Ο τελευταίος ψηφοφόρος 2: Επιχείρηση Διάσωση

 Και επιτέλους, η συνέχεια τής επικής υπερπαραγωγής είναι εδώ, με περισσότερη δράση, ένταση και πάθος!

***ΠΡΟΣΟΧΗ***

Αν δεν έχετε δει την πρώτη ταινία, πηγαίνετε εδώ και δείτε την, για να μπορέσετε να απολαύσετε τη συνέχεια καλύτερα!

Έλα, πάρε φωτογραφίες να γουστάρεις!

Πριν από λίγο καιρό, πήρα μία καινούργια κάμερα, για να μπορέσουμε να γυρίσουμε το σίκουελ τού Τελευταίου ψηφοφόρου σε HD (το κάναμε και έμειναν λίγες μέρες για να τελειώσω με την επεξεργασία). Η κάμερα τραβάει και φωτογραφίες. Ορίστε μερικά δείγματα, για την απόλαυσή σας!

Ξεκινάμε με μία σπουδαία ευκαιρία! Ποιος δεν θα ήθελε ένα πόδι για το σπίτι του;;

Συνεχίζουμε με μία ταλαίπωρη ταμπέλα κάπου στη Θεσσαλονίκη.

Και λίγο πιο μετά, διαπιστώνουμε ότι πράγματι, δεν τα πετάνε τα σκουπίδια.

Όχι, τα τοποθετούν προσεκτικά πίσω από τις πινακίδες. Ποιος είπε ότι αυτός ο τόπος δεν έχει ελπίδα;

Αν το είπε κανείς, κάνει foul. Foul Pasion σε foul έκδοση.

Συνεχίζουμε με τα αυτοκίνητα. Και διδασκόμαστε ήθος και ευελιξία συνάμα (διότι η θεία που το πάρκαρε, ζήτησε συγνώμη από τον επερχόμενο ποδηλάτη τού οποίου τη ζωή έκανε δύσκολη πριν πάει "βιαστική" στη δουλειά της).

Και τώρα, μία σειρά φωτογραφιών, που μού αρέσει να ονομάζω "η τριλογία τής Άννας-Μαρίας". Όχι πολύ ευφάνταστος τίτλος, αλλά κάθε τίτλος θα ωχριούσε μπροστά στο μαγευτικό περιεχόμενο.

Άννα-Μαρία 1: The first blood

Άννα-Μαρία 2: The revenge

Άννα-Μαρία 3: We're not done yet

Ευχαριστούμε που μείνατε κοντά μας. Και τώρα μπορείτε να πηγαίνετε, δεν θα σάς χρειαστούμε άλλο.

The last voter / Ο τελευταίος ψηφοφόρος

Recently, we gathered and created this movie. You can see it here, with english subtitles. We hope that you will enjoy it!



Πρόσφατα μαζευτήκαμε και φτιάξαμε αυτήν εδώ την ταινία. Μπορείτε να την δείτε εδώ. Ελπίζουμε ότι θα την απολαύσετε!



Επίσης, κάνοντας κλικ εδώ, μπορείτε να μπείτε και στη σελίδα στο Φέιζμπουκ και να γίνετε θαυμαστές και επίσημα! Είμαι σίγουρος ότι θα είναι το πρώτο πράγμα που θα σκεφτείτε μόλις δείτε την ταινία!

Also, by clicking here, you can see the page on Facebook and become officially fans! I'm sure that it's gonna be the first thing you'll think of, after you watch the movie!

Και τώρα ένα διάλειμμα

Και τώρα που πήρα φόρα και ξανάρχισα να ποστάρω στο μπλογκ, θα μοιραστώ μαζί σας μερικές ενδιαφέρουσες φωτογραφίες που έχω τραβήξει τον τελευταίο χρόνο. Όχι και πάρα πολλές. Δυστυχώς τεμπελιάζω όταν έρχεται η ώρα να βγάλω το τηλέφωνο και να φωτογραφίσω (κάτι που ξεπέρασα εύκολα στο προηγούμενο ποστ, με τα αυτοκίνητα). Για να ξεκινήσουμε καλά, ας προσκυνήσουμε όλοι μαζί.

Μού αρέσει ιδιαίτερα η τελεία (αν δεν βρισκόταν εκεί, θα νόμιζα ότι είναι όλο μία λέξη) και δώστε βάση και στα διαλυτικά (ούμλάουτ, που λέμε κι εμείς οι σπουδαγμένοι). Για την ορθογραφία, κανένα σχόλιο, διότι υπάρχουν και χειρότερα. Όπως αυτό, ας πούμε.

