Τραγικό

Πάνω από 70% στους εγκληματίες που έχουν καταστρέψει τον τόπο. 7% στη συμμορία των ψευτών, των φασιστών, των υποκριτών. Είναι δυνατό να είμαστε τόσο αφελείς, τόσο ξεπουλημένοι, τόσο παρτάκηδες, τόσο απληροφόρητοι;

Ο πόλεμος είναι εξαιρετικά κερδοφόρα επιχείρηση. Να το έχετε υπόψη όταν θα σάς δίνουν μερικά νεροπίστολα για να πάτε να ψοφήσετε σαν κρέατα ενώ αυτοί οι γαμιόληδες θα μετράνε λεφτά και θα είναι ασφαλείς. Συγχαρητήρια.

Ενισχύστε το θράσος μας

Επιτρέψτε μου να σάς συστήσω. Από εδώ μερικά από τα ιερά υλικά που θα κατασκευάσουν τον ιερό ναό τού άγιου Γεώργιου, ο οποίος υπάρχει ήδη, αλλά είπαμε να το μεγαλώσουμε διότι, ρε παιδί μου, πάνε καλά οι δουλειές και θέλουμε μεγαλύτερο μαγαζί, να χωράει πιο πολύ κόσμο. Από εκεί, αυτοί στους οποίους απευθύνεται η προστακτική. Δηλαδή, οι μεγαλοπαπάδες, οι μεγαλομοναχοί, αυτοί που έχουν τα λεφτά για να ενισχύσουν την διέγερση, εεε, την ανέγερση τού ιερού αυτού ναού. Άντε καλά, πλάκα κάνω. Οι συνταξιούχοι, οι μερικώς απασχολούμενοι υπάλληλοι, οι εντελώς απασχολούμενοι -και όχι ιδιαίτερα καλοπληρωμένοι- υπάλληλοι, οι αυτοαπασχολούμενοι -τρέχοντες και τρέμοντες κάθε που τελειώνει ο μήνας- επαγγελματίες και γενικότερα άνθρωποι που δεν τούς περισσεύουν και πολλά, αλλά δεν παραλείπουν να τα στάζουν πού και πού στην εκκλησία, έτσι, "για το καλό". Τίνος το καλό, δεν μπορώ να καταλάβω. Αν το σκέφτονταν λίγο, θα το έκαναν;





Το παλιό μαγαζί. Καθόλου ευκαταφρόνητο σε μέγεθος, μάλλον θα χρησιμοποιηθεί σαν αποθήκη για τα νέα εμπορεύματα όταν ετοιμαστεί το καινούργιο.


Τα μοναστήρια στο άγιο όρος έχουν ξεπατωθεί να διεκδικούν εκτάσεις γης και δεν τούς νοιάζει αν θα ξεσπιτώσουν ή αν θα καταστρέψουν τούς ανθρώπους που ζουν κι εργάζονται ήδη εκεί. Το ξέραμε ότι η εκκλησία είναι υπέρ των αστέγων, αλλά όχι και να προσπαθεί να δημιουργήσει καινούργιους.


Βέβαια, βρίσκουν και τα κάνουν. Οι άνθρωποι είναι μαζί τους. Υπάρχει και το κλασικό επιχείρημα "εγώ πάω στην εκκλησία για μένα, όχι για τούς παπάδες". Εντάξει, σεβαστό. Σκέψου όμως κάτι άλλο. Αυτοί οι ίδιοι, που είναι μέσα και είναι η δουλειά τους, φέρονται έτσι, χωρίς φόβο θεού, χωρίς σεβασμό στα τέκνα τού θεού. Και είναι μέσα στα πράγματα. Μήπως ξέρουν κάτι παραπάνω; Δε σε πονηρεύει λίγο αυτό; Αν ο ιδιοκτήτης μίας πιτσαρίας σού έλεγε στα μούτρα ότι δεν αντέχει την πίτσα, θα ξαναπήγαινες να φας εκεί; Εδώ γιατί είσαι τόσο επιεικής;



Εντάξει, το κάνεις για την ψυχή σου. Πολύ καλό αυτό. Υπάρχει έρευνα που αποδεικνύει ότι όσοι πιστεύουν, έχουν την τάση να ζουν περισσότερο. Τί τούς χρειάζεσαι τούς καλοπληρωμένους ιερούς ναούς και τούς καλοθρεμμένους παπάδες; Δεν εκφράζεσαι αρκετά από μόνος σου;



Αλλά πρέπει να βλέπουμε παντού εχθρούς. Υπάρχουν ΜΜΕλέγχου που με κάθε αποκάλυψη τής απατεωνιάς των ιερέων και τής θρησκείας γενικότερα, σπεύδουν να ανακαλύψουν εχθρούς και να κραυγάσουν για τις επιθέσεις που δέχεται η ορθοδοξία. Δηλαδή, η σωστογνωμία. Από ποιους; Μάλλον από τούς λαθογνώμους ή λαθογνώμονες ή όπως αλλιώς θέλει να το θέσει κάποιος.




