O τελευταίος ψηφοφόρος 3 - The last voter 3

Το καημένο το μπλογκάκι, το έχω παραμελήσει τόσο, που ξέχασα να αναρτήσω το τρίτο μέρος τής τριλογίας! Αν κάποιος ξέφυγε χωρίς να τη δει, τώρα θα τη δει σίγουρα!

Poor little blog, I've forgotten to take care of it in such an extent that I forgot to post the third part of the trilogy! If someone got away without watching it, now they will for sure! With english subtitles!

Όταν τα άλλα αποτυγχάνουν, δοκίμασε με ενοχές

Γουάου! Δείτε τί διάβασα σε ένα στάτους (στο δικό μου) στο Φέιζμπουκ!

"Γεια σου μαμά.
Είμαι ένα έμβρυο. Δε με ξέρεις ακόμα, είμαι μόνο μερικών εβδομάδων.
Δεν έχω όνομα, μαμά, είμαι μόνο ένα έμβρυο. Δεν ξέρω τί μαλλιά και μάτια έχω και δεν ξέρω αν θα έχω μπαμπά. Επίσης, δεν έχω ιδέα για το τί θέλω να γίνω όταν μεγαλώσω, διότι, όπως είπαμε, είμαι ένα ρημάδι έμβρυο.

Σημέρα έμαθες ότι....................................................................... είσαι έγκυος μαμά. Και δεν το χάρηκες, γιατί δεν είσαι έτοιμη για μία τέτοια αλλαγή ακόμα.

Σήμερα είπες στον μπαμπά για μένα. Ούτε αυτός ήταν χαρούμενος, μαμά. Κάθησε και μίλησε μαζί σου ήρεμα και έδειξε ότι είναι μαζί σου και σε στηρίζει. Συμφωνήσατε ότι η οικονομική σας κατάσταση δεν σάς επιτρέπει να συντηρήσετε άλλον έναν άνθρωπο, γιατί έχετε κάτι υπουργούς και τραπεζίτες να στηρίξετε πρώτα. Γιατί δε σε χτύπησε ο μπαμπάς, μαμά; Και τώρα πώς θα μπορέσουμε να χειραγωγήσουμε την γνώμη τού κόσμου στο Φέιζμπουκ;

Πάνε τρεις μέρες που σταμάτησες να μού μιλάς. Όχι ότι μιλούσες σε μένα πριν, αλλά έτσι είχα καταλάβει. Δεν καταλαβαίνω και πολλά, γιατί, ας μην ξεχνάμε, είμαι απλώς ένα έμβρυο. Και τώρα μιλάς με έναν γιατρό, μαμά. Μη ρωτάς πώς το ξέρω, αν και έμβρυο. Εδώ κοιτάμε να εκβιάσουμε μερικά δάκρυα ευαίσθητων ψυχών στο Φέιζμπουκ.

Τώρα δεν είμαι στον παράδεισο (διότι δεν βαπτίστηκα), αλλά η επιστήμη θα με χρησιμοποιήσει για έρευνες που μπορεί να σώσουν πολύ κόσμο στο μέλλον. Δεν ξέρω αν ήθελα να αντικρύσω χαμόγελα, ήλιους και να γίνω γιατρός. Και δε μού πέφτει και λόγος τελικά, γιατί είμαι μόνο ένα έμβρυο, ενώ εσύ είσαι ένας ολοκληρωμένος ελεύθερος άνθρωπος, που δεν μπορεί για ένα λάθος να αλλάξεις ολόκληρη την καθημερινότητά σου, πόσο μάλλον όταν ήδη δυσκολεύεσαι να συντηρήσεις τον εαυτό σου. Όλοι αυτοί που κράζουν για να έχουν λόγο στο σώμα σου, μαμά, ξέρεις πού θα ήταν αν γεννιόμουν; Σίγουρα δεν θα σε βοηθούσαν, μαμά. Θα συνέχιζαν το έργο τής χειραγώγησης μέσω τού φόβου και τής ενοχής.

Άσε που κι εγώ δεν θα ήθελα να γεννηθώ κάτω από τέτοιες συνθήκες. Δεν θα μπορούσες να μού δώσεις αυτά που θα ήθελες και θα είχες ενοχές γι'αυτό. Άσε που κι εγώ, σκατά γιατρός θα γινόμουν αν αναγκαζόμουν να παρατήσω νωρίς το σχολείο για να δουλέψω. Αλλά θα είχες σώσει μια ζωή, κατά τ'άλλα."

Κάθε έκτρωση είναι επιλογή. Πρώτα τής γυναίκας και μετά τού εμπλεκόμενου άνδρα (αν υπάρχει τέτοιος και δεν πρόκειται για περίπτωση βιασμού, ας πούμε). Κανενός άλλου. Ας κρατήσει καθένας τούς φόβους και τις ενοχές του για την πάρτη του, χωρίς να προσπαθεί να τις επιβάλλει σε άλλους ανθρώπους.

Δημοσίευσέ το αν είσαι υπέρ τής ελευθερίας τής επιλογής. Και για τούς άλλους, όχι μόνο για σένα. Ή μην το δημοσιεύεις και καθόλου, δεν θα πάθει κανείς τίποτα.

Ο τελευταίος ψηφοφόρος 2: Επιχείρηση Διάσωση

 Και επιτέλους, η συνέχεια τής επικής υπερπαραγωγής είναι εδώ, με περισσότερη δράση, ένταση και πάθος!

