Γιατί σταμάτησα να παρακολουθώ αθλητικά - Μία κατάθεση ψυχής

Πριν από κάποια χρόνια, ήμουν πιο μικρός (εντυπωσιακή είσοδο έκανα σήμερα). Και μού άρεσε το ποδόσφαιρο. Και ήθελα να γίνω ποδοσφαιριστής. Ώσπου, σχεδόν 4 χρόνια μετά τη λήψη τής μεγάλης απόφασης, βρέθηκα να προπονούμαι με τούς μικρούς τής τοπικής ομάδας. Αλλά δε μού άρεσε. Ήθελα να παίζω μπάλα και όχι να κάνω ασκήσεις. Ήταν και ο προπονητής αυστηρός (λες και έπρεπε να είναι χαρούμενος), ε, δεν ήθελα και πολύ. Η μυθική καριέρα μου, τελείωσε αμέσως μετά τη δεύτερη προπόνηση. Και δεν είχα κλείσει ακόμα τα 13.


Όμως μού άρεσε και να το παρακολουθώ. Και, όπως όλα σχεδόν τα παιδιά, είχα και κάποια ομάδα που προτιμούσα. Και πολλές φορές, η διάθεσή μου επηρεαζόταν από τα αποτελέσματά της. Όταν πήγα φαντάρος, έλεγα ότι "είμαι Καβάλα", για να αποφεύγω αυτές τις συζητήσεις. Και, κάποια στιγμή, όχι πολύ αργότερα, αποφάσισα ότι είναι βλακώδες να σκοτίζομαι για τα αποτελέσματα κάποιων άγνωστων σε εμένα ανθρώπων, οι οποίοι βγάζουν και αρκετά λεφτά για να ζήσουν άνετα για πολλά χρόνια, οπότε δεν τούς πολυνοιάζει αν χάσουν και μερικούς αγώνες. Αλλά συνέχισα να βλέπω, με εντελώς ουδέτερα συναισθήματα.


Τώρα όμως, αποφάσισα να σταματήσω να βλέπω ποδόσφαιρο (έτσι κι αλλιώς δεν έβλεπα και τίποτα άλλο). Μόνο με παρέα και μόνο για την παρέα. Σταμάτησα να ακούω ΕΡΑ Σπορ. Έτσι κι αλλιώς, μιλάνε για αδιάφορα αθλητικά νέα, κάνουν βαρετές αναλύσεις συστημάτων, βάζουν εκνευριστικές διαφημίσεις και οι ακροατές που τηλεφωνούν, μού προκαλούν οργή και στενοχώρια. Αυτοί οι άνθρωποι έχουν καταφέρει να υποβαθμίσουν τον ελεύθερο χρόνο τους και να σκέφτονται για λογαριασμό των εταιριών. Σκέφτονται ποιο θα είναι το καλύτερο σύστημα για την ομάδα. Ξέρουν τούς παίκτες και πού παίζει καλύτερα ο καθένας. Αισθάνονται υπερήφανοι όταν η ομάδα κερδίζει. "Όλος ο κόσμος μιλάει για εμάς". Θά'θελες! Θα γούσταρες πάρα πολύ να ασχολείται με σένα όλος ο κόσμος, αλλά αυτοί που ασχολούνται με το θέμα, απλώς ασχολούνται με κάποια ομάδα. Εσύ είσαι απλά ένα μικρό, ασήμαντο κομμάτι τού "υπέροχου κόσμου τού/τής -όνομα ομάδας-, που μάς στηρίζει πάντα και είναι ο δωδέκατος παίκτης μας". Άντε πάλι, τ'άκουσες τα κοπλιμέντα σου! Και φουσκώνουν από περηφάνεια ή αφρίζουν από οργή. "Μάς ντροπιάσατε. Πετάξτε τις τιμημένες φανέλες (άιντε ωρέ Κολοκοτρώνη!) και πάτε στο σπίτι σας. Πουλημένοι." Πουλημένοι, λέει! Μα, οι άνθρωποι είναι επαγγελματίες. Και δεν γίνεται να κερδίζουν πάντα. Υπάρχουν κι άλλοι στο γήπεδο, όσο κι αν αυτό ακούγεται δυσάρεστο. Είναι 11 vs 11, όχι 11 μόνοι τους.