Η Χρυσούπολη έχει δύο εφημερίδες. Η μία έχει αναφέρει ότι έστω και ένα γεροντάκι να έχει μείνει ακέραιο στο άγιο όρος, πρέπει να προστατευτεί η περιοχή. Δηλαδή, όλοι οι άλλοι να αλωνίζουν; Μήπως στην προσπάθεια να κρατηθεί η ορθοδοξία ψηλά στην αντίληψη των ανθρώπων, ξεχάσαμε τούς ανθρώπους; Μπερδέψαμε τις προτεραιότητες; Όπως αναφέρεται μία ανησυχία στην δεύτερη εφημερίδα, οι καιροί είναι δύσκολοι και δεν φταίει η εκκλησία. Εγώ γιατί νομίζω ότι έχει κάποια συμμετοχή; Κι αν δεν φταίει, γιατί δεν κάνει τίποτα για να διορθώσει την κατάσταση, αλλά σε κάποιες περιπτώσεις κάνει τα πάντα για την επιδεινώσει;



Έχουμε καταντήσει να δίνουμε βάση σε σύμβολα και να ξεχνάμε την ουσία. Ποια είναι η ουσία; Να ζούμε όλοι όσο γίνεται καλύτερα. Και το "όσο γίνεται καλύτερα", προσωπικά το ορίζω ως την κατάσταση στην οποία αισθανόμαστε ότι έχουμε τις λιγότερες δυνατές ανάγκες για να καλύψουμε. Έχουμε καλύψει τις βασικές ανάγκες μας έτσι ώστε να μπορούμε να τρέξουμε και να φωνάξουμε για να υπερασπιστούμε τις ανάγκες των παπάδων;



Σε παρακαλώ, αναγνώστη που διαφωνείς -και πολύ καλά κάνεις, εφόσον δεν εκφράζεσαι από τα λόγια μου-, μη με παρεξηγείς. Δε μιλάω έτσι επειδή μισώ τούς ανθρώπους. Το αντίθετο. Θα ήθελα να είμαι σε ένα μέρος όπου όλοι θα αισθανόμασταν όμορφα (χωρίς να είμαστε μαστουρωμένοι) και όταν υπάρχουν θεσμοί που υποτίθεται ότι ενώνουν σε ένα κλίμα αγάπης τούς ανθρώπους, αλλά ουσιαστικά κάνουν το αντίθετο, δεν μπορώ. Κάποτε τα πίστευα κι εγώ αυτά, αλλά έφτασα να αισθάνομαι τόσο κορόιδο... Η παρακάτω φωτογραφία είναι αφιερωμένη σε όλους τούς ανθρώπους. Με την ελπίδα ότι θα αρχίσουμε να είμαστε άνθρωποι (άνω θρώσκω = κοιτάω ψηλά) και θα πάψουμε να προσκυνάμε το τίποτα.

Γιατί σταμάτησα να παρακολουθώ αθλητικά - Μία κατάθεση ψυχής

Πριν από κάποια χρόνια, ήμουν πιο μικρός (εντυπωσιακή είσοδο έκανα σήμερα). Και μού άρεσε το ποδόσφαιρο. Και ήθελα να γίνω ποδοσφαιριστής. Ώσπου, σχεδόν 4 χρόνια μετά τη λήψη τής μεγάλης απόφασης, βρέθηκα να προπονούμαι με τούς μικρούς τής τοπικής ομάδας. Αλλά δε μού άρεσε. Ήθελα να παίζω μπάλα και όχι να κάνω ασκήσεις. Ήταν και ο προπονητής αυστηρός (λες και έπρεπε να είναι χαρούμενος), ε, δεν ήθελα και πολύ. Η μυθική καριέρα μου, τελείωσε αμέσως μετά τη δεύτερη προπόνηση. Και δεν είχα κλείσει ακόμα τα 13.