***ΠΡΟΣΟΧΗ***

Αν δεν έχετε δει την πρώτη ταινία, πηγαίνετε εδώ και δείτε την, για να μπορέσετε να απολαύσετε τη συνέχεια καλύτερα!

Έλα, πάρε φωτογραφίες να γουστάρεις!

Πριν από λίγο καιρό, πήρα μία καινούργια κάμερα, για να μπορέσουμε να γυρίσουμε το σίκουελ τού Τελευταίου ψηφοφόρου σε HD (το κάναμε και έμειναν λίγες μέρες για να τελειώσω με την επεξεργασία). Η κάμερα τραβάει και φωτογραφίες. Ορίστε μερικά δείγματα, για την απόλαυσή σας!

Ξεκινάμε με μία σπουδαία ευκαιρία! Ποιος δεν θα ήθελε ένα πόδι για το σπίτι του;;

Συνεχίζουμε με μία ταλαίπωρη ταμπέλα κάπου στη Θεσσαλονίκη.

Και λίγο πιο μετά, διαπιστώνουμε ότι πράγματι, δεν τα πετάνε τα σκουπίδια.

Όχι, τα τοποθετούν προσεκτικά πίσω από τις πινακίδες. Ποιος είπε ότι αυτός ο τόπος δεν έχει ελπίδα;

Αν το είπε κανείς, κάνει foul. Foul Pasion σε foul έκδοση.

Συνεχίζουμε με τα αυτοκίνητα. Και διδασκόμαστε ήθος και ευελιξία συνάμα (διότι η θεία που το πάρκαρε, ζήτησε συγνώμη από τον επερχόμενο ποδηλάτη τού οποίου τη ζωή έκανε δύσκολη πριν πάει "βιαστική" στη δουλειά της).

Και τώρα, μία σειρά φωτογραφιών, που μού αρέσει να ονομάζω "η τριλογία τής Άννας-Μαρίας". Όχι πολύ ευφάνταστος τίτλος, αλλά κάθε τίτλος θα ωχριούσε μπροστά στο μαγευτικό περιεχόμενο.

Άννα-Μαρία 1: The first blood

Άννα-Μαρία 2: The revenge

Άννα-Μαρία 3: We're not done yet

Ευχαριστούμε που μείνατε κοντά μας. Και τώρα μπορείτε να πηγαίνετε, δεν θα σάς χρειαστούμε άλλο.

Καιρός να μεγαλώσουμε το λεξιλόγιό μας

Έχει πάνω από δύο χρόνια που άρχισα να μελετάω εντατικά διάφορες γλώσσες. Είναι κάτι που πάντα μού άρεσε, αλλά ποτέ δεν είχα αξιωθεί να ξεκινήσω. Τελικά, με τη μελέτη, έφτασα σε σημείο να έχω αρκετές ικανοποιητικές στιγμές, όπου μπόρεσα να διαλεχθώ στα ισπανικά, τα γαλλικά, τα ρουμανικά, μέχρι και στα ιταλικά, που τα μελέτησα πολύ λίγο. Διαβάζοντας συμβουλές από διάφορες σελίδες, ψάχνω ασταμάτητα για τρόπους που θα με βοηθήσουν να μάθω περισσότερα σε λιγότερο χρόνο (αυτό λέγεται δημιουργική τεμπελιά). Και συνεχίζω να μελετάω, όσο γίνεται πιο συχνά.

Υπάρχουν πολλοί τρόποι για να μελετήσουμε στο σπίτι μας, όποτε θέλουμε, με τον δικό μας ρυθμό. Δεν υπάρχει κάποιος τρόπος που να είναι ο καλύτερος. Καλύτερος είναι αυτός που μάς βολεύει. Κι ακόμα καλύτερα είναι όταν χρησιμοποιούμε πολλούς τρόπους και εκθέτουμε τον εαυτό μας στη γλώσσα που μάς ενδιαφέρει, όσο γίνεται περισσότερο κάθε μέρα. Αλλά μιλάμε για ενεργή έκθεση. Ορισμένοι απλοί τρόποι είναι οι εξής:

1. Μελέτη γραμματικής.

Παντού στο ίντερνετ υπάρχουν σελίδες ή και βιβλία για κατέβασμα, με την γραμματική τής γλώσσας που μάς ενδιαφέρει, όσο περίεργη κι αν είναι. Ψάχνουμε στο Google και βρίσκουμε αυτό που θέλουμε. Προσωπικά, βρίσκω εξαιρετικά ενδιαφέρουσα τη μελέτη τής γραμματικής, με δεδομένο ότι λύνει αρκετές απορίες για τον τρόπο με τον οποίο λειτουργεί η γλώσσα. Βέβαια, από μόνη της η γραμματική, δεν θα βοηθήσει και πολύ.

2. Μελέτη λέξεων.

Εδώ θα επιστρέψουμε στο τέλος τής ανάρτησης. Ένας τρόπος που με έχει βοηθήσει τρομερά να αναπτύξω το λεξιλόγιό μου είναι οι flashcards. Δηλαδή, κάρτες που από τη μία μεριά έχουν τη λέξη που θέλουμε να μάθουμε και από την άλλη τη μετάφρασή της. Έχοντας μερικές κάρτες μαζί μας (που μπορούμε να φτιάξουμε εύκολα, με τη βοήθεια ενός λεξικού), μπορούμε να μελετήσουμε ενώ περιμένουμε το λεωφορείο, μέσα σε αυτό, ενώ περιμένουμε να μάς απαντήσει ο υπάλληλος από το τμήμα βλαβών, ενώ περιμένουμε να τελειώσουν οι διαφημίσεις και γενικά, χάρη σε αυτόν τον απλό τρόπο, μπορούμε να μετατρέψουμε το νεκρό χρόνο μας σε δημιουργικό.