Και άντε, πες ότι νίκησαν ή πέταξαν τις φανέλες ή ανέλυσες το σύστημα τής ομάδας και είχες δίκιο. Ποιο είναι το δικό σου όφελος; Τί καινούργιο θα συμβεί για σένα, που θα έχει να κάνει με το αποτέλεσμα ενός αγώνα; Κι εδώ έρχεται ο βασικός λόγος για τον οποίο έχω ξενερώσει. Όλοι οι άνθρωποι που χαραμίζονται για χατήρι κάποιων εταιριών, που ταυτίζονται με κάποιες ομάδες και τις υπερασπίζονται με μανία, που ψάχνουν για ατελείωτες ώρες επιχειρήματα για να την πουν στον αντίπαλο - εχθρό και να αποδείξουν ότι αυτοί, μέσω τής ομάδας τους, είναι οι καλύτεροι. Οι άνθρωποι, που μπερδεύουν το ποδόσφαιρο με τον πόλεμο και τις εθνικές υποθέσεις και θέλουν να βλέπουν παντού εχθρούς και συμμάχους. Προφανώς επειδή στην πραγματικότητα είναι ήδη νικημένοι και έχουν παραιτηθεί. Οι άνθρωποι που, σε ομάδες όπως ο Ολυμπιακός, βλέπουν "την εργατιά, τη μαγκιά, τα φτωχαδάκια τού λιμανιού" και άλλα τέτοια, τρομακτικά αν σκεφτούμε λίγο τί ποσά δίνει ο Ολυμπιακός για μεταγραφές και για τα συμβόλαια των παικτών του (που καλά κάνουν και τα παίρνουν, αλλά δεν αντιπροσωπεύουν τίποτα πέρα από τον εαυτό τους). Οι άνθρωποι που, μη έχοντας κάτι δικό τους για να καμαρώσουν, αντιπροσωπεύονται από ομάδες για να στηρίζουν το περήφανο πολεμικό παρόν τους. Για το παρελθόν τους έχουν να λένε για τούς περσικούς πολέμους, για το 1821 και για το 1940, πάντα σύμφωνα με τα σχολικά βιβλία, τα οποία είναι φτιαγμένα για να τρομπάρουν εθνικό φρόνημα, δόξα, τιμή και να φουσκώνουν τούς αναγνώστες τους με υπερηφάνεια. Προφανώς ο αθλητισμός εκφράζει τη σύγχρονη ανάγκη για πολεμικούς θριάμβους.


Οι οπαδοί στις κερκίδες, δημιουργούν "καυτή ατμόσφαιρα". "Να έρθουν, τούς έχουμε ανάγκη". Ε, αν τούς έχετε ανάγκη, πληρώστε τους! Σάς κάνουν τη χάρη να σάς στηρίξουν, σάς τα στάζουν κι από πάνω! Σε ποιο επάγγελμα γίνεται αυτό; "Ρε παιδιά, θέλω να τακτοποιήσω τη βιτρίνα, χρειάζεται σκούπισμα και το πάτωμα. Χρειάζομαι τη στήριξή σας. Ελάτε να με βοηθήσετε και πληρώστε και €40, εκτός κι αν έχετε εισιτήριο διαρκείας. Θα είστε ο δεύτερος μαγαζάτορας." Ομοίως, "Όλοι αύριο στο συλλαλητήριο. Απαιτούμε από το κράτος να δώσει χώρο για το μαγαζί τού Σαραγλάκη. Δεν μπορεί να είναι πλέον στο ενοίκιο." Κι επίσης "Πουλημένε Σαραγλάκη, μην τολμήσεις να πουλήσεις αυτό το ζευγάρι παπούτσια/κόσμημα/τηλέφωνο/κουτί φαγητού/πλυντήριο που έχεις στη βιτρίνα. Εμείς οι πελάτες σου θα κάνουμε φασαρία". Και θα φοβηθεί πολύ ο Σαραγλάκης.


Τί να λέμε τώρα, εδώ ο άλλος είχε κερδίσει το Λόττο και είπε ότι θα έδινε τα λεφτά για να μείνει ο Πρέλιεβιτς στον ΠΑΟΚ. Δεν ξέρω αν το έκανε, αλλά είναι φρικτό και μόνο που το σκέφτηκε. Δηλαδή, έλυσε όλα του τα προβλήματα και πάει να λύσει και τού ΠΑΟΚ; Δεν μπορώ άλλο, δεν θέλω να βλέπω την ταλαιπωρία των "αιμοδοτών τού αθλητισμού". Βέβαια, χωρίς αυτούς, να τα σκάνε χοντρά και να φανατίζονται, δεν υπάρχει αθλητισμός. Λάθος. Ο πρωταθλητισμός είναι που δεν υπάρχει χωρίς αυτούς. Και τί έγινε; Θα πάθουμε τίποτα χωρίς μπουκωμένους, καλοπληρωμένους πρωταθλητές;

Ούξου!

