Sit Down Tragedy #0006 - Κάντε τα παιδιά σας δίγλωσσα

Video blog. Για να μεγαλώσει ένα παιδί γνωρίζοντας δύο γλώσσες, δεν είναι ανάγκη να έχει δύο γονείς από διαφορετικά μέρη. Λίγη όρεξη αρκεί.

Όταν τα άλλα αποτυγχάνουν, δοκίμασε με ενοχές

Γουάου! Δείτε τί διάβασα σε ένα στάτους (στο δικό μου) στο Φέιζμπουκ!

"Γεια σου μαμά.
Είμαι ένα έμβρυο. Δε με ξέρεις ακόμα, είμαι μόνο μερικών εβδομάδων.
Δεν έχω όνομα, μαμά, είμαι μόνο ένα έμβρυο. Δεν ξέρω τί μαλλιά και μάτια έχω και δεν ξέρω αν θα έχω μπαμπά. Επίσης, δεν έχω ιδέα για το τί θέλω να γίνω όταν μεγαλώσω, διότι, όπως είπαμε, είμαι ένα ρημάδι έμβρυο.

Σημέρα έμαθες ότι....................................................................... είσαι έγκυος μαμά. Και δεν το χάρηκες, γιατί δεν είσαι έτοιμη για μία τέτοια αλλαγή ακόμα.

Σήμερα είπες στον μπαμπά για μένα. Ούτε αυτός ήταν χαρούμενος, μαμά. Κάθησε και μίλησε μαζί σου ήρεμα και έδειξε ότι είναι μαζί σου και σε στηρίζει. Συμφωνήσατε ότι η οικονομική σας κατάσταση δεν σάς επιτρέπει να συντηρήσετε άλλον έναν άνθρωπο, γιατί έχετε κάτι υπουργούς και τραπεζίτες να στηρίξετε πρώτα. Γιατί δε σε χτύπησε ο μπαμπάς, μαμά; Και τώρα πώς θα μπορέσουμε να χειραγωγήσουμε την γνώμη τού κόσμου στο Φέιζμπουκ;

Πάνε τρεις μέρες που σταμάτησες να μού μιλάς. Όχι ότι μιλούσες σε μένα πριν, αλλά έτσι είχα καταλάβει. Δεν καταλαβαίνω και πολλά, γιατί, ας μην ξεχνάμε, είμαι απλώς ένα έμβρυο. Και τώρα μιλάς με έναν γιατρό, μαμά. Μη ρωτάς πώς το ξέρω, αν και έμβρυο. Εδώ κοιτάμε να εκβιάσουμε μερικά δάκρυα ευαίσθητων ψυχών στο Φέιζμπουκ.

Τώρα δεν είμαι στον παράδεισο (διότι δεν βαπτίστηκα), αλλά η επιστήμη θα με χρησιμοποιήσει για έρευνες που μπορεί να σώσουν πολύ κόσμο στο μέλλον. Δεν ξέρω αν ήθελα να αντικρύσω χαμόγελα, ήλιους και να γίνω γιατρός. Και δε μού πέφτει και λόγος τελικά, γιατί είμαι μόνο ένα έμβρυο, ενώ εσύ είσαι ένας ολοκληρωμένος ελεύθερος άνθρωπος, που δεν μπορεί για ένα λάθος να αλλάξεις ολόκληρη την καθημερινότητά σου, πόσο μάλλον όταν ήδη δυσκολεύεσαι να συντηρήσεις τον εαυτό σου. Όλοι αυτοί που κράζουν για να έχουν λόγο στο σώμα σου, μαμά, ξέρεις πού θα ήταν αν γεννιόμουν; Σίγουρα δεν θα σε βοηθούσαν, μαμά. Θα συνέχιζαν το έργο τής χειραγώγησης μέσω τού φόβου και τής ενοχής.

Άσε που κι εγώ δεν θα ήθελα να γεννηθώ κάτω από τέτοιες συνθήκες. Δεν θα μπορούσες να μού δώσεις αυτά που θα ήθελες και θα είχες ενοχές γι'αυτό. Άσε που κι εγώ, σκατά γιατρός θα γινόμουν αν αναγκαζόμουν να παρατήσω νωρίς το σχολείο για να δουλέψω. Αλλά θα είχες σώσει μια ζωή, κατά τ'άλλα."

Κάθε έκτρωση είναι επιλογή. Πρώτα τής γυναίκας και μετά τού εμπλεκόμενου άνδρα (αν υπάρχει τέτοιος και δεν πρόκειται για περίπτωση βιασμού, ας πούμε). Κανενός άλλου. Ας κρατήσει καθένας τούς φόβους και τις ενοχές του για την πάρτη του, χωρίς να προσπαθεί να τις επιβάλλει σε άλλους ανθρώπους.

