτό. Όταν ξαναπήρε, δεν απάντησα. Μετά από μερικά λεπτά, πήρε και τρίτη φορά. Επένδυσα τη φωνή μου με ένα παχύ στρώμα από "ξύπνησα απότομα και πρέπει να σηκωθώ, αλλά δεν θέλω", άσχετα αν ήμουν μια χαρά.

Εγώ: Ναι. (το πρωί μού βγαίνει ωραίο μπάσο, παθιάρικο)

Μπάρμπας: Ναι, -όνομα μαγαζιού- εκεί;

Εγώ: Όχι.

Μπάρμπας: Α, λάθος έκανα...

Εγώ: Ναι, λάθος πάλι.

Και μού το ξαναέκλεισε χωρίς κουβέντα. Τουλάχιστον το ψιλοδιασκέδασα. Σκέφτηκα να τού πω "παράτα την τηλεόραση και άνοιξε κανένα βιβλίο", αλλά δεν το έκανα. Αλλά έχω τον αριθμό του. Και έχω και απόκρυψη. Αν μού τη βαρέσει, θα τον ξεκωλιάσω, για να μάθει να είναι πιο ευγενικός. Αυτό βέβαια, δε με κάνει καλύτερο, οπότε μπορεί και να μην το κάνω! Να, ορίστε! Αντί να βελτιωθώ, σκέφτομαι πώς θα γίνω χειρότερος! Εύγε μου!

Mayday, Mayday! Rudolph down!

Κι εκεί που καθόμαστε ήρεμα, ξαφνικά το ζωντανό στη φάτνη έπεσε. Τί μπορεί να τού συνέβη άραγε;


1) Δεν άντεξε τόσο κέρατο;


2) Εξοστρακίστηκε κάποια σφαίρα;


3) Το γκρέμισαν οι μισητοί αναρχικοί/ κουκουλοφόροι/ γκάνγκστερ;


4) Ήταν θύμα τού ανασχηματισμού;


5) Κατέβηκε σε απεργία;


6) Βαρέθηκε να ακούει τις ιστορίες που τού διάβαζε ο άγιος κόκα-κόλα;


7) Το βάρεσε ο ήλιος και δεν είναι συνηθισμένο σε τέτοιες λιακάδες;


Πάω πιο κοντά και τί να δω; Ακόμα κάτω ήταν!




Τώρα που μιλάμε, ο Ρούντι (επιτρέψτε μου το χαϊδευτικό οικειότητας) έχει επιστρέψει στη θέση του, αλλά οι γιατροί αναγκάστηκαν να τού ακρωτηριάσουν τα κέρατα. Έστω και κάτω από τον, κάτα μία έννοια, ευνουχισμό του, θα συνεχίσει το έργο του, δηλαδή τη διάδοση τού άκρατου καταναλωτισμού.


Αλήθεια, ολόκληρος εργοστασιάρχης, με στρατιά από υπαλλήλους, που μοιράζει τόσα εκατομμύρια πακέτα κάθε χρόνο μέσα σε ένα βράδυ, δεν έχει λεφτά για να πάρει ένα αεροπλάνο τής προκοπής και κυκλοφορεί με το σκατοέλκηθρο; Παράξενο μού φαίνεται. Όλα τα άλλα είναι φυσιολογικά.

Θέλημα θεού

Αν ενδιαφέρεται κανείς, μπορώ να στείλω το κολλάζ και σε ένα ενιαίο αρχείο. Όταν πήγα να το φορτώσω εδώ, έβγαινε ένα θολό χάλι.

Oh Steve!

http://www.smbc-comics.com

http://lolgod.blogspot.com

Τσεκάρετε με μανία αυτές τις δύο σελίδες!