Να προσπαθήσουμε να αναλύσουμε το περιεχόμενο τής εικόνας; Πρόκειται για κάτι γραμμένο σε έναν τοίχο. Σίγουρα είναι ένα σύνθημα με αποδοκιμαστικό χαρακτήρα. Αλλά για ποιο λόγο να γράφει κάποιος κάτι τέτοιο για την ΑΕΚ, η οποία δεν έχει τόσο φανατικούς αντιπάλους όπως ο ΠΑΟ και ο ΟΣΦΠ; Μήπως πρόκεται για μία κόντρα ανάμεσα σε συμμαθητές, η οποία εκφράζεται έτσι; Κι από την άλλη, τί λέξη είναι το "ούξου"; Να είναι κάτι παρόμοιο με το έξω, μόνο που τα φωνήεντα έχουν αντικατασταθεί με το αποδοκιμαστικό "ου"; Κι αν είναι έτσι, γιατί να μην χρησιμοποιήσει ο καλλιτέχνης λέξεις όπως "έξω", "κάτω", "ψόφος" κλπ, που είναι πιο έυκολα κατανοητές στο ευρύ κοινό; Και τελικά, μήπως αυτό το "ούξου" είναι κάτι παρόμοιο με το "ζήτω" και κάθομαι άδικα και γράφω τέτοιες βλακείες; Μπα, δεν μπορώ να φανταστώ κάποιον να λέει "ούξου ρε παιχταρά, ωραίος!", σε αντίθεση με ένα μπάσο, μακρόσυρτο, εκφοβιστικό "ούουουουξουουουου" που θα κάνει τούς παίκτες τής εχθρικής ομάδας να μην αισθάνονται τα γόνατά τους. Εντάξει μωρέ, παιδάκια είναι. Θα καταλάβουν.

Ιδέα για διαφήμιση

(Ακούγεται ο ήχος ενός τσεκουριού να πέφτει πάνω σε ξύλο)

-ΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΧ...! (κραυγές αγωνίας) Αυτό το "αν χάσω να μού κοπεί ο πούτσος, τί τό'θελα...;

(εκνευριστική φωνή με στυλ "στά'λεγα εγώ") Καλύτερα, βάλε ένα στοίχημα στο πρακτορείο!

Ρε παληκάρια στον ΟΠΑΠ, μην ψάχνετε για ηλίθιους διαφημιστές για τις ραδιοφωνικές σας διαφημίσεις. Σάς έχω κι εγώ εξίσου ηλίθιες ιδέες και σάς τις δίνω δωρεάν. Ορίστε, μπορείτε να κρατήσετε αυτήν που μόλις είδατε. Αν και, κρίνοντας από τη δήλωση "οι αποδόσεις στο στοίχημα είναι χαμηλές επειδή δεν θέλουμε να δελεάζουμε τον κόσμο και να τζογάρει" ενώ οι διαφημίσεις που προσπαθούν να σπρώξουν τον κόσμο να παίξει όλα τα παιχνίδια τού ΟΠΑΠ δεν σταματάνε ποτέ και πουθενά, μάλλον καθένας έχει τούς διαφημιστές που αξίζει. Εκτός κι αν θεωρείτε τον κόσμο τόσο απελπιστικά ηλίθιο. Αλλά ο κόσμος γελάει μαζί σας.

Ευτυχισμένο Σάββατο και η καινούργια μέρα! Ζήτω! Μπράβο! Ώπα!