Αν παρατηρήσετε πάνω αριστερά, θα διαπιστώσετε ότι γράφει ΠΤΥΧΙΟΥΚΧΟΙ. Δε λέω, τα λάθη είναι ανθρώπινα. Αλλά ποιος θα εμπιστευόταν κάποιον "πτυχιούκχο" για μαθήματα φιλολογίας; Υποθέτω ότι τα χαρτάκια που λείπουν, τα πήραν άλλοι φιλόλογοι για να σπεύσουν να διορθώσουν τούς "πτυχιούκχους".

Μπότες γυναικείες, μπότες παιδικές, μπαλαρίνες. Και κάπου εκεί ανάμεσα, ΥΠΟΛΟΙΠΑ ΟΥΓΚ. Τί στα κομμάτια είναι τα υπόλοιπα ουγκ; Και γιατί έχουν την ίδια τιμή με τις μπαλαρίνες;

Αυτό, από μόνο του δε λέει και πολλά. Εντάξει, φασόλια κι αυγά, αγγλικό πρωινό κλπ. Αλλά μερικά μέτρα πιο κάτω, ο αθέμιτος ανταγωνισμός και η ελεύθερη αγορά θα χτυπήσουν αμείλικτα.

Πρωινό ρε φίλε! Όχι μόνο φασόλια! Οι παραπάνω δύο φωτογραφίες τραβήχτηκαν στη Θάσο, σε έναν δρόμο. Αν αυτός ο δρόμος ήταν στη Φραγκία, θα λεγόταν κάπως έτσι:

Δεν γνώριζα τί σημαίνει αυτή η λέξη εκεί. Και όπως φαίνεται, ούτε το Γκουγκλ Τρανσλέιτ ξέρει. Αλλά δεν πειράζει, γιατί σάς έχω μία καταπληκτική ευκαιρία που δεν γίνεται να την αφήσετε να πάει χαμένη! Αν και δε νομίζω να προλαβαίνετε. Κάτι τέτοια τεφαρίκια δε μένουν και πολύ καιρό ξενοίκιαστα. Από την οδό Τσιμισκή, στη Θεσσαλονίκη, σάς παρουσιάζωωωω:

Ξέρω, είναι καταπληκτική ευκαιρία. Θα το έπαιρνα για μένα, αλλά δε μ'ενδιαφέρει. Τέλος πάντων, σκέφτομαι τί να κάνω τώρα. Να γράψω κι άλλο; Τί λες εσύ;

Άντε, καλά. Το κλείνω εδώ. Έτσι κι αλλιώς, μού τελείωσαν και οι φωτογραφίες.

1 + 0 συμβουλές για μία καλύτερη ζωή! (σεξ, τσόντα, Τζούλια, λεφτά) (για να μαζέψουμε κόσμο από το γκουγκλ)

Ωπ! Καλώς μας! Τί γίνεται; Καιρό έχουμε να τα πούμε, έτσι; Αφήστε τα, πλάκωσαν πολλές δουλειές τελευταία, πλακώθηκα κι εγώ μανιωδώς και αγωνιωδώς και δεν βρήκα χρόνο και όρεξη για να ανανεώσω τις Γλυκοπατατούλες μου. Μπορεί στο εξής να γράφω πιο συχνά, θα δούμε. Λοιπόν. Για σήμερα, σάς έχω έναν κατάλογο με 1 + 0 συμβουλές που θα σάς κάνουν καλύτερους ανθρώπους! Μελετημένα πράγματα, μέσα από τη ζωή! Φύγαμε!

1. Μην ασχολείστε με τούς μαλακισμένους καταλόγους που γράφει ο καθένας και αφορούν αποκλειστικά την προσωπική του αντίληψη και δεν εξαιρώ τον εαυτό μου από αυτό. Κάνετε αυτό που σάς κάνει να αισθάνεστε καλύτερα κι αν δείτε ότι κάτι δεν πάει καλά, αλλάξτε το. Αλλά μην περιμένετε από τον κάθε τυχαίο να σάς πει τι θα κάνετε επειδή βαριέστε να το ψάξετε.

Αυτά. Ελπίζω να τα ξαναπούμε σύντομα, έτσι; Μη χάνεστε!

Μαθήματα στιχουργικής για αρχάριους

Το κείμενο που ακολουθεί είναι αφιερωμένο στον Χρήστο και τον Χρήστο, μαζί με τούς οποίους είχαμε θεσπίσει τούς πρώτους νόμους τής στιχουργικής, την άνοιξη τού 2003 στη Θεσσαλονίκη, εν μέσω τόσης βλακείας που κόντεψε να μάς πνίξει.