Όμως μού άρεσε και να το παρακολουθώ. Και, όπως όλα σχεδόν τα παιδιά, είχα και κάποια ομάδα που προτιμούσα. Και πολλές φορές, η διάθεσή μου επηρεαζόταν από τα αποτελέσματά της. Όταν πήγα φαντάρος, έλεγα ότι "είμαι Καβάλα", για να αποφεύγω αυτές τις συζητήσεις. Και, κάποια στιγμή, όχι πολύ αργότερα, αποφάσισα ότι είναι βλακώδες να σκοτίζομαι για τα αποτελέσματα κάποιων άγνωστων σε εμένα ανθρώπων, οι οποίοι βγάζουν και αρκετά λεφτά για να ζήσουν άνετα για πολλά χρόνια, οπότε δεν τούς πολυνοιάζει αν χάσουν και μερικούς αγώνες. Αλλά συνέχισα να βλέπω, με εντελώς ουδέτερα συναισθήματα.


Τώρα όμως, αποφάσισα να σταματήσω να βλέπω ποδόσφαιρο (έτσι κι αλλιώς δεν έβλεπα και τίποτα άλλο). Μόνο με παρέα και μόνο για την παρέα. Σταμάτησα να ακούω ΕΡΑ Σπορ. Έτσι κι αλλιώς, μιλάνε για αδιάφορα αθλητικά νέα, κάνουν βαρετές αναλύσεις συστημάτων, βάζουν εκνευριστικές διαφημίσεις και οι ακροατές που τηλεφωνούν, μού προκαλούν οργή και στενοχώρια. Αυτοί οι άνθρωποι έχουν καταφέρει να υποβαθμίσουν τον ελεύθερο χρόνο τους και να σκέφτονται για λογαριασμό των εταιριών. Σκέφτονται ποιο θα είναι το καλύτερο σύστημα για την ομάδα. Ξέρουν τούς παίκτες και πού παίζει καλύτερα ο καθένας. Αισθάνονται υπερήφανοι όταν η ομάδα κερδίζει. "Όλος ο κόσμος μιλάει για εμάς". Θά'θελες! Θα γούσταρες πάρα πολύ να ασχολείται με σένα όλος ο κόσμος, αλλά αυτοί που ασχολούνται με το θέμα, απλώς ασχολούνται με κάποια ομάδα. Εσύ είσαι απλά ένα μικρό, ασήμαντο κομμάτι τού "υπέροχου κόσμου τού/τής -όνομα ομάδας-, που μάς στηρίζει πάντα και είναι ο δωδέκατος παίκτης μας". Άντε πάλι, τ'άκουσες τα κοπλιμέντα σου! Και φουσκώνουν από περηφάνεια ή αφρίζουν από οργή. "Μάς ντροπιάσατε. Πετάξτε τις τιμημένες φανέλες (άιντε ωρέ Κολοκοτρώνη!) και πάτε στο σπίτι σας. Πουλημένοι." Πουλημένοι, λέει! Μα, οι άνθρωποι είναι επαγγελματίες. Και δεν γίνεται να κερδίζουν πάντα. Υπάρχουν κι άλλοι στο γήπεδο, όσο κι αν αυτό ακούγεται δυσάρεστο. Είναι 11 vs 11, όχι 11 μόνοι τους.