Μήπως να τελείωνε το παραμύθι...;

Εντάξει. Ποτέ δεν ήμουν πιο σίγουρος. Τόσο για τα αποτελέσματα και τον ρόλο των bookmakers στη διαμόρφωσή τους (ακόμα κι αν πολλοί δημοσιογράφοι -και όχι άδικα- θέλουν να μάς πείσουν για το αντίθετο), όσο και για τον εκφυλισμό και την ασημαντότητα τού θεσμού των εθνικών ομάδων.
.
.
Παράλληλα με τον αγώνα που έδειχνε το ιδιωτικό κανάλι, βλέπαμε και τα ζωντανά σκορ στο teletext. Μάς έκανε αρκετά μεγάλη εντύπωση το 0-2 που έκανε νωρίς η εθνική ομάδα τής Κροατίας μέσα στο Γουέμπλεϊ. Αμέσως ήρθαν στο μυαλό μου εικόνες. Εκατομμύρια ευρώ πρέπει να έπεφταν στο live betting τής Betfair για ανατροπή τής κατάστασης. Η εθνική ομάδα τής Αγγλίας ήθελε έστω και ισοπαλία και σιγά μην καθόταν να χάσει. Το 0-2 είχε γίνει πολύ νωρίς και υπήρχε πάρα πολύς χρόνος για να το καταφέρουν. Και η απόδοση θα είχε εκτιναχτεί αρκετά ψηλά. Η πρόβλεψή μου σε εκείνο το σημείο ήταν ότι αποκλείεται να έχανε η εθνική ομάδα τής Αγγλίας. Και πράγματι, σιγά-σιγά, άρχισα να επιβεβαιώνομαι. 2-2 στο δεύτερο ημίχρονο και είχα πει ότι αυτό θα είναι το τελικό σκορ όταν είχε γίνει το 1-2. Το τελικό 2-3, που άφησε την εθνική ομάδα τής Αγγλίας έξω από το Euro 2008, ούτε που μού πέρασε από το μυαλό. Φαντάζομαι και σε αρκετό κόσμο που έκανε τούς bookmakers ακόμα πιο πλούσιους. Πολύ ωραίο σενάριο πάντως. Όσοι δεν έπαιξαν τον άσο στην αρχή, θα τον έπαιξαν κατα τη διάρκεια τού αγώνα. Κανείς δεν γλύτωσε! Εκεί που όλοι μυρίζονταν ολική ανατροπή, έγινε το αναπάντεχο και καληνύχτα. Και οι παίκτες τής εθνικής ομάδας τής Αγγλίας πέτυχαν δύο τρυγόνια και όλοι είναι χαρούμενοι στο νησί, εκτός από τούς φιλάθλους. Αλλά η γνώμη τους δεν έχει καμμία σημασία. Άλλοι είναι που πληρώνουν τα εκατομμύριά τους και δεν έχουν λόγο να ασχολούνται με την γνώμη των πελατών.
.
.
Ναι, αλλά οι παίκτες, για ποιο λόγο να είναι χαρούμενοι; Καλά, δεν είπαμε ότι είναι και σίγουρο. Απλές εικασίες κάνουμε εδώ πέρα. Αρχικά, από όλα αυτά τα λεφτά που έχουν παιχτεί, δεν θα έχουν μερίδιο και οι ποδοσφαιριστές; Είτε σαν παίκτες τού στοιχήματος, είτε από καταρχήν συμφωνία. Αρκετό χρήμα. Δεν το περιφρονείς εύκολα. Όμως, υπάρχει κάτι πιο σημαντικό. Έτσι κι αλλιώς, αυτοί οι παίκτες είναι τρομερά καλοπληρωμένοι για να έχουν ιδιαίτερη ανάγκη τα λεφτά τού στοιχήματος. Μόνο που, αυτό το καλοκαίρι, οι παίκτες τής εθνικής ομάδας τής Αγγλίας, θα αξιωθούν να κάνουν διακοπές και να ξεκουραστούν. Μετά από