Το γνωρίζουμε πολύ καλά. Οποιοσδήποτε μπορεί να γίνει στιχουργός, τραγουδιστής, συνθέτης, ενορχηστρωτής κλπ. Σήμερα, συγκεντρώνω όλη μου τη γενναιοδωρία και την 17χρονη δημιουργική εμπειρία μου και μοιράζομαι μαζί σας τα μυστικά τής στιχουργικής. Φροντίστε να σώσετε τη σελίδα, αν την ανακαλύψουν δεν την βλέπω να κρατάει για πολύ!

Πρώτος νόμος τής στιχουργικής

-----------------------------------------------------------

Κάθε λέξη κάνει απόλυτη ομοιοκαταληξία με τον εαυτό της. Και μπορεί κάλλιστα να μάς βγάλει από μία δύσκολη θέση, όταν δεν ξέρουμε τί να γράψουμε. Τρανό παράδειγμα το εκπληκτικό τρίστιχο:

Αν πας με άλλη
θα σού σπάσω το κεφάλι
Γιατί σαν κι εμένα για σένα δεν υπάρχει άλλη

Εντυπωσιακός, πράγματι, ο τρόπος με τον οποίο χρησιμοποιεί περίτεχνα τούς δύο πρώτους νόμους και μάς δίνει την ευκαιρία να περάσουμε στον δεύτερο.

Δεύτερος νόμος τής στιχουργικής
----------------------------------------------------------------

Κάθε λέξη κάνει σχεδόν απόλυτη ομοιοκαταληξία με τα παράγωγά τής ή τις αντίθετες λέξεις. Τα παραδείγματα άπειρα, καθώς πρόκειται για τον πιο διαδεδομένο νόμο.

Μα δεν θα δακρύσω πια για σένα
Και μη ρωτάς για μένα

Πάλι, μωρό μου, λείπεις
Πάλι μ'εγκαταλείπεις
Πάλι, μαλάκα, φεύγεις
Πάλι με αποφεύγεις

Δύο σε ένα! Αξιολάτρευτη Πέγκυ Ζήνα, ξέρεις πώς να μάς φτιάχνεις τη διάθεση!

Και το πουλί για να τραφεί
πρέπει ν'αλλάζει την τροφήηηηηη

(Το πουλί τού Χρηστάκη)

Ωραία μέρα σήμερα
Οι άγριες οι τίγρεις έγιναν γατάκια ήμερα
Ωραία μέρα σήμερα
Οι κοιμισμένες σκέψεις έγιναν θεριά ανήμερα (γιατί, εγώ καλύτερος είμαι;)

-μπλα μπλα- μελωδία για σένα
που να σού θυμίζει μόνο εμένα

Εδώ, η γλυκιά, πεντάμορφη και καλλίφωνη Νατάσα Θεοδωρίδου (ναι, έχω διάθεση για μεγάλο χαβαλέ), διαλέγει ένα τραγούδι που συνδυάζει τον δεύτερο νόμο με τον πρώτο υποκανόνα τής στιχουργικής.

Πρώτος υποκανόνας τής στιχουργικής
----------------------------------------------------------------------------

Έρχονται στιγμές που για μία ή δύο συλλαβές, δεν μπορεί να συμπληρωθεί ο στίχος. Εδώ μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε τις λέξεις-στόκους, που καλύπτουν τις ανάγκες μας χωρίς να αλλοιώνουν το -βαθύ μέχρι πάτου- νόημα που θέλουμε να δώσουμε. Το ξεκάρφωτο "μόνο" στο προηγούμενο θεοδωρίδειο ρεφρέν είναι ένα μικρό παράδειγμα.

Υποφέρω, υποφέρω, υποφέρω, υποφέρω ΠΟΛΥ
μπλα μπλα μπλα πίπες η ζωή μου μισή

Ουγκ ουγκ μπλα μπλα μπλα ντάμπα ντούμπα ΣΟΥ ΛΕΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩ

Το καμάρι των καβαλιωτών (ένας από τούς 50 λόγους για να χαίρονται κάποιοι που είναι καβαλιώτες, σύμφωνα με γκρουπ αυτοϊκανοποίησης τού Φέιζμπουκ), η Δέσποινα Μαλέα, μαζί με τον γκουρού των στιχουργών, που κάθε επίδοξος δημιουργός έχει την αγιογραφία του στο εικονοστάσι, τον Φοίβο, δημιουργούν έργα ανεκτίμητης και διαχρονικής αξίας.

Τί είχαμε, τί χάσαμε
ΣΤΟ ΛΕΩ (ψωλέω για κάποιους), σε ξεχάσαμε

Η υποψήφια βουλευτής τής συμμορίας τού Καρατζαφύρερ, Ιφιγένεια Σαρρή, παραδίδει μέσω τής τέχνης, μαθήματα πατριδολαγνείας, θρησκοληψίας και οικογενειοκρατίας. Εύγε της!