Βέβαια, δεν είναι απλό να φτιάξουμε εκατοντάδες κάρτες και να τις κουβαλάμε μαζί μας. Και εδώ έρχονται προγράμματα όπως το Anki για να μάς λύσουν τα χέρια. Το πρόγραμμα υπάρχει σε διάφορες πλατφόρμες και μπορούμε να το έχουμε στον υπολογιστή και στο τηλέφωνό μας. Τις τράπουλες που μελετάμε (και υπάρχουν αρκετές για κατέβασμα ή μπορούμε να φτιάξουμε τις δικές μας), μπορούμε να τις συγχρονίσουμε, έτσι ώστε τη μελέτη που ξεκινήσαμε στο λεωφορείο, να τη συνεχίσουμε στο σπίτι.

3. Ενεργή συμμετοχή.

Ένα από τα δυσκολότερα πράγματα που υπάρχουν στην διαδικασία τής εκμάθησης μίας γλώσσας και χρειάζεται να ξεπεράσουμε, είναι ο φόβος τού λάθους, που μάς αποτρέπει από το να μιλήσουμε. Επειδή δεν είμαστε σίγουροι ότι θα μιλήσουμε σωστά ή επειδή φοβόμαστε ότι θα μάς κοροϊδέψουν. Το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να σταματήσουμε να το σκεφτόμαστε και να αρχίσουμε να μιλάμε. Όπως δεν γελάμε με κάποιον που προσπαθεί να μάθει ελληνικά και κάνει λάθη, έτσι κι εκείνοι δεν θα γελάσουν μαζί μας όταν κάνουμε λάθη. Το πολύ πολύ να μάς ρωτήσουν τί εννοούμε αν δεν καταλάβουν τί είπαμε. Βέβαια, υπάρχουν και περιπτώσεις όπου θα αντιμετωπίσουμε γέλια, αλλά αυτά θα είναι γέλια έκπληξης περισσότερο. Τον Μάιο, στο Βουκουρέστι (όπου φτιάξαμε αυτήν εδώ την ταινία), σχεδόν κάθε φορά που μιλούσα ρουμανικά, όλοι γελούσαν. Αλλά όχι επειδή έκανα λάθη (έκανα, αλλά όχι πολλά). Προφανώς τούς φαινόταν παράξενο που ο ξεκάρφωτος που πάτησε για δεύτερη φορά στη Ρουμανία, να μπορεί να φτιάξει μερικές προτάσεις στη γλώσσα τους, που δεν είναι και δημοφιλής! Εντάξει, βοήθησε και το γεγονός ότι ήμασταν παρέα και γελούσαμε γενικώς.

Υπάρχουν κι αυτοί που γελάνε επειδή είναι βλάκες. Τα real life trolls. Αυτοί που, επειδή οι ίδιοι έχουν μηδενική δημιουργικότητα, επιθυμούν το ίδιο και για τούς άλλους. Η αντιμετώπιση που ενδείκνυται σ'αυτές τις περιπτώσεις (που δεν έχουν να κάνουν μόνο με τις γλώσσες), είναι η ίδια με τα ιντερνετικά τρολλ. Μην τα ταΐζετε. Αγνοήστε τα. Όσο βλέπουν ότι δεν σκοτίζεστε, θα βαρεθούν. Μην τούς βάζετε στη θέση τους, είναι ήδη αρκετά δυστυχείς.

Βέβαια, για να μπορέσετε να μιλήσετε, χρειάζεστε κι ανθρώπους. Κι αν δεν έχετε κοντά σας ανθρώπους που μιλάνε την γλώσσα; Βρε χαζά, αφού έχετε το ίντερνετ! Στο Livemocha, π.χ, υπάρχουν διάφορα μαθηματάκια (όχι και πολύ χρήσιμα για εκμάθηση) που σάς δίνουν την ευκαιρία να γράψετε και να εκφωνήσετε κείμενο στη γλώσσα που μελετάτε και να λάβετε αξιολόγηση από χρήστες τής σελίδας. Κι επίσης, μπορείτε να μιλήσετε με τούς χρήστες ζωντανά με το τσατ. Έτσι, μπορεί κάποιος να σάς βοηθήσει στα γερμανικά σας, ενώ τον βοηθάτε στα ελληνικά του. Βέβαια, όπως σε όλο το ίντερνετ, έτσι κι εδώ (και στα αντίστοιχα σάιτ) υπάρχουν αυτοί που μπαίνουν για να βγάλουν γκόμενα. Ε, εντάξει. Αγνοούμε και προχωράμε (εκτός κι αν γουστάρουμε κι εμείς!).

4. Παθητική συμμετοχή.

Για να μην παρεξηγηθούμε, μη φανταστείτε ότι βάζοντας ένα κανάλι στα γαλλικά να παίζει χωρίς να δίνετε σημασία, θα μάθετε την γλώσσα. Η ακρόαση ραδιοφώνου, εκπομπών, ταινιών και τραγουδιών βοηθάει πάρα πολύ, αλλά πρέπει να είμαστε συγκεντρωμένοι, να ακούμε προσεκτικά και να προσπαθούμε να καταλάβουμε. Η πρόκληση είναι μεγάλη, αλλά θέλουμε να μάθουμε την γλώσσα γρήγορα και τα "this is a dog" δεν είναι ακριβώς πρόοδος.