μία γεμάτη διοργανώσεις και αγώνες χρονιά, στο νησί και στην Ευρώπη, το μόνο που έλειπε από τούς παίκτες είναι μία ασήμαντη διοργάνωση, στην οποία το πιθανότερο είναι ότι δεν θα κατάφερναν και πολλά πράγματα. Για ποιο λόγο να αγωνιστούν να τα χωρέσουν όλα; Είναι και τα κρούσματα θανάτων τα τελευταία χρόνια και δεν τούς παίρνει πλέον για υπερπροσπάθειες. Οι παίκτες τής εθνικής ομάδας τής Αγγλίας έπραξαν σωστά. Όσο για το Euro, έχω την εντύπωση ότι κάποιο αουτσάιντερ θα πρωταγωνιστήσει και φέτος, γιατί και οι παίκτες των υπόλοιπων φαβορί θα είναι ελαφρώς σκασμένοι.
.
.
Ένα άλλο ερώτημα, είναι το εξής: Τί ακριβώς εξυπηρετούν οι εθνικές ομάδες; Γιατί υπάρχουν; Για να βλέπει ο κόσμος και να λέει ότι η Πορτογαλία νίκησε την Μογγολία, η Σομαλία νίκησε το Ελ Σαλβαδόρ και η Αυστροουγγαρία νίκησε την Πρωσία; Για να έχει ο κόσμος κάτι να τούς αντιπροσωπεύει και να χαίρονται για τις επιτυχίες του; Η πρώτη παρεξήγηση ξεκινάει στον τρόπο διατύπωσης. Χθες έπαιξαν η εθνική ομάδα τής Ουγγαρίας με την εθνική ομάδα τής Ελλάδας. Στην τηλεόραση ακούσαμε ότι έπαιζαν η Ουγγαρία με την Ελλάδα. Δηλαδή, μετακινήθηκαν τα χώματα, τα βουνά και τα νερά και έπαιξαν με κάτι άλλα χώματα, βουνά και νερά. Μάλλον μάθαμε να τα λέμε έτσι χάριν συντομίας. Βέβαια, οι δημοσιογράφοι τα τελευταία χρόνια την έχουν δει "οπαδοί τής εθνικής ομάδας" και χρησιμοποιούν το απαράδεκτο "εμείς" όταν αναφέρονται στην ποδοσφαιρική ομάδα. "Πρέπει να προσέξουμε το παιχνίδι μας" και άλλα τέτοια χαριτωμένα, που μπαίνουν στις καρδιές τού κόσμου και αναπαράγονται. Και ο κόσμος νομίζει ότι ένας ποδοσφαιρικός αγώνας είναι μάχη και αντιπροσωπεύεται από τούς παίκτες, που απλά πηγαίνουν να παίξουν μπάλα. Αυτή η παρεξήγηση διογκώνεται σε περιπτώσεις μεγάλης ιστορικής αντιπαλότητας και η πίεση οδηγεί σε πανωλεθρίες τύπου 1-4 και σε εθνικές ντροπές ή σε εθνικούς θριάμβους τύπου 0-1 όταν οι "εχθροί" αντιμετωπίζουν αντίστοιχη πίεση από τον κόσμο τους. Ο κόσμος απαιτεί νίκες. Δεν ξέρουν ότι δεν γίνεται να κερδίζεις πάντα; Δεν ξέρουν ότι ΜΟΝΟ οι παίκτες κερδίζουν και χάνουν και αυτοί είναι απλοί πελάτες και παρατηρητές, των οποίων η γνώμη δεν έχει σημασία. Καθόλου.
.
.