Δημοσίευσέ το αν είσαι υπέρ τής ελευθερίας τής επιλογής. Και για τούς άλλους, όχι μόνο για σένα. Ή μην το δημοσιεύεις και καθόλου, δεν θα πάθει κανείς τίποτα.

Μην τολμήσεις να σκοτωθείς, σ'έσφαξα

Προσοχή - Κρατάει ρακέτα και δεν αστειεύεται

Τρου στόρι: Κάθομαι απέναντι από το δημοτικό σχολείο. Τα παιδάκια έχουν σχολάσει και η τροχονόμος ελέγχει τον δρόμο για να περάσουν δύο κοριτσάκια από τη διάβαση. Όμως ένα άλλο ξεφεύγει και πηγαίνει λίγα μέτρα πιο κάτω, από όπου περνάει μόνο του. Κι η τροχονόμος αρχίζει να φωνάζει. Όχι επειδή υπήρχε κίνδυνος. Δεν υπήρχε. Το παιδάκι είχε ελέγξει πριν περάσει. Η τροχονόμος φώναζε επειδή "θες να σε δει ο διευθυντής και να με διώξει;" Δεν θέλω να φανταστώ τί θα γινόταν αν περνούσε δίπλα από κάποιο αυτοκίνητο. Αφού το παιδάκι πήγε απέναντι, που το περίμενε η μητέρα του και η άλλη συνέχιζε και το έκραζε.

Κι εντάξει, εσύ δεν θέλεις να χάσεις την τεμπελοδουλειά σου και λογικό είναι. Το παιδάκι, πώς θέλεις να καταλάβει ότι είναι τόσο σημαντικό για σένα, που αντί να φοβηθείς ότι μπορεί να συμβεί κάποιο ατύχημα, φοβάσαι μήπως σε διώξει ο διευθυντής; Μπορούσες να πεις στη μικρή ότι δε σε νοιάζει αν θα πάει να ψοφήσει, αρκεί να μην το κάνει όσο είσαι εσύ μπροστά. Για να καταλάβει, ρε παιδί μου. Να ξέρει ποιες είναι οι προτεραιότητες.

Σε ένα ουτοπικό βασίλειο, οι σχολικοί τροχονόμοι, των οποίων η δουλειά είναι γύρω στα 20' κάθε μέρα (μπορεί και λίγο περισσότερο) (τουλάχιστον στη μικροσκοπική αποτυχημένη απομίμηση πόλης που βρισκόμαστε), θα μπορούσαν να χρησιμοποιήσουν λίγο από τον ελεύθερο χρόνο τους για να σκεφτούν πώς να φέρονται στα παιδιά. Τα οποία, όπως και να το κάνουμε, χρειάζονται καθοδήγηση. Και οι κραυγές δεν συνεισφέρουν. Και όχι, δεν πρόκειται για ουτοπία. Αρκεί να υπάρχουν σωστοί άνθρωποι σε σημαντικές θέσεις όπως αυτή, που έχεις να κάνεις με παιδιά.

ΔΕΝ ΚΑΚΟΜΕΤΑΧΕΙΡΙΖΟΜΑΣΤΕ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΡΕ ΗΛΙΘΙΟΙ. Μπορείς να εξηγήσεις ήρεμα γιατί αυτό που έκανε ήταν λάθος, αντί να ξεσπάς πάνω του τούς φόβους σου. Η λεκτική βία δεν είναι λιγότερο σοβαρή από τη σωματική.

Αυτά για σήμερα. Ζήτω το καλοκαίρι.

Χαμομηλάκι

Μπείτε σε αυτό το μπλογκ. Αξίζει τον κόπο. Γύρω στα 70 άτομα γράφουν ασταμάτητα και παλεύουν για τα δικαιώματα των παιδιών. Κι έχουν να μάς πουν πολλά ενδιαφέροντα πράγματα.

Όπως και νά'χει, τα παιδιά πρέπει να τα προσέχουμε όλοι, γιατί σε αυτά βασιζόμαστε για να δούμε να βελτιώνεται η κατάσταση. Και όχι στους βρωμόγερους κάθε ηλικίας που μάς ελέγχουν. Να τσεκάρετε το Χαμομηλάκι όποτε μπορείτε, θα βρίσκετε σημαντικές πληροφορίες.

Υ.Γ. Το βράδυ τήςΚυριακής δεν ήταν τελικά όπως το σχεδίαζα, αλλά το βράδυ τής Δευτέρας ήταν σχεδόν τέλειο (με την κανονική έννοια και όχι με την εφηβική [αχ, τέεεεεελειοοοοοοο]). Έστω κι αν η τούρτα έλεγε 88. Δεν πειράζει! Νά'ναι καλά τα παληκάρια!