Επίσης, υπάρχουν και οι μέθοδοι εκμάθησης που είναι σε αρχεία ήχου. Πολύ καλές μέθοδοι είναι αυτές τού Michel Thomas (ψάξτε τον, ίσως ο σπουδαιότερος καθηγητής γλωσσών που πάτησε στον πλανήτη), καθώς και οι σειρές FSI, που είναι διαθέσιμες για κατέβασμα. Πριν σακατέψω το αυτοκίνητο, εκμεταλλευόμουν τον χρόνο μου στον δρόμο για να μελετάω. Ο χρόνος των μετακινήσεων δεν είναι πλέον χαμένος χρόνος!

5. Κίνητρο

Όταν ήμασταν πιτσιρίκια, μάς έστειλαν στο φροντιστήριο για να μάθουμε αγγλικά. Δεν ξέραμε, δεν είχαμε κριτική σκέψη, απλώς πηγαίναμε. Για εμάς που δεν είμαστε πιτσιρίκια πλέον, είναι πιο εύκολο να μάθουμε την γλώσσα που θέλουμε, διότι έχουμε τα μέσα (το ίντερνετ, το οποίο είναι γεμάτο θησαυρούς) και το κίνητρο. Δηλαδή, επιλέγουμε να μελετήσουμε μία γλώσσα επειδή την γουστάρουμε ή επειδή θα μάς βοηθήσει στη δουλειά μας ή για λόγους που εμείς ξέρουμε καλύτερα. Κανείς δε μάς αναγκάζει. Και μπορούμε να μελετήσουμε όσο θέλουμε, όποτε θέλουμε. Μπορώ μέσα στην πρώτη εβδομάδα να μάθω να σχηματίζω τον απλό μέλλοντα, τον αόριστο και τον παρακείμενο, αν με ενδιαφέρει να το μάθω. Κανείς δε μού το απαγορεύει.

Όσον αφορά το λεξιλόγιο τώρα. Για μένα, είναι από τα πιο δύσκολα μέρη στην εκμάθηση μίας γλώσσας. Πολλές πληροφορίες και πώς να τις μάθεις; Αλλά είναι απαραίτητο να έχεις ένα πλούσιο λεξιλόγιο. Η εμπειρία τής συζήτησης σε μία άλλη γλώσσα γίνεται πολύ πιο απολαυστική έτσι. Πρόσφατα χρησιμοποίησα έναν απλό τρόπο για να σφηνώνω τις λέξεις στο κεφάλι μου και το αποτέλεσμα με ικανοποίησε περισσότερο απ'όσο θα περίμενα. Και αυτός ο τρόπος έχει να κάνει με την χρησιμοποίηση τής φαντασίας και των 5 βασικών αισθήσεων. Κατασκευάζουμε εικόνες που περιέχουν τη λέξη (έστω και διαστρεβλωμένη), μαζί με τη μετάφρασή της. Παραδείγματα: Η ολλανδική λέξη για το ρήμα "χάνω" είναι verliezen (φερλίζεν). Για να την μάθω, σκέφτηκα ότι είμαι σε έναν σιδηροδρομικό σταθμό και ανησυχώ γιατί έχασα την βαλίτσα μου. Εντάξει, βαλίτσα και φερλίζεν δεν είναι ακριβώς ίδιες λέξεις, αλλά εμένα με βοήθησε και το ίδιο μπορεί να κάνει και για εσάς! Το ρήμα "μαγεύω", στα ολλανδικά πάλι (ναι, μ'αρέσουν και τα μελετάω κι αυτά!), είναι betoveren (μπετόφερεν). Εντάξει, εδώ νομίζω ότι είναι προφανές. Σκεφτόμαστε πώς ο Μπετόβεν μάγευε τούς ακροατές και η λέξη δεν ξαναφεύγει από τη μνήμη μας. Σε κάποιες λέξεις θα είναι πιο δύσκολο να γίνει αυτό, αλλά ακόμα και η πιο παράξενη και άσχετη εικόνα, μπορεί να λειτουργήσει θαυμάσια. Τα ρήματα "κοιτάω" και "παρακολουθώ", είναι kijken (κέικεν). Κάτσε και παρακολούθα το κέικ όπως ψήνεται και μόλις έμαθες άλλη μία λέξη. Πάμε παρακάτω!

(Μην ξεχάσετε να παρακολουθήσετε την ταινιάρα μας!)

The last voter / Ο τελευταίος ψηφοφόρος

Recently, we gathered and created this movie. You can see it here, with english subtitles. We hope that you will enjoy it!



Πρόσφατα μαζευτήκαμε και φτιάξαμε αυτήν εδώ την ταινία. Μπορείτε να την δείτε εδώ. Ελπίζουμε ότι θα την απολαύσετε!



Επίσης, κάνοντας κλικ εδώ, μπορείτε να μπείτε και στη σελίδα στο Φέιζμπουκ και να γίνετε θαυμαστές και επίσημα! Είμαι σίγουρος ότι θα είναι το πρώτο πράγμα που θα σκεφτείτε μόλις δείτε την ταινία!

Also, by clicking here, you can see the page on Facebook and become officially fans! I'm sure that it's gonna be the first thing you'll think of, after you watch the movie!

ΔΕΗ. Και διάφοροι άλλοι καρκίνοι.