Μία άλλη παρεξήγηση έχει να κάνει σχετικά με το κατά πόσο υποχρεωμένοι είναι οι παίκτες να παίζουν στις εθνικές ομάδες. Η G14, η οργάνωση που δημιουργήθηκε από κάποιους μεγάλους ευρωπαϊκούς συλλόγους για να διαφυλαχτούν τα συμφέροντα των ομάδων από τις εθνικές ομάδες που παίρνουν παίκτες και πολλές φορές τούς επιστρέφουν τραυματίες, έχει καταφέρει να κερδίσει 2 αποζημιώσεις από ομοσπονδία, αμφότερες για τον Μάικλ Όουεν, ο οποίος είναι πολύ άτυχος παίκτης (πρόσφατα χτύπησε πάλι και θα λείψει άλλους τρεις μήνες). Αν δεν παίζονταν τόσο μεγάλα πακέτα με τούς χορηγούς (και με τους bookmakers, αλλά αυτό είναι μυστικό και δεν το λέμε), οι εθνικές ομάδες θα ακολουθούσαν σταθερά φθίνουσα πορεία. Οι σύλλογοι θα απαιτούσαν από τούς παίκτες να κόψουν την εθνική ομάδα και με το δίκιο τους. Όπως είπε ο Αρσέν Βενγκέρ, "είναι σαν να έχεις ένα καλογυαλισμένο αυτοκίνητο, σε άριστη κατάσταση και να στο παίρνουν επειδή έτσι γουστάρουν, να το περνάνε από χίλιες ταλαιπωρίες και να στο πετάνε στο γκαράζ και να φεύγουν" (κάπως έτσι το είπε δηλαδή). Οι παίκτες δεν είναι στρατιώτες για να είναι υποχρεωμένοι να πηγαίνουν όταν υπάρχει επιστράτευση (ούτε οι στρατιώτες είναι υποχρεωμένοι, αλλά αυτό είναι άλλη ιστορία). Είναι επαγγελματίες και τον πρώτο λόγο τον έχει ο εργοδότης. Ούτε ο παίκτης, ούτε η εθνική ομάδα και, πολύ περισσότερο, ούτε οι οπαδοί/φίλαθλοι/παρατηρητές/πελάτες. Το πρώτο βήμα έγινε το καλοκαίρι με την Μπάγερν Μονάχου να θέτει σαν όρο στο συμβόλαιο τού Ζε Ρομπέρτο την αποχώρηση από την εθνική ομάδα. Το απαράδεκτο, αν ισχύει, είναι αυτό που άκουσα στο χθεσινό ρεπορτάζ τής εθνικής σας ομάδας, στην ΕΡΑ Σπορ, ότι οι παίκτες προτιμούν να είναι εκεί παρά στους συλλόγους τους. Τότε, ας πάρουν μεταγραφή στην εθνική τους ομάδα, για να χαίρονται συνέχεια και να μην προσβάλλουν τις ομάδες που τούς καλοπληρώνουν και τούς ασφαλίζουν και τούς πηγαίνουν στους καλύτερους γιατρούς αν τύχει να τραυματιστούν. Δεν είναι και πολύ επαγγελματική συμπεριφορά αυτή. Και όταν είσαι επαγγελματίας, είσαι υποχρεωμένος πρώτα απέναντι στη δουλειά σου.
.
.
Οι φτασμένοι παίκτες δεν έχουν λόγο να παίζουν στις εθνικές ομάδες. Είναι καλύτερα, τόσο για αυτούς όσο και για τις ομάδες τους, να κάνουν διακοπές όταν τελειώνει το πρωτάθλημα, διότι είναι άνθρωποι και όχι μηχανές. Οι εθνικές ομάδες είναι καλές για άγνωστους παίκτες, που οι ομάδες τους ευχαρίστως θα έστελναν εκεί για να ανεβάσουν την τιμή τους και να τούς καλοπουλήσουν. Κι αν ακούγονται ξένα ή κυνικά όλα αυτά, δεν έχει σημασία. Έτσι κι αλλιώς, ούτε εγώ πληρώνω, ούτε εσύ που διαβάζεις, άρα οι κουβέντες μας είναι σαν να μην έγιναν ποτέ. Και αυτό είναι το δίκαιο.