Τρίτος νόμος τής στιχουργικής
----------------------------------------------------------------

Οι χιλιοχρησιμοποιημένοι συνδυασμοί ομοιοκαταληξιών, δεν τρέχει τίποτα αν ξαναχρησιμοποιηθούν από εμάς. Στο κάτω-κάτω, δεν τούς έχει κατοχυρώσει κανείς. Αναφέρονται ενδεικτικά μερικοί.

Ζωή - ψυχή (κάποιες φορές και φιλί)
Μάτια - κομμάτια
Αγαπάω - πάω
Αγαπώ - πω (όπως "τί να σού πω")
Ψέμα - αίμα
Πόνος - μόνος
Κώλος - όλος

Καλά, το τελευταίο μπορει και να μην είναι και τόσο συχνά χρησιμοποιημένο.

Τέταρτος νόμος τής στιχουργικής
----------------------------------------------------------------------

Η δημιουργία ασυνήθιστων ομοιοκαταληξιών σε βάρος τού νοήματος. Καλά, δεν μπορούμε να πούμε ότι τα προηγούμενα παραδείγματα ξεχείλιζαν από νόημα, αλλά έλεγαν κάτι, έστω και απλοϊκό. Για να κατανοήσουμε τον τέταρτο νόμο, θα δούμε το εξής:

Ακριβό μου διθέσιο, καλό μου αμάξι
Σαν περνάς απ'τ'απαίσιο μπροστά

Εδώ, ποιο είναι το νόημα; Έχω ένα κορυφαίο αυτοκίνητο, αλλά έχω και προβλήματα; Ή ότι ήθελα να γράψω κάτι κι ας λέει και βλακείες. Διότι, προσωπικά μού φαίνεται μεγάλη μαλακία να γίνονται τραγούδι τα προβλήματα των πλούσιων (όταν υπάρχει η αναφορά στα λεφτά, όχι στα συναισθήματα, μην παρεξηγηθούμε), αλλά η ομοιοκαταληξία είναι κορυφαία.

Πέμπτος νόμος τής στιχουργικής
----------------------------------------------------------------------

Λέξεις που χρησιμοποιούνται ελάχιστα ως καθόλου στην καθημερινή μας γλώσσα, μπορούν να γίνουν μέρος ενός στίχου επειδή κάνουν ωραία ομοιοκαταληξία κι επειδή κολλάνε στον εγκέφαλο σαν βδέλλες. Δεν έχω παραδείγματα. Ήδη έχω αρχίσει να πονάω από την προσπάθειά μου να θυμηθώ όλες αυτές τις αηδίες.

Έκτος νόμος τής στιχουργικής
----------------------------------------------------------------

Φροντίζουμε να είμαστε στο πνεύμα τής εποχής. Κατά καιρούς κυκλοφορούν καινούργιες λέξεις, φράσεις, κάποιες φορές και τρόποι ομιλίας. Αμαρτία είναι να μιλάμε ακόμα σαν να είμαστε στο 1821.

Πάμε Χαβάη με μία ρόδα

Η αγαπημένη μας Κύστη Πρωτοψάλτη, σύμφωνα με τις εντολές τής εποχής, ενώ παίρνει παρτούζα, ήθελα να πω ότι διασκευάζει, ένα τραγούδι που λέει "it's a pity you already have a wife" και ταυτόχρονα κόβει αυτό το περιττό και κουραστικό "στη" που το τσεκουρώνουμε γενικότερα και ακουγόμαστε πολύ πιο ωραίοι και μάγκες και γλυτώνουμε λέξεις χωρίς να κόβουμε το νόημα. Μένουμε Ελλάδα και μένουμε και μαλάκες.

Έβδομος νόμος τής στιχουργικής
-----------------------------------------------------------------------

Αυτοπεποίθηση και σιγουριά που να ξεχειλίζει.

Για πάντα θα μείνω, αν ρωτάς
Για πάντα θά'μαι εδώ, να με κοιτάς

Ώπα ρε αξιοθέατο! Μη σε χάσουμε! Για να κάνει ομοιοκαταληξία ο φίλος μας ο Χάλης ο Μιχατζηγιάννης, βγήκε 12 μέτρα οφσάιντ. Σαν να λέει "Σού έλειψα. Θέλεις να έρθεις να με δεις."