Και με αυτές τις διακοπές ρεύματος, οι αγαπημένοι μας πολιτικοί (αν δεν τούς αγαπούσαμε δεν θα τούς ψηφίζαμε) θα σκεφτούν "όχι, όχι, ο κόσμος χρειάζεται το ρεύμα, ας δώσουμε στους καργιόληδες τής ΔΕΗ αυτά που ζητάνε". Βέβαια, θα αναγκαστούν, καθώς και οι ίδιοι οι πολιτικοί δεν θα έχουν ρεύμα στα σπίτια τους. Ας μην ξεχνάμε ότι η ΔΕΗ κόβει το ρεύμα χωρίς διακρίσεις. Ε;

Όποτε τού καυλώσει τού καθενός, κλείνει δρόμους και κατεβάζει διακόπτες. Εκεί που τούς παίρνει, βέβαια. Διότι, μπορεί να καμαρώνουμε για μέγα σφαγιαλέξανδρο, Λεωνίδα και Περικλή, αλλά όπως φαίνεται, αυτός που άφησε τούς περισσότερους απογόνους, ήταν ο Εφιάλτης.

Τυχερέ μου άνθρωπε

Τί να γράψεις που δεν έχει γραφεί; Απλώς θέλω να προσθέσω ότι, όταν ακόμα και μετά από την σοβαρή κατάσταση τής υγείας σου και το προχωρημένο τής ηλικίας σου, ο θάνατός σου σοκάρει και θλίβει τόσο πολύ, όλο τον κόσμο που παρακαλούσε να κρατηθείς, τότε κάτι έχεις κάνει πάρα πολύ σωστά. Και χαίρομαι πάρα πολύ που ο κόσμος τού το ανταπέδωσε πριν να είναι αργά. Όταν μεγαλώσω, θέλω κι εγώ να γίνω Βέγγος.

Το χρονικό μίας near death experience

Όταν το είδα, σοκαρίστηκα. Δεν πίστευα ότι ήταν τόσο άσχημα. Αλλά ας το πάρουμε από την αρχή.

Ξεκινήσαμε το πρωί, εγώ κι ο Παναγιώτης, για να πάμε στην Κέρκυρα για τα τρία λάιβ που είχαμε κανονισμένα. Βροχή κι ομίχλη σε κάποια σημεία τού δρόμου. Γύρω στα 15 με 20 χιλιόμετρα μετά την Καβάλα, έχασα τον έλεγχο, χτυπήσαμε στις μπάρες στα αριστερά, στριφογυρίσαμε, χτυπήσαμε λίγο και στα δεξιά και σταματήσαμε στην άκρη. Βγήκαμε αμέσως, τρέμοντας. Από πίσω, δε φαινόταν να είχε γίνει μεγάλη ζημιά. Σκεφτόμουν ότι ίσως μπορούσαμε να συνεχίσουμε. Αλλά μετά είδα αυτό που φαίνεται στη φωτογραφία.

Δεν χτυπήσαμε. Ούτε καν ταρακουνηθήκαμε. Δηλαδή, έτσι νομίζω. Οι αερόσακοι δεν άνοιξαν. Τα πράγματα που είχαμε μέσα, ενισχυτής, κιθάρες, μπάσο κλπ, δεν έπαθαν απολύτως τίποτα. Αλλά το αυτοκίνητο είναι σακατεμένο. Πρέπει να έχει πάνω από €3000 ζημιά. Αλλά το σοκ ήταν μεγάλο. Όταν συνήρθαμε λίγο και το αντιμετωπίσαμε κάπως πιο ήρεμα, μπορέσαμε να κάνουμε και λίγο πλάκα, αλλά εμείς ξέρουμε τί τραβήξαμε. Και ευτυχώς που ο Παναγιώτης είναι πυροσβέστης και έχει εκπαιδευτεί σε τέτοιες καταστάσεις, αν και όχι τόσο στην αντιμετώπιση από μέσα. Όσοι ήρθαν είχαν ιστορίες από τη συγκεκριμένη στροφή. Σχεδόν όλοι είπαν ότι είχαμε άγιο.

Θα μού επιτρέψετε να διαφωνήσω. Με μία πρόχειρη ματιά στο μπλογκ, καθένας μπορεί να διαπιστώσει εύκολα ότι είμαι άθεος, ακόμα και αν αυτή είναι η πρώτη φορά που το γράφω έτσι ξερά. Αυτόματα, αυτό σημαίνει ότι αποκλείω το ενδεχόμενο να παρενέβη κάποιος άγιος ή να παρέλειψε κάποιος άγιος να παρέμβει για να αποτρέψει το τρακάρισμα. Γιατί να σώσει εμένα ο άγιος και να αφήσει κάποιους πιστούς να πεθάνουν, όπως έχει συμβεί πολλές φορές; Με ποια κριτήρια σώζουν οι άγιοι; Δεν μπορώ να δεχτώ ότι είχα άγιο, χωρίς να αναρωτηθώ γιατί. Με προφανές αποτέλεσμα να απορρίψω την εξήγηση.

Και ο δρόμος γλυστρούσε. Δύσκολο να βρεις κάποιο δρόμο να μη γλυστράει με αυτό το σπαστικό ψιλόβροχο που έριχνε εκείνη την ώρα. Αλλά αυτό το ξέρεις, δεν το ξέρεις; Δεν είναι η πρώτη φορά που οδηγείς εκεί πάνω. Ξέρεις ότι πρέπει να προσέχεις παραπάνω. Δεν μπορεί να τα ρίχνεις όλα στον δρόμο και στις κακοτεχνίες.