Τούς φάγαμε μωρέ!

Και έγινε το θαύμα, η Πόλις (ξανα)έαλω, όλοι

είμαστε πλήρεις και χαρούμενοι, τα πουλάκια άρχισαν και πάλι να τιτιβίζουν, οι θάλασσες ξανάγιναν γαλάζιες, ο ήλιος βγήκε πάλι στον ουρανό και τα παιδάκια παίζουν χαρούμενα στις γειτονιές. Η εθνική ντροπή ξεπλύθηκε!

.

.

Εντάξει, δεν θέλω να σχολιάσω τις μετρημένες αντιδράσεις τού κόσμου που χάρηκε, γέλασε, πέρασε ωραία το βράδυ του και την άλλη μέρα συνέχισε να ασχολείται με τα σοβαρά και τα δίκα του πράγματα. Και δεν υπάρχει λόγος. Το θλιβερό είναι οι αναφορές σχετικά με υπερηφάνεια, εκδίκηση και άλλα τέτοια εντελώς άσχετα με το παρόν και το ποδόσφαιρο.

.

.

Ποια εκδίκηση; Γιατί δε ζήτησε κανείς εκδίκηση από την Φινλανδία; Την Αλβανία; Τις ομάδες που πέρασαν στο περσινό μουντιάλ; Πώς γίνεται να μπλέκονται κάποιοι ποδοσφαιριστές, που, όπως όλοι, χρησιμοποιούν την εθνική τους ομάδα για να ανεβάσουν την ποδοσφαιρική τους αξία και να πετύχουν κάποιο καλό συμβόλαιο -και αυτά τα διπλωματικά περί εθνικής εκπροσώπησης που λέγονται για να ευχαριστηθούν οι οπαδοί/πελάτες, βαριέμαι ακόμα και να τα χλευάσω- με την γειτονική αντιπαλότητα και την ιστορία, όπως την μάθαμε από το σχολείο; Μέχρι και παίκτης από την Βραζιλία υπήρχε στο γήπεδο! Μάλλον πήρατε εκδίκηση και από τούς μοχθηρούς βραζιλιάνους, που γλυκοκοίταζαν τα άγια χώματά μας για αιώνες. Και γιατί να πρέπει να εκδικηθείς μία ήττα για λόγους πέρα από τον ποδοσφαιρικό εγωισμό και τούς βαθμούς; Θα αισθανθείς ότι παίρνεις πίσω την φυλετική σου ανωτερότητα; Δηλαδή, την είχες...; Και θα την ανακτήσεις με το αποτέλεσμα ενός ποδοσφαιρικού αγώνα ανάμεσα σε ανθρώπους που δεν γνωρίζεις και δεν έχεις τίποτα κοινό μαζί τους;;

.

.

Ποια υπερηφάνεια; Γιατί να περιμένεις ένα παιχνίδι για να νιώσεις υπερήφανος; Δεν έχεις πετύχει τίποτα εσύ ο ίδιος, για να το καμαρώσεις; Πρέπει να το φτάσεις σε εθνικό επίπεδο; Μήπως η εθνική υπερηφάνεια είναι μία καλή δικαιολογία για να μην ασχοληθείς ιδιαίτερα να πετύχεις μόνος/μόνη σου (ή σε μορφή ομάδας, με άλλους ανθρώπους) κάτι χειροπιαστό και καταφεύγεις στην εύκολη λύση τού εθνικού κατορθώματος; Νικήσαμε στο ποδόσφαιρο, άρα είμαστε όλοι μάγκες; Και γιατί μετά το 1-4, αισθανόσουν εθνική ντροπή, ενώ θα έπρεπε να αισθάνεσαι προσωπική ντροπή για τον χρόνο, την φαιά ουσία και την δημιουργικότητα που σπαταλάς έτσι, άδικα; Τόσο μεγάλη ανάγκη είχες να ξεπλύνεις τα 400 χρόνια σκλαβιάς (που δεν έζησες ποτέ, παρά μόνο διάβασες και άκουσες γι'αυτά), που γαντζώθηκες από μερικούς ποδοσφαιριστές; Και άντε και "νικήσαμε" και "προκριθήκαμε" (τα οποία έγιναν "ταπεινώθηκαν" και "διασύρθηκαν" στις 24 Μαρτίου, τόσο έυκολα... Ο πλούτος τής γλώσσας μάς επιτρέπει να χρησιμοποιούμε το πρώτο πληθυντικό συμμετοχής και να το εναλλάσσουμε άνετα με το τρίτο πληθυντικό αποστασιοποίησης, όπου εμείς κρίνουμε ότι χρειάζεται). Τί έγινε; Πότε ήταν η τελευταία φορά που έκανες κάτι για το οποίο αισθάνθηκες προσωπικά υπερήφανος; Να είναι κάτι το οποίο να μπορείς να σκέφτεσαι τώρα και μετά από καιρό και να σού έρχεται ένα αυθόρμητο χαμόγελο ικανοποίησης. Μήπως είναι καιρός να ξαναπροσπαθήσεις και να μην περιμένεις από άσχετους ανθρώπους να σε κάνουν υπερήφανο;

.

.

Για κάτσε να δω λίγο καλύτερα... Τελικά, την επόμενη μέρα, όλοι ξυπνήσαμε με το ξυπνητήρι και όχι την ώρα που θα θέλαμε. Όλοι πήγαμε στις δουλειές μας ή ψάξαμε για δουλειά. Όλοι κοιτούσαμε τούς λογαριασμούς και σκεφτόμασταν πότε κάναμε τόσα τηλέφωνα και πότε ξοδέψαμε τόσο ρεύμα. Όλοι κάναμε αυτά που κάναμε και τις προηγούμενες μέρες και, πιθανότατα, αυτά που θα κάνουμε και τις επόμενες. Ναι, ακόμα κι αν ήρθε το ιστορικό διπλό με την διαστημική εμφάνιση. Τελικά, μάλλον πρέπει να βάλουμε μπρος την δημιουργικότητά μας.