Έχω μεγάλη ζήτηση
και γίνεται συζήτηση γύρω απ'τ'όνομά μου

Και γύρω από την Έφη Θώδη επίσης. (ποιος πρόσεξε τον άλλο νόμο που εφαρμόζεται εδώ;)

Ανεπανάληπτος θα είμαι εγώ για σένα
Ανεπανάληπτος θα λες κι εσύ για μένα

Πάλι δύο νόμοι σε μία μαλακία. Δεν τελειώνουν.

Θέλω τα ώπα μου, θέλω τις τρέλες μου, θέλω έναν σκασμό αηδίες γενικά

Εντάξει, είσαι ένα κακομαθημένο σίχαμα. Ήταν ανάγκη να το κάνεις τραγούδι;

-----------------------------------------------------------------------------------------------

Τώρα πλέον ξέρετε. Όταν ακούτε κάτι, μπορείτε να λέτε "χμμμ, αυτό υπάγεται στον τέταρτο νόμο τής στιχουργικής, αλλά δανείζεται στοιχεία και από τον δεύτερο" στην παρέα σας και να ψαρώνουν όλοι. Αυτά είναι τα μυστικά τής τέχνης. Και τώρα, γρήγορα δουλειά! Φτιάξτε κι εσείς τις δικές σας παροιμιώδεις μαλακίες, για να εμπλουτίσουμε αυτό το υπέροχο οικοδόμημα τής ανυπαρξίας! Μέχρι να τα ξαναπούμε, τα λέμε.

Κρίση; Ποια κρίση;

Ποια κρίση μωρέ; Η μόνη κρίση που ξέρω, είναι αυτή εδώ.

Ο δρόμος μού ανήκει

Λοιπόν, χωρίς εισαγωγές και χαζομάρες, δείτε τί πρέπει να κάνετε για να είστε πρώτες μούρες στον δρόμο και γενικότερα ίσως. Ξεκινάμε.

Κεφάλαιο πρώτο. Οδήγηση.

Πρώτο πράγμα που πρέπει να θυμάμαι όταν μπαίνω στο αυτοκίνητο είναι ότι οι δρόμοι μού ανήκει. Πληρώνω φόρους, τέλη κυκλοφορίας, άρα μπορώ να κάνω ό,τι γουστάρω. Πρώτα κουμπώνω τη ζώνη πίσω από την πλάτη μου για να σκάσει αυτή η μαλακία που βάλανε στα καινούργια αυτοκίνητα και κουδουνίζει αν δεν φορέσεις ζώνη. Σιγά μην περιοριστώ. Και τώρα, είμαι έτοιμος να ξεκινήσω. Θα συναντήσω πολλά στον δρόμο μου, αλλά έχω μάθει να τα αντιμετωπίζω.

Όταν θέλω να στρίψω και νομίζω ότι χρειάζεται οπωσδήποτε να ανάψω φλας, μπορώ να το κάνω αμέσως μόλις ξεκινήσω να παίρνω την στροφή. Αφού ξέρω ότι θα στρίψω, τί το χρειάζομαι; Όποιος είναι από πίσω, ας περιμένει. Το ίδιο ισχύει και όταν θέλω να παρκάρω. Μπορώ να βγάλω αλάρμ όταν θα έχω σταματήσει ή όταν θα έχω κόψει σημαντικά ταχύτητα και ο πισινός μου έχει ήδη καταλάβει ότι θα παρκάρω. Βλέπεις, για άλλους το φλας σημαίνει πρόθεση. Για μένα σημαίνει γεγονός. Και εφόσον τα γεγονότα μιλάνε από μόνα τους, κάποιες φορές δεν χρειάζεται φλας. Απλά πράγματα. Στο ξεπαρκάρισμα είναι καλό να προσέχω περισσότερο, γιατί υπάρχουν και μαλάκες που πηγαίνουν στον δρόμο και μπορεί να πέσουν πάνω μου.

Όσον αφορά το παρκάρισμα, είπαμε. Ο δρόμος μού ανήκει. Μπορώ να παρκάρω όπου θέλω, αρκεί να μην περπατήσω καθόλου. Θα τριπλοπαρκάρω έξω από την καφετέρια όπου θα περάσω το πρωί μου, θα στενέψω τον δρόμο (ΜΟΥ), αλλά θα βλέπω το αμάξι μου. Και θα το βλέπουν και οι άλλοι. Επίσης, αν θέλει η κυρά να σταματήσει κάπου για ψώνια, θα σταματήσω στη μέση τού δρόμου, διότι κι εκείνη δεν έφτιαξε την κορμάρα της περπατώντας, έτσι; Ας περιμένουν οι πισινοί, δεν θα πάθουν τίποτα. Βέβαια, αν είμαι μόνος μου, σταματάω, κατεβαίνω, κάνω τη δουλειά μου, κάνω την κλασική χειρονομία "μισό λεπτό" στους άλλους, ρίχνω και κανένα μπινελίκι σε αυτούς που δε σέβονται το ότι τούς αφήνω να χρησιμοποιούν τον δρόμο μου και φεύγω.