Και άντε, πες ότι νίκησαν ή πέταξαν τις φανέλες ή ανέλυσες το σύστημα τής ομάδας και είχες δίκιο. Ποιο είναι το δικό σου όφελος; Τί καινούργιο θα συμβεί για σένα, που θα έχει να κάνει με το αποτέλεσμα ενός αγώνα; Κι εδώ έρχεται ο βασικός λόγος για τον οποίο έχω ξενερώσει. Όλοι οι άνθρωποι που χαραμίζονται για χατήρι κάποιων εταιριών, που ταυτίζονται με κάποιες ομάδες και τις υπερασπίζονται με μανία, που ψάχνουν για ατελείωτες ώρες επιχειρήματα για να την πουν στον αντίπαλο - εχθρό και να αποδείξουν ότι αυτοί, μέσω τής ομάδας τους, είναι οι καλύτεροι. Οι άνθρωποι, που μπερδεύουν το ποδόσφαιρο με τον πόλεμο και τις εθνικές υποθέσεις και θέλουν να βλέπουν παντού εχθρούς και συμμάχους. Προφανώς επειδή στην πραγματικότητα είναι ήδη νικημένοι και έχουν παραιτηθεί. Οι άνθρωποι που, σε ομάδες όπως ο Ολυμπιακός, βλέπουν "την εργατιά, τη μαγκιά, τα φτωχαδάκια τού λιμανιού" και άλλα τέτοια, τρομακτικά αν σκεφτούμε λίγο τί ποσά δίνει ο Ολυμπιακός για μεταγραφές και για τα συμβόλαια των παικτών του (που καλά κάνουν και τα παίρνουν, αλλά δεν αντιπροσωπεύουν τίποτα πέρα από τον εαυτό τους). Οι άνθρωποι που, μη έχοντας κάτι δικό τους για να καμαρώσουν, αντιπροσωπεύονται από ομάδες για να στηρίζουν το περήφανο πολεμικό παρόν τους. Για το παρελθόν τους έχουν να λένε για τούς περσικούς πολέμους, για το 1821 και για το 1940, πάντα σύμφωνα με τα σχολικά βιβλία, τα οποία είναι φτιαγμένα για να τρομπάρουν εθνικό φρόνημα, δόξα, τιμή και να φουσκώνουν τούς αναγνώστες τους με υπερηφάνεια. Προφανώς ο αθλητισμός εκφράζει τη σύγχρονη ανάγκη για πολεμικούς θριάμβους.


Οι οπαδοί στις κερκίδες, δημιουργούν "καυτή ατμόσφαιρα". "Να έρθουν, τούς έχουμε ανάγκη". Ε, αν τούς έχετε ανάγκη, πληρώστε τους! Σάς κάνουν τη χάρη να σάς στηρίξουν, σάς τα στάζουν κι από πάνω! Σε ποιο επάγγελμα γίνεται αυτό; "Ρε παιδιά, θέλω να τακτοποιήσω τη βιτρίνα, χρειάζεται σκούπισμα και το πάτωμα. Χρειάζομαι τη στήριξή σας. Ελάτε να με βοηθήσετε και πληρώστε και €40, εκτός κι αν έχετε εισιτήριο διαρκείας. Θα είστε ο δεύτερος μαγαζάτορας." Ομοίως, "Όλοι αύριο στο συλλαλητήριο. Απαιτούμε από το κράτος να δώσει χώρο για το μαγαζί τού Σαραγλάκη. Δεν μπορεί να είναι πλέον στο ενοίκιο." Κι επίσης "Πουλημένε Σαραγλάκη, μην τολμήσεις να πουλήσεις αυτό το ζευγάρι παπούτσια/κόσμημα/τηλέφωνο/κουτί φαγητού/πλυντήριο που έχεις στη βιτρίνα. Εμείς οι πελάτες σου θα κάνουμε φασαρία". Και θα φοβηθεί πολύ ο Σαραγλάκης.


Τί να λέμε τώρα, εδώ ο άλλος είχε κερδίσει το Λόττο και είπε ότι θα έδινε τα λεφτά για να μείνει ο Πρέλιεβιτς στον ΠΑΟΚ. Δεν ξέρω αν το έκανε, αλλά είναι φρικτό και μόνο που το σκέφτηκε. Δηλαδή, έλυσε όλα του τα προβλήματα και πάει να λύσει και τού ΠΑΟΚ; Δεν μπορώ άλλο, δεν θέλω να βλέπω την ταλαιπωρία των "αιμοδοτών τού αθλητισμού". Βέβαια, χωρίς αυτούς, να τα σκάνε χοντρά και να φανατίζονται, δεν υπάρχει αθλητισμός. Λάθος. Ο πρωταθλητισμός είναι που δεν υπάρχει χωρίς αυτούς. Και τί έγινε; Θα πάθουμε τίποτα χωρίς μπουκωμένους, καλοπληρωμένους πρωταθλητές;

Πυρηνικά εργοστάσια! Αυτό είναι!