Spiti 69

Πολύ μ'αρέσει! Δεν ξέρω τί άλλο να γράψω!

jesus.blogspot.com

Άραγε, τί περιεχόμενο μπορεί να έχει αυτό το μπλογκ;

Το μεγαλείο τής αλληλοβοήθειας

Τις καημένες αυτές με τις εκπομπές που κάνουν το μεσημέρι... Τί περνάνε... Οι άνδρες τους προτιμούν να τις αγνοούν για χάρη τής Silvia Saint και τής Rita Faltoyano και αυτές μετά τρέχουν για να καθαρίσουν τα αποτελέσματα αυτού τού λανθάνοντος πάθους. Ευτυχώς όμως που, ως ομοιοπαθούσες, η μία σπέυδει να βοηθήσει την άλλη. Τελικά, αυτές οι εκπομπές δεν είναι τελείως για πέταμα. Κάποιες φορές μάς δίνουν κάποια σωστά διδάγματα. Να είναι καλά τα κορίτσια, να καθαρίζουν.

Τανδρών

Το Σάββατο που πέρασε, ήμασταν στη Δράμα για ένα live. Κάποια στιγμή αναγκαστήκαμε να χρησιμοποιήσουμε εκείνο το μέρος που αναγκαζόμαστε να χρησιμοποιήσουμε που και που. Και αυτό που αντικρύσαμε, δεν θα ήταν σωστό να μην το φωτογραφίσω, έτσι; Αντίθετα με αυτό που βλέπουμε στην φωτογραφία, το "ΓΥΝΑΙΚΩΝ" ήταν γραμμένο με τέτοιο τρόπο που να μην προκαλεί το αίσθημα τής ασυγκράτητης χαζομάρας που διακατέχει πολλούς από εμάς.


Για την ιστορία, το live δεν πήγε άσχημα. Ελπίζουμε ότι στα επόμενα θα έχουμε τουλάχιστον ένα νέο μέλος.

Ούξου!

Να προσπαθήσουμε να αναλύσουμε το περιεχόμενο τής εικόνας; Πρόκειται για κάτι γραμμένο σε έναν τοίχο. Σίγουρα είναι ένα σύνθημα με αποδοκιμαστικό χαρακτήρα. Αλλά για ποιο λόγο να γράφει κάποιος κάτι τέτοιο για την ΑΕΚ, η οποία δεν έχει τόσο φανατικούς αντιπάλους όπως ο ΠΑΟ και ο ΟΣΦΠ; Μήπως πρόκεται για μία κόντρα ανάμεσα σε συμμαθητές, η οποία εκφράζεται έτσι; Κι από την άλλη, τί λέξη είναι το "ούξου"; Να είναι κάτι παρόμοιο με το έξω, μόνο που τα φωνήεντα έχουν αντικατασταθεί με το αποδοκιμαστικό "ου"; Κι αν είναι έτσι, γιατί να μην χρησιμοποιήσει ο καλλιτέχνης λέξεις όπως "έξω", "κάτω", "ψόφος" κλπ, που είναι πιο έυκολα κατανοητές στο ευρύ κοινό; Και τελικά, μήπως αυτό το "ούξου" είναι κάτι παρόμοιο με το "ζήτω" και κάθομαι άδικα και γράφω τέτοιες βλακείες; Μπα, δεν μπορώ να φανταστώ κάποιον να λέει "ούξου ρε παιχταρά, ωραίος!", σε αντίθεση με ένα μπάσο, μακρόσυρτο, εκφοβιστικό "ούουουουξουουουου" που θα κάνει τούς παίκτες τής εχθρικής ομάδας να μην αισθάνονται τα γόνατά τους. Εντάξει μωρέ, παιδάκια είναι. Θα καταλάβουν.

Μη μού ρίχνετε ευθύνη!

Ήμουν στον δρόμο για την Ξάνθη και πήγαινα για πρόβα. Την πορεία επιβράδυναν κάποια αγροτικά αυτοκίνητα, που κουβαλούσαν καρπούζια. Ε, όταν διάβασα αυτό που έγραφε στο προπορευόμενο όχημα, ήξερα ότι έπρεπε να το φωτογραφίσω. Δε με τιμά που πήρα το τηλέφωνο και έκανα όσο ζουμ χρειαζόταν για να βγάλω τη λεζάντα, αλλά το αποτέλεσμα μού άφησε μία αίσθηση δικαίωσης. Έτσι κι αλλιώς, με 50 πηγαίναμε.