Η χειρονομία "μισό λεπτό" είναι χρήσιμη όταν παρκάρω μπροστά από κάποιον που ετοιμάζεται κι έχει βγάλει φλας για να ξερπαρκάρει. Σιγά μη μετακινηθώ. Ας περιμένει να κάνω τη δουλειά μου. Δεν θα πάθει τίποτα.

Μπορώ να παρκάρω όπου γουστάρω. Κι αν έχω ένα τεράστιο 4Χ4 με επιπλέον καρότσα, μπορώ να το παρκάρω στη γωνία και να κλείνω την ορατότητα αυτού που έρχεται και θέλει να στρίψει αλλά δεν μπορεί επειδή εγώ πάρκαρα εκεί και βγαίνει στα τυφλά με αποτέλεσμα να έρθει ένα μηχανάκι και να πέσει πάνω του. Αυτός φταίει, που βγήκε, θα τού το πει κι ο άσχετος παππούς με την πίτσα στο χέρι. Εγώ θα βγω ζάχαρη. (σημ. Αυτό μού έχει συμβεί. Ευτυχώς που το παιδί δεν έπαθε τίποτα. Ένας περίεργος γέρος επέμενε ότι εγώ έφταιγα και ο μαλάκας με το πελώριο όχημα, το πήρε κι εξαφανίστηκε. Ο θεός να τούς κόβει χρόνια και να μού δίνει σκουλαρίκια.)

Όπου γουστάρω, είπα. Πάνω σε πεζοδρόμια, μπροστά σε ράμπες για τη μετακίνηση ανθρώπων με κινητικά προβλήματα (έλα μωρέ, σιγά μην έρθει τώρα). Οι δρόμοι μού ανήκουν. Γι'αυτό και στα φανάρια κάνω επίσης ό,τι γουστάρω. Αν είμαι πρώτος, δεν πειράζει να ξεχαστώ σκαλίζοντας τη μύτη μου με δύο δάχτυλα, θα το προλάβω το φανάρι. Αν δεν είμαι πρώτος, πατάω αμέσως κόρνα, για να μην ξεχαστεί ο μαλάκας μπροστά και χάσω το φανάρι. Επίσης, προσπερνάω οτιδήποτε με εμποδίζει να φτάσω πρώτος στο κόκκινο φανάρι. Δεν το ξέρουν ότι η θέση εκκίνησης είναι σημαντική και παίρνεις πιο πολλούς πόντους; Βλάκες...

Α, μίλησα για προσπέραση. Καταρχήν, όταν μιλάω στο τηλέφωνο, κινούμαι αργά και όσο γίνεται πιο κοντά στη μέση τού δρόμου. Επειδή εγώ πάω με το πάσο μου και μιλάω στο γκομενάκι, δε σημαίνει ότι οι άλλοι μπορούν να με περνάνε. Ή απλά δε με νοιάζει. Αλλά όταν κάποιος μιλάει στο τηλέφωνο και κινείται όσο γίνεται πιο κοντά στη μέση τού δρόμου, δεν μπορώ να το ανεχτώ. Θα πατήσω κόρνα, θα τού κολλήσω, στην ανάγκη θα τον πετάξω από τον δρόμο. Δεν μπορείς εσύ κύριε να κόβεις την κυκλοφορία! Έχουμε πληρώσει για τον δρόμο! Κι επίσης, όταν είμαστε 5-6 αυτοκίνητα και μπροστά ένα φορτηγό, ποιος πρέπει να προσπεράσει πρώτος όταν βγούμε στην ευθεία; Μα φυσικά, αυτός που έχει το πιο γαμάτο αυτοκίνητο. Συνήθως είναι ο τελευταίος, οπότε προσπερνάει μερικούς στη σειρά, μένει και στο αντίθετο ρεύμα περισσότερη ώρα, αλλά είναι ο πιο γαμάτος κι αυτό δεν αλλάζει.

Εννοείται ότι καλό είναι να ξέρει όλος ο κόσμος ότι έχω δυνατά ηχεία κι ακούω κορυφαία μουσική. Οπότε, ορθάνοιχτα παράθυρα και Πλούταρχος στο τέρμα. Και περνάμε αργά αργά από τις καφετέριες για να κόψουμε κίνηση. Και όσο για τούς πεζούς, είτε είναι γιαγιάδες, είτε φορτωμένοι, είτε βρέχει, είτε είναι σε διάβαση, δε μάς απασχολεί. Θα περάσουμε και ας τούς δώσει προτεραιότητα ο επόμενος. Ο πισινός.