Η ευθύνη για αυτό που συνέβη είναι, αν όχι αποκλειστικά, σε συντριπτικό ποσοστό δική μου. Αν πήγαινα λίγο πιο αργά, δε νομίζω ότι θα είχε συμβεί κάτι τέτοιο, ακόμα και στον δρόμο που γλυστρούσε. Μπορεί να είχαμε κανένα ψιλό μπέρδεμα, αλλά θα ανακτούσα τον έλεγχο σχετικά εύκολα. Από την άλλη, αν πήγαινα πιο γρήγορα, υπήρχε σοβαρή πιθανότητα να κάνουμε τούμπες αντί για σβούρες. Κι επίσης, φορούσαμε και τις ζώνες. Δεν έχει να κάνει με κανέναν άγιο, αλλά αποκλειστικά με τον τρόπο με τον οποίο οδηγώ. Και αποφεύγω να περνάω τα 120. Πάνω στη στροφή, ίσως να πήγαινα πιο γρήγορα από το κανονικό, αλλά όχι πολύ πιο γρήγορα.

Δεν είμαι σίγουρος γιατί τα γράφω αυτά εδώ πέρα τώρα. Μπορεί για να δώσω κάποιο δίδαγμα; Δεν ξέρω, νομίζω ότι δεν σκέφτομαι ακόμα πολύ καθαρά. Έχουν περάσει 8 ώρες από το τρακάρισμα (και όχι ατύχημα, διότι η λέξη "ατύχημα" υποδηλώνει ότι δεν υπήρχε υπαίτιος). Μην τρέχετε πολύ. Δηλαδή, τρέξτε, μέχρι εκεί που αισθάνεστε άνετα με το αμάξι. Όχι παραπάνω. Κι όταν βρέχει, επιβραδύνετε γύρω στα 20 χιλιόμετρα από το όριο τής άνεσής σας. Μπορεί να μη σωθεί το αυτοκίνητο (πράγμα αρκετά οδυνηρό), αλλά θα σάς δώσει κάποια παράταση για να μπορέσετε να σκεφτείτε τί δεν κάνατε καλά (πράγμα επίσης οδυνηρό, αλλά καλύτερο σε σχέση με άλλα) και να το προσέχετε την επόμενη φορά.

Αυτό δεν το κλέβεις

Υπάρχουν μερικά πράγματα...

...που κανένας πανάχρηστος αργόμισθος κομπλεξικός δεν μπορεί να βγάλει αναφερόμενα.

...που κανένας τιποτένιος καρπαζοεισπράκτορας δεν μπορεί να πυροβολήσει.

...που κανένας μαυροφορεμένος μπαμπούλας δεν μπορεί να τρομοκρατήσει με αιώνιες φωτιές και τερατάκια με κερατάκια.

...που κανένας θρασύτατος λωποδύτης δεν μπορεί να φορολογήσει μέχρι θανάτου.

...που κανένας βολεψάκιας τεμπελχανάς δεν μπορεί να κωλογλείψει για να βολευτεί σε μία θεσούλα σε βάρος ικανότερων, μόνο και μόνο για να βάλει τα δόντια του στα περισσεύματα από τα αποφάγια των λωποδυτών.

...που κανένας εγκεφαλοπλυμένος υποστηρικτής εταιριών νταβατζήδων και παραγεμισμένων καλοπληρωμένων αθληταράδων δεν μπορεί να μολύνει με τις ελεεινές ιδέες περί τιμημένων εσωρούχων και μεγάλων ιστοριών.

...που κανένας πατριωτάρας δεν μπορεί να κρατήσει πίσω με πρόσχημα το ένδοξο παρελθόν, αποφεύγοντας τις αναφορές στο ντροπιαστικό παρόν.

...που κανένας ευθυνόφοβος δεν μπορεί να κατηγορήσει για την προσωπική του αποτυχία.

Μάρτιος στο Παρίσι. Ωραία πράγματα! Και άνοιξη. Παντού. Επίσης ωραία.

Και τώρα ένα διάλειμμα

Και τώρα που πήρα φόρα και ξανάρχισα να ποστάρω στο μπλογκ, θα μοιραστώ μαζί σας μερικές ενδιαφέρουσες φωτογραφίες που έχω τραβήξει τον τελευταίο χρόνο. Όχι και πάρα πολλές. Δυστυχώς τεμπελιάζω όταν έρχεται η ώρα να βγάλω το τηλέφωνο και να φωτογραφίσω (κάτι που ξεπέρασα εύκολα στο προηγούμενο ποστ, με τα αυτοκίνητα). Για να ξεκινήσουμε καλά, ας προσκυνήσουμε όλοι μαζί.

Μού αρέσει ιδιαίτερα η τελεία (αν δεν βρισκόταν εκεί, θα νόμιζα ότι είναι όλο μία λέξη) και δώστε βάση και στα διαλυτικά (ούμλάουτ, που λέμε κι εμείς οι σπουδαγμένοι). Για την ορθογραφία, κανένα σχόλιο, διότι υπάρχουν και χειρότερα. Όπως αυτό, ας πούμε.

Αν παρατηρήσετε πάνω αριστερά, θα διαπιστώσετε ότι γράφει ΠΤΥΧΙΟΥΚΧΟΙ. Δε λέω, τα λάθη είναι ανθρώπινα. Αλλά ποιος θα εμπιστευόταν κάποιον "πτυχιούκχο" για μαθήματα φιλολογίας; Υποθέτω ότι τα χαρτάκια που λείπουν, τα πήραν άλλοι φιλόλογοι για να σπεύσουν να διορθώσουν τούς "πτυχιούκχους".