Και βγαίνει ο πρόεδρος τής ΔΕΗ και λέει "αν θέλετε φτηνό ρεύμα, χτίστε πυρηνικά εργοστάσια". Για να δικαιολογήσει το ότι η ΔΕΗ θα μάς τον χώνει όλο και πιο βαθιά, όλο και πιο άγρια, είπε ότι, "δεν βγαίνω ρε μάνα μου" (όχι έτσι βέβαια) και αν θέλουμε, υπάρχει η πυρηνική λύση. Και χωρίς να ξέρω και πάρα πολλά και με τις εικόνες τού καινούργιου Zeitgeist εξαιρετικά φρέσκες στο κεφάλι μου, αναρωτιέμαι. Γιατί στον διάβολο δεν ασχολείται κανείς με τα φωτοβολταϊκά συστήματα; Ή με τις ανεμογεννήτριες; Εντελώς απλά πράγματα. Πρέπει να πάμε στα πυρηνικά εργοστάσια; Μάς περνάνε για ηλίθιους; Μήπως είμαστε ηλίθιοι και συνεχίζουμε να τούς ανεχόμαστε; Μία χούφτα ανθρωπάκια και μάς κάνουν ό,τι γουστάρουν. Και οι περισσότεροι τούς σιγοντάρουν. Ε, ας ακούμε τούς διάφορους περίεργους να μάς ειρωνέυονται μπροστά στα μούτρα μας. Και ας φάμε και σκατά. Που θα φάμε πολλά ακόμα. Κι όταν βαρυστομαχιάσουμε, μπορεί να αρχίσουμε να σκεφτόμαστε ότι κάτι δεν πάει καλά.

Zeitgeist - Addendum

Η επόμενη εκπληκτική δουλειά τού Peter Joseph, Zeitgeist - Addendum, είναι έτοιμη. Προσωπικά, είδα την πρώτη ταινία 4 ή 5 φορές και σήμερα είδα για πρώτη φορά την δεύτερη. Και θα υπάρξουν κι άλλες. Επείγει να την δούμε όλοι, είτε συμφωνούμε είτε όχι, ώστε να έχουμε και κάποια άλλη γνώμη πέρα από τα καθιερωμένα και "αυτονόητα".

George Carlin - Religion (χωρίς σχόλια)

Ιδέα για διαφήμιση

(Ακούγεται ο ήχος ενός τσεκουριού να πέφτει πάνω σε ξύλο)

-ΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΧ...! (κραυγές αγωνίας) Αυτό το "αν χάσω να μού κοπεί ο πούτσος, τί τό'θελα...;

(εκνευριστική φωνή με στυλ "στά'λεγα εγώ") Καλύτερα, βάλε ένα στοίχημα στο πρακτορείο!

Ρε παληκάρια στον ΟΠΑΠ, μην ψάχνετε για ηλίθιους διαφημιστές για τις ραδιοφωνικές σας διαφημίσεις. Σάς έχω κι εγώ εξίσου ηλίθιες ιδέες και σάς τις δίνω δωρεάν. Ορίστε, μπορείτε να κρατήσετε αυτήν που μόλις είδατε. Αν και, κρίνοντας από τη δήλωση "οι αποδόσεις στο στοίχημα είναι χαμηλές επειδή δεν θέλουμε να δελεάζουμε τον κόσμο και να τζογάρει" ενώ οι διαφημίσεις που προσπαθούν να σπρώξουν τον κόσμο να παίξει όλα τα παιχνίδια τού ΟΠΑΠ δεν σταματάνε ποτέ και πουθενά, μάλλον καθένας έχει τούς διαφημιστές που αξίζει. Εκτός κι αν θεωρείτε τον κόσμο τόσο απελπιστικά ηλίθιο. Αλλά ο κόσμος γελάει μαζί σας.

Ευτυχισμένο Σάββατο και η καινούργια μέρα! Ζήτω! Μπράβο! Ώπα!

Μήπως να τελείωνε το παραμύθι...;