Κεφάλαιο δεύτερο. Πεζοί.

Όταν είμαι πεζός, έχω προτεραιότητα. Ο δρόμος μού ανήκει. Και δεν μπορεί κανείς οδηγός να με πατήσει, γιατί θα με πληρώνει. Αυτό μού δίνει το δικαίωμα να περπατάω στη μέση τού δρόμου σαν να μη συμβαίνει τίποτα και χωρίς να κοιτάω αν έρχεται αυτοκίνητο. Το ίδιο ισχύει όταν μού δίνουν προτεραιότητα και δεν περνάνε σαν μανιακοί. Πηγαίνω με το πάσο μου.

Κεφάλαιο τρίτο. Τροχονόμοι.
Συμβουλεύομαι τις πινακίδες. Αν πάρκαρε παράνομα, τον γράφω, ανάλογα και με τα κέφια μου ή τα κέφια τού προϊστάμενου. Μετά, οι κλήσεις σε σημαντικά πρόσωπα θα σβηστούν και οι υπόλοιπες θα πληρωθούν. Επίσης, θα βάλω τις φωνές σε όποιον μού μιλήσει, είτε ευγενικά είτε με τσαμπουκά, για να καταλάβουν ποιος είναι η εξουσία. Ο δρόμος μού ανήκει.
_______________________________________________

Το παρόν κείμενο θα ενημερωθεί όποτε υπάρξουν ιδέες για να το συμπληρώσουν.

Χιμαιρολόγιο

Εντάξει, είναι έτοιμο, εδώ και μία εβδομάδα. Γύρω στον Δεκέμβριο μού τη βάρεσε και τελικά το εφάρμοσα. Αποφάσισα ξαφνικά, ότι γουστάρω να κάνω σκίτσα. Όποιος ενδιαφέρεται να δει το αποτέλεσμα, το μπλογκ είναι το http://chimerolog.blogspot.com.

Υ.Γ. Φρέντε, ευχαριστώ.

11 year old pregnant girl

Κυκλοφορεί αυτό το e-mail, να προσέχετε. Κίνδυνος, θάνατος και τα σχετικά!

On December 24, 2006 at 8 oclock in the morning, a young 14 year old boy by the name of Scott Jackson was found dead. Doctors couldn't come up with the cause of his death. His mother checked his emails to see if she could figure out what happened. Turns out he was still signed into his Yahoo email account. She found he had gone to sleep after he read and didn't send a chain letter about a little girl that kills you in your sleep with no natural cause of death. This is the email she read: My name is ofelia Heras. I'm 16 years old. I'm a murderer. I have no face. When you look at me you'll die immediately. You have 900 seconds to send this to 24 or I will visit you tonight.
Put subject as:
11 year old pregnant girl

Δηλαδή, τη γαμήσαμε! Δεν θα μείνει ρουθούνι!

Mayday, Mayday! Rudolph down!

Κι εκεί που καθόμαστε ήρεμα, ξαφνικά το ζωντανό στη φάτνη έπεσε. Τί μπορεί να τού συνέβη άραγε;


1) Δεν άντεξε τόσο κέρατο;


2) Εξοστρακίστηκε κάποια σφαίρα;


3) Το γκρέμισαν οι μισητοί αναρχικοί/ κουκουλοφόροι/ γκάνγκστερ;


4) Ήταν θύμα τού ανασχηματισμού;


5) Κατέβηκε σε απεργία;


6) Βαρέθηκε να ακούει τις ιστορίες που τού διάβαζε ο άγιος κόκα-κόλα;


7) Το βάρεσε ο ήλιος και δεν είναι συνηθισμένο σε τέτοιες λιακάδες;


Πάω πιο κοντά και τί να δω; Ακόμα κάτω ήταν!




Τώρα που μιλάμε, ο Ρούντι (επιτρέψτε μου το χαϊδευτικό οικειότητας) έχει επιστρέψει στη θέση του, αλλά οι γιατροί αναγκάστηκαν να τού ακρωτηριάσουν τα κέρατα. Έστω και κάτω από τον, κάτα μία έννοια, ευνουχισμό του, θα συνεχίσει το έργο του, δηλαδή τη διάδοση τού άκρατου καταναλωτισμού.


Αλήθεια, ολόκληρος εργοστασιάρχης, με στρατιά από υπαλλήλους, που μοιράζει τόσα εκατομμύρια πακέτα κάθε χρόνο μέσα σε ένα βράδυ, δεν έχει λεφτά για να πάρει ένα αεροπλάνο τής προκοπής και κυκλοφορεί με το σκατοέλκηθρο; Παράξενο μού φαίνεται. Όλα τα άλλα είναι φυσιολογικά.