Μπότες γυναικείες, μπότες παιδικές, μπαλαρίνες. Και κάπου εκεί ανάμεσα, ΥΠΟΛΟΙΠΑ ΟΥΓΚ. Τί στα κομμάτια είναι τα υπόλοιπα ουγκ; Και γιατί έχουν την ίδια τιμή με τις μπαλαρίνες;

Αυτό, από μόνο του δε λέει και πολλά. Εντάξει, φασόλια κι αυγά, αγγλικό πρωινό κλπ. Αλλά μερικά μέτρα πιο κάτω, ο αθέμιτος ανταγωνισμός και η ελεύθερη αγορά θα χτυπήσουν αμείλικτα.

Πρωινό ρε φίλε! Όχι μόνο φασόλια! Οι παραπάνω δύο φωτογραφίες τραβήχτηκαν στη Θάσο, σε έναν δρόμο. Αν αυτός ο δρόμος ήταν στη Φραγκία, θα λεγόταν κάπως έτσι:

Δεν γνώριζα τί σημαίνει αυτή η λέξη εκεί. Και όπως φαίνεται, ούτε το Γκουγκλ Τρανσλέιτ ξέρει. Αλλά δεν πειράζει, γιατί σάς έχω μία καταπληκτική ευκαιρία που δεν γίνεται να την αφήσετε να πάει χαμένη! Αν και δε νομίζω να προλαβαίνετε. Κάτι τέτοια τεφαρίκια δε μένουν και πολύ καιρό ξενοίκιαστα. Από την οδό Τσιμισκή, στη Θεσσαλονίκη, σάς παρουσιάζωωωω:

Ξέρω, είναι καταπληκτική ευκαιρία. Θα το έπαιρνα για μένα, αλλά δε μ'ενδιαφέρει. Τέλος πάντων, σκέφτομαι τί να κάνω τώρα. Να γράψω κι άλλο; Τί λες εσύ;

Άντε, καλά. Το κλείνω εδώ. Έτσι κι αλλιώς, μού τελείωσαν και οι φωτογραφίες.

Έλα μωρέ, χωράει

Η παραπάνω φωτογραφία τραβήχτηκε σε πάρκινγκ γνωστού σούπερ μάρκετ σε άγνωστη επαρχιακή κωμόπολη. Το μωβ Saxo καταλαμβάνει περήφανα δύο θέσεις αναπήρων και το Toyota δείχνει ότι ο κάτοχός του είναι λίγα βήματα πιο μπροστά και παρκάρει έξω από τον ειδικό χώρο, ώστε να αποφύγει ακόμα περισσότερα κουραστικά βήματα.

Ο πρώτος έξυπνος θεωρεί ότι δεν υπάρχουν άνθρωποι με κινητικές δυσκολίες ή ότι "σιγά μην έρθει κανένας τώρα, που ήρθα για δυο λεπτά". Και πιάνει δύο θέσεις, γιατί έτσι. Ο δεύτερος πήγε ένα επίπεδο πιο πάνω και αθώωσε τον εαυτό του για τον -όχι και τόσο πολύ- χώρο που αφήνει στους άλλους οδηγούς που θα κάνουν την στροφή προσπαθώντας να μην πέσουν σε κάποιο αυτοκίνητο που κρύβει ο τρίτος τής συντροφιάς, το ημιφορτηγό που πάρκαρε στις θέσεις για τις εγκύους και τις γυναίκες που κουβαλάνε καρότσια. Και όλα αυτά για να μην περπατήσει λίγα βήματα παραπάνω και παρκάρει κανονικά. Δε μιλάμε για τεράστιες αποστάσεις, ούτε για κακοκαιρία (πρέπει να είχε γύρω στους 17 βαθμούς). Αλλά όταν η δουλειά μας είναι εκεί, θα παρκάρουμε εκεί και οι άλλοι ας περιμένουν.

Το πεζοδρόμιο χαμηλώνει και κυλάς στον προορισμό σου. Τί, δεν είναι το αυτοκίνητο ο προορισμός σου; Ε, τότε να βρεις να κατεβείς από άλλο σημείο. 

Βασικά, σε μία απόσταση 400 μέτρων, συνάντησα τρεις τέτοιες περιπτώσεις. Απλώς φωτογράφισα τη μία. Και οι άλλες ήταν παρόμοιες. Αυτοκίνητα ειδικά παρκαρισμένα ώστε να εμποδίζουν όσο γίνεται περισσότερο τη διέλευση. Και δεν είναι ότι δεν υπάρχουν μέρη για παρκάρισμα. Αμέτρητα! Εντάξει, δεν είμαστε Αθήνα, ούτε Θεσσαλονίκη, ούτε καν Καβάλα! Αλλά για να παρκάρεις στα ελέυθερα μέρη, θα πρέπει να περπατήσεις για να πας στο κέντρο. Και είναι πιο εύκολο να ψάξεις λίγο παραπάνω, να κάνουν και οι άλλοι μερικές υποχωρήσεις, ώστε να γίνει η δουλειά σου άνετα, χωρίς περιττό περπάτημα. Και μετά, όταν θα μιλάς στο καφενείο με τούς όμοιούς σου, θα γκρινιάζεις επειδή τίποτα δεν πάει καλά.