Εντάξει. Ποτέ δεν ήμουν πιο σίγουρος. Τόσο για τα αποτελέσματα και τον ρόλο των bookmakers στη διαμόρφωσή τους (ακόμα κι αν πολλοί δημοσιογράφοι -και όχι άδικα- θέλουν να μάς πείσουν για το αντίθετο), όσο και για τον εκφυλισμό και την ασημαντότητα τού θεσμού των εθνικών ομάδων.
.
.
Παράλληλα με τον αγώνα που έδειχνε το ιδιωτικό κανάλι, βλέπαμε και τα ζωντανά σκορ στο teletext. Μάς έκανε αρκετά μεγάλη εντύπωση το 0-2 που έκανε νωρίς η εθνική ομάδα τής Κροατίας μέσα στο Γουέμπλεϊ. Αμέσως ήρθαν στο μυαλό μου εικόνες. Εκατομμύρια ευρώ πρέπει να έπεφταν στο live betting τής Betfair για ανατροπή τής κατάστασης. Η εθνική ομάδα τής Αγγλίας ήθελε έστω και ισοπαλία και σιγά μην καθόταν να χάσει. Το 0-2 είχε γίνει πολύ νωρίς και υπήρχε πάρα πολύς χρόνος για να το καταφέρουν. Και η απόδοση θα είχε εκτιναχτεί αρκετά ψηλά. Η πρόβλεψή μου σε εκείνο το σημείο ήταν ότι αποκλείεται να έχανε η εθνική ομάδα τής Αγγλίας. Και πράγματι, σιγά-σιγά, άρχισα να επιβεβαιώνομαι. 2-2 στο δεύτερο ημίχρονο και είχα πει ότι αυτό θα είναι το τελικό σκορ όταν είχε γίνει το 1-2. Το τελικό 2-3, που άφησε την εθνική ομάδα τής Αγγλίας έξω από το Euro 2008, ούτε που μού πέρασε από το μυαλό. Φαντάζομαι και σε αρκετό κόσμο που έκανε τούς bookmakers ακόμα πιο πλούσιους. Πολύ ωραίο σενάριο πάντως. Όσοι δεν έπαιξαν τον άσο στην αρχή, θα τον έπαιξαν κατα τη διάρκεια τού αγώνα. Κανείς δεν γλύτωσε! Εκεί που όλοι μυρίζονταν ολική ανατροπή, έγινε το αναπάντεχο και καληνύχτα. Και οι παίκτες τής εθνικής ομάδας τής Αγγλίας πέτυχαν δύο τρυγόνια και όλοι είναι χαρούμενοι στο νησί, εκτός από τούς φιλάθλους. Αλλά η γνώμη τους δεν έχει καμμία σημασία. Άλλοι είναι που πληρώνουν τα εκατομμύριά τους και δεν έχουν λόγο να ασχολούνται με την γνώμη των πελατών.
.
.
Ναι, αλλά οι παίκτες, για ποιο λόγο να είναι χαρούμενοι; Καλά, δεν είπαμε ότι είναι και σίγουρο. Απλές εικασίες κάνουμε εδώ πέρα. Αρχικά, από όλα αυτά τα λεφτά που έχουν παιχτεί, δεν θα έχουν μερίδιο και οι ποδοσφαιριστές; Είτε σαν παίκτες τού στοιχήματος, είτε από καταρχήν συμφωνία. Αρκετό χρήμα. Δεν το περιφρονείς εύκολα. Όμως, υπάρχει κάτι πιο σημαντικό. Έτσι κι αλλιώς, αυτοί οι παίκτες είναι τρομερά καλοπληρωμένοι για να έχουν ιδιαίτερη ανάγκη τα λεφτά τού στοιχήματος. Μόνο που, αυτό το καλοκαίρι, οι παίκτες τής εθνικής ομάδας τής Αγγλίας, θα αξιωθούν να κάνουν διακοπές και να ξεκουραστούν. Μετά από μία γεμάτη διοργανώσεις και αγώνες χρονιά, στο νησί και στην Ευρώπη, το μόνο που έλειπε από τούς παίκτες είναι μία ασήμαντη διοργάνωση, στην οποία το πιθανότερο είναι ότι δεν θα κατάφερναν και πολλά πράγματα. Για ποιο λόγο να αγωνιστούν να τα χωρέσουν όλα; Είναι και τα κρούσματα θανάτων τα τελευταία χρόνια και δεν τούς παίρνει πλέον για υπερπροσπάθειες. Οι παίκτες τής εθνικής ομάδας τής Αγγλίας έπραξαν σωστά. Όσο για το Euro, έχω την εντύπωση ότι κάποιο αουτσάιντερ θα πρωταγωνιστήσει και φέτος, γιατί και οι παίκτες των υπόλοιπων φαβορί θα είναι ελαφρώς σκασμένοι.
.
.
Ένα άλλο ερώτημα, είναι το εξής: Τί ακριβώς εξυπηρετούν οι εθνικές ομάδες; Γιατί υπάρχουν; Για να βλέπει ο κόσμος και να λέει ότι η Πορτογαλία νίκησε την Μογγολία, η Σομαλία νίκησε το Ελ Σαλβαδόρ και η Αυστροουγγαρία νίκησε την Πρωσία; Για να έχει ο κόσμος κάτι να τούς αντιπροσωπεύει και να χαίρονται για τις επιτυχίες του; Η πρώτη παρεξήγηση ξεκινάει στον τρόπο διατύπωσης. Χθες έπαιξαν η εθνική ομάδα τής Ουγγαρίας με την εθνική ομάδα τής Ελλάδας. Στην τηλεόραση ακούσαμε ότι έπαιζαν η Ουγγαρία με την Ελλάδα. Δηλαδή, μετακινήθηκαν τα χώματα, τα βουνά και τα νερά και έπαιξαν με κάτι άλλα χώματα, βουνά και νερά. Μάλλον μάθαμε