Oh Steve!

http://www.smbc-comics.com

http://lolgod.blogspot.com

Τσεκάρετε με μανία αυτές τις δύο σελίδες!

Spiti 69

Πολύ μ'αρέσει! Δεν ξέρω τί άλλο να γράψω!

Το μεγαλείο τής αλληλοβοήθειας

Τις καημένες αυτές με τις εκπομπές που κάνουν το μεσημέρι... Τί περνάνε... Οι άνδρες τους προτιμούν να τις αγνοούν για χάρη τής Silvia Saint και τής Rita Faltoyano και αυτές μετά τρέχουν για να καθαρίσουν τα αποτελέσματα αυτού τού λανθάνοντος πάθους. Ευτυχώς όμως που, ως ομοιοπαθούσες, η μία σπέυδει να βοηθήσει την άλλη. Τελικά, αυτές οι εκπομπές δεν είναι τελείως για πέταμα. Κάποιες φορές μάς δίνουν κάποια σωστά διδάγματα. Να είναι καλά τα κορίτσια, να καθαρίζουν.

Τανδρών

Το Σάββατο που πέρασε, ήμασταν στη Δράμα για ένα live. Κάποια στιγμή αναγκαστήκαμε να χρησιμοποιήσουμε εκείνο το μέρος που αναγκαζόμαστε να χρησιμοποιήσουμε που και που. Και αυτό που αντικρύσαμε, δεν θα ήταν σωστό να μην το φωτογραφίσω, έτσι; Αντίθετα με αυτό που βλέπουμε στην φωτογραφία, το "ΓΥΝΑΙΚΩΝ" ήταν γραμμένο με τέτοιο τρόπο που να μην προκαλεί το αίσθημα τής ασυγκράτητης χαζομάρας που διακατέχει πολλούς από εμάς.


Για την ιστορία, το live δεν πήγε άσχημα. Ελπίζουμε ότι στα επόμενα θα έχουμε τουλάχιστον ένα νέο μέλος.

Ούξου!

Να προσπαθήσουμε να αναλύσουμε το περιεχόμενο τής εικόνας; Πρόκειται για κάτι γραμμένο σε έναν τοίχο. Σίγουρα είναι ένα σύνθημα με αποδοκιμαστικό χαρακτήρα. Αλλά για ποιο λόγο να γράφει κάποιος κάτι τέτοιο για την ΑΕΚ, η οποία δεν έχει τόσο φανατικούς αντιπάλους όπως ο ΠΑΟ και ο ΟΣΦΠ; Μήπως πρόκεται για μία κόντρα ανάμεσα σε συμμαθητές, η οποία εκφράζεται έτσι; Κι από την άλλη, τί λέξη είναι το "ούξου"; Να είναι κάτι παρόμοιο με το έξω, μόνο που τα φωνήεντα έχουν αντικατασταθεί με το αποδοκιμαστικό "ου"; Κι αν είναι έτσι, γιατί να μην χρησιμοποιήσει ο καλλιτέχνης λέξεις όπως "έξω", "κάτω", "ψόφος" κλπ, που είναι πιο έυκολα κατανοητές στο ευρύ κοινό; Και τελικά, μήπως αυτό το "ούξου" είναι κάτι παρόμοιο με το "ζήτω" και κάθομαι άδικα και γράφω τέτοιες βλακείες; Μπα, δεν μπορώ να φανταστώ κάποιον να λέει "ούξου ρε παιχταρά, ωραίος!", σε αντίθεση με ένα μπάσο, μακρόσυρτο, εκφοβιστικό "ούουουουξουουουου" που θα κάνει τούς παίκτες τής εχθρικής ομάδας να μην αισθάνονται τα γόνατά τους. Εντάξει μωρέ, παιδάκια είναι. Θα καταλάβουν.

George Carlin - Religion (χωρίς σχόλια)

Μη μού ρίχνετε ευθύνη!

Ήμουν στον δρόμο για την Ξάνθη και πήγαινα για πρόβα. Την πορεία επιβράδυναν κάποια αγροτικά αυτοκίνητα, που κουβαλούσαν καρπούζια. Ε, όταν διάβασα αυτό που έγραφε στο προπορευόμενο όχημα, ήξερα ότι έπρεπε να το φωτογραφίσω. Δε με τιμά που πήρα το τηλέφωνο και έκανα όσο ζουμ χρειαζόταν για να βγάλω τη λεζάντα, αλλά το αποτέλεσμα μού άφησε μία αίσθηση δικαίωσης. Έτσι κι αλλιώς, με 50 πηγαίναμε.