να τα λέμε έτσι χάριν συντομίας. Βέβαια, οι δημοσιογράφοι τα τελευταία χρόνια την έχουν δει "οπαδοί τής εθνικής ομάδας" και χρησιμοποιούν το απαράδεκτο "εμείς" όταν αναφέρονται στην ποδοσφαιρική ομάδα. "Πρέπει να προσέξουμε το παιχνίδι μας" και άλλα τέτοια χαριτωμένα, που μπαίνουν στις καρδιές τού κόσμου και αναπαράγονται. Και ο κόσμος νομίζει ότι ένας ποδοσφαιρικός αγώνας είναι μάχη και αντιπροσωπεύεται από τούς παίκτες, που απλά πηγαίνουν να παίξουν μπάλα. Αυτή η παρεξήγηση διογκώνεται σε περιπτώσεις μεγάλης ιστορικής αντιπαλότητας και η πίεση οδηγεί σε πανωλεθρίες τύπου 1-4 και σε εθνικές ντροπές ή σε εθνικούς θριάμβους τύπου 0-1 όταν οι "εχθροί" αντιμετωπίζουν αντίστοιχη πίεση από τον κόσμο τους. Ο κόσμος απαιτεί νίκες. Δεν ξέρουν ότι δεν γίνεται να κερδίζεις πάντα; Δεν ξέρουν ότι ΜΟΝΟ οι παίκτες κερδίζουν και χάνουν και αυτοί είναι απλοί πελάτες και παρατηρητές, των οποίων η γνώμη δεν έχει σημασία. Καθόλου.
.
.
Μία άλλη παρεξήγηση έχει να κάνει σχετικά με το κατά πόσο υποχρεωμένοι είναι οι παίκτες να παίζουν στις εθνικές ομάδες. Η G14, η οργάνωση που δημιουργήθηκε από κάποιους μεγάλους ευρωπαϊκούς συλλόγους για να διαφυλαχτούν τα συμφέροντα των ομάδων από τις εθνικές ομάδες που παίρνουν παίκτες και πολλές φορές τούς επιστρέφουν τραυματίες, έχει καταφέρει να κερδίσει 2 αποζημιώσεις από ομοσπονδία, αμφότερες για τον Μάικλ Όουεν, ο οποίος είναι πολύ άτυχος παίκτης (πρόσφατα χτύπησε πάλι και θα λείψει άλλους τρεις μήνες). Αν δεν παίζονταν τόσο μεγάλα πακέτα με τούς χορηγούς (και με τους bookmakers, αλλά αυτό είναι μυστικό και δεν το λέμε), οι εθνικές ομάδες θα ακολουθούσαν σταθερά φθίνουσα πορεία. Οι σύλλογοι θα απαιτούσαν από τούς παίκτες να κόψουν την εθνική ομάδα και με το δίκιο τους. Όπως είπε ο Αρσέν Βενγκέρ, "είναι σαν να έχεις ένα καλογυαλισμένο αυτοκίνητο, σε άριστη κατάσταση και να στο παίρνουν επειδή έτσι γουστάρουν, να το περνάνε από χίλιες ταλαιπωρίες και να στο πετάνε στο γκαράζ και να φεύγουν" (κάπως έτσι το είπε δηλαδή). Οι παίκτες δεν είναι στρατιώτες για να είναι υποχρεωμένοι να πηγαίνουν όταν υπάρχει επιστράτευση (ούτε οι στρατιώτες είναι υποχρεωμένοι, αλλά αυτό είναι άλλη ιστορία). Είναι επαγγελματίες και τον πρώτο λόγο τον έχει ο εργοδότης. Ούτε ο παίκτης, ούτε η εθνική ομάδα και, πολύ περισσότερο, ούτε οι οπαδοί/φίλαθλοι/παρατηρητές/πελάτες. Το πρώτο βήμα έγινε το καλοκαίρι με την Μπάγερν Μονάχου να θέτει σαν όρο στο συμβόλαιο τού Ζε Ρομπέρτο την αποχώρηση από την εθνική ομάδα. Το απαράδεκτο, αν ισχύει, είναι αυτό που άκουσα στο χθεσινό ρεπορτάζ τής εθνικής σας ομάδας, στην ΕΡΑ Σπορ, ότι οι παίκτες προτιμούν να είναι εκεί παρά στους συλλόγους τους. Τότε, ας πάρουν μεταγραφή στην εθνική τους ομάδα, για να χαίρονται συνέχεια και να μην προσβάλλουν τις ομάδες που τούς καλοπληρώνουν και τούς ασφαλίζουν και τούς πηγαίνουν στους καλύτερους γιατρούς αν τύχει να τραυματιστούν. Δεν είναι και πολύ επαγγελματική συμπεριφορά αυτή. Και όταν είσαι επαγγελματίας, είσαι υποχρεωμένος πρώτα απέναντι στη δουλειά σου.
.
.
Οι φτασμένοι παίκτες δεν έχουν λόγο να παίζουν στις εθνικές ομάδες. Είναι καλύτερα, τόσο για αυτούς όσο και για τις ομάδες τους, να κάνουν διακοπές όταν τελειώνει το πρωτάθλημα, διότι είναι άνθρωποι και όχι μηχανές. Οι εθνικές ομάδες είναι καλές για άγνωστους παίκτες, που οι ομάδες τους ευχαρίστως θα έστελναν εκεί για να ανεβάσουν την τιμή τους και να τούς καλοπουλήσουν. Κι αν ακούγονται ξένα ή κυνικά όλα αυτά, δεν έχει σημασία. Έτσι κι αλλιώς, ούτε εγώ πληρώνω, ούτε εσύ που διαβάζεις, άρα οι κουβέντες μας είναι σαν να μην έγιναν ποτέ. Και αυτό είναι το δίκαιο.

Χυδαιότητα

Εντάξει, θα μάς τρελάνουν. Κανονικά. Η τελευταία αισχρή ραδιοφωνική διαφήμιση, μάς προτείνει να πάμε το όχημά μας στο ενεχυροδανειστήριο και να πάρουμε τη μισή του αξία σε μετρητά. Με το νόμιμο επιτόκιο. Και αυτός στον οποίο υποτίθεται ότι αναφέρεται η ιδέα, αναφωνεί "ΤΙ ΕΙΠΕΣ ΤΩΡΑ ΡΕ ΦΙΛΕ! ΦΥΓΑΜΕ!"

.
.

Για να μην αναφέρουμε τις τράπεζες, με τις χιουμοριστικές και ενίοτε ζεστές κι ανθρώπινες διαφημίσεις με την απαλή μουσική για να μάς κάνουν να νιώσουμε την οικειότητα τού καταναλωτικού δανείου που μάς "προσφέρουν". Δηλαδή, μίας εφεύρεσης που σκοπός της είναι η ικανοποίηση τής ακατάσχετης ανάγκης ορισμένων ανθρώπινων όντων για ξόδεμα χρημάτων, είτε αυτά είναι διαθέσιμα, είτε όχι. Αυτό το "είτε όχι", έρχονται να καλύψουν οι γλυκύτατοι άνθρωποι τής τράπεζας γιατί "κι εμείς, άνθρωποι είμαστε και καταλαβαίνουμε τις ανάγκες σας". Και πάει ο χαζός, με το πενιχρό εισόδημα. Και φορτώνεται το δάνειο με το εξωφρενικό επιτόκιο. Κι αγοράζει ένα χομ σίνεμα κι ένα ακριβό αμάξι. Και προσκαλεί την παρέα του για να το γιορτάσουν. Και μετά από κάποιο διάστημα, η τράπεζα τού τα παίρνει επειδή δεν πλήρωσε τις δόσεις τού δανείου. Μέχρι εκεί κρατάει η φιλία και η ζεστή ατμόσφαιρα με την απαλή μουσική και τούς καθημερινούς ανθρώπους που εξιστορούν τις εμπειρίες τους. Μετά αγριεύει η κατάσταση και ανακαλύπτεις ότι το αμαξάκι σου το είχες νοικιάσει τελικά. Περαστικά.