Πώς θες να πάει καλά αν δεν κάνεις κάτι εσύ για να βελτιώσεις τον εαυτό σου; Γιατί πρέπει να βελτιωθούν πρώτα όλοι οι άλλοι και μετά εσύ; Είναι κάτι σαν τα επιχειρήματα που παραθέτουν ορισμένοι καπνιστές για να μπορούν να φουμάρουν ελεύθερα, που λένε ότι τα εργοστάσια και τα αυτοκίνητα και οι αεροψεκασμοί (ουργκ!) μολύνουν τον αέρα, τα τρόφιμα είναι επίσης μολυσμένα, η ραδιενέργεια θα μάς σκοτώσει όλους και μάς ενοχλούν τα τσιγάρα. Δηλαδή, να περιμένουμε να τακτοποιηθούν αυτά τα προβλήματα πριν προχωρήσουμε στα άλλα; Και ποιος αποφασίζει ποια προβλήματα θα λύσουμε πρώτα; Και ποιος μού λέει ότι, αν λυθούν όλα αυτά, μετά δεν θα βρεις άλλα για να αναβάλλεις τη λύση τού προβλήματος τού καπνού; Τέλος πάντων, μεγάλο θέμα άνοιξα και ξεφεύγω από το αρχικό. Αλλά είναι που έχω πολύ καιρό να γράψω κι έχουν μαζευτεί. Την κατανόησή σας, παρακαλώ!

Εντάξει, δε λέω κάτι καινούργιο. Ο κόσμος δεν θα αλλάξει όσο διαχωρίζουμε τον εαυτό μας από αυτόν. Αν περιμένουμε από το κράτος και τούς άλλους να βελτιωθούν πριν κάνουμε κάτι εμείς, τα ίδια πράγματα θα έχουμε ξανά και ξανά και ξανά. Και για ό,τι γίνεται, θα αθωώνουμε τον εαυτό μας και θα είμαστε υπερβολικά αυστηροί με τούς άλλους.

Υ.Γ. Το πρωί με ξύπνησε ένα τηλεφώνημα. Ήταν λάθος, από κάποιον μπάρμπα που είχε παραγγείλει μία τηλεόραση. Τού είπα ευγενικά ότι δεν ήταν ο αριθμός που έψαχνε και μού το έκλεισε χωρίς να μιλήσει. Δεν ξέρω από πού έμαθε τρόπους, αλλά δε μού άρεσε αυτό. Όταν ξαναπήρε, δεν απάντησα. Μετά από μερικά λεπτά, πήρε και τρίτη φορά. Επένδυσα τη φωνή μου με ένα παχύ στρώμα από "ξύπνησα απότομα και πρέπει να σηκωθώ, αλλά δεν θέλω", άσχετα αν ήμουν μια χαρά.

Εγώ: Ναι. (το πρωί μού βγαίνει ωραίο μπάσο, παθιάρικο)

Μπάρμπας: Ναι, -όνομα μαγαζιού- εκεί;

Εγώ: Όχι.

Μπάρμπας: Α, λάθος έκανα...

Εγώ: Ναι, λάθος πάλι.

Και μού το ξαναέκλεισε χωρίς κουβέντα. Τουλάχιστον το ψιλοδιασκέδασα. Σκέφτηκα να τού πω "παράτα την τηλεόραση και άνοιξε κανένα βιβλίο", αλλά δεν το έκανα. Αλλά έχω τον αριθμό του. Και έχω και απόκρυψη. Αν μού τη βαρέσει, θα τον ξεκωλιάσω, για να μάθει να είναι πιο ευγενικός. Αυτό βέβαια, δε με κάνει καλύτερο, οπότε μπορεί και να μην το κάνω! Να, ορίστε! Αντί να βελτιωθώ, σκέφτομαι πώς θα γίνω χειρότερος! Εύγε μου!

Duty freak

H φωτογραφία είναι ενδεικτική

Το αθάνατο αρχαίο πνεύμα, μίλησε πάλι. Και, προφανέστατα, μιλάει ασταμάτητα. Με λίγα λόγια, χθες, 20 Οκτωβρίου 2010, σφραγισμένο μπουκαλάκι αρώματος Issey Miyake 125 ml, αγορασμένο από το duty free τού αεροδρομίου Μακεδονία τής Θεσσαλονίκης, βρέθηκε να περιέχει λιγότερο από το μισό άρωμα. Ωστόσο, τα €40 τα πήρανε ακέραια. Και η κομπίνα, πανέξυπνη. Το κουτί ήταν σφραγισμένο και άντε να αποδείξεις ότι κάνανε απατεωνιά. Και το πρόβλημα δεν είναι τα €40, αλλά η ρημαδιασμένη η κοροϊδία. Δεν μπορώ να ανεχτώ ότι κάποιοι καργιόληδες μιλάνε μεταξύ τους τώρα και καμαρώνουν για το πώς βγάζουν έξτρα κέρδος. Το παρόν κείμενο, το γράφω για να βρω πόσοι ακόμα έχουν πέσει θύμα τέτοιας απάτης και, αν γίνεται, να μποϊκοτάρουμε το συγκεκριμένο duty free και όσα ακόμα έχουν εξαπατήσει τούς πελάτες τους. Και, για να το πάμε και λίγο παραπέρα, δεν ανέχομαι να με αντιμετωπίζουν σαν απατεώνα, εξαιτίας κάποιων απατεώνων. Κάπως έτσι ξεκινάνε τα ρατσιστικά στερεότυπα. Επειδή κάποιος εξυπνάκιας σκέφτηκε να γδάρει τούς ξένους επισκέπτες με το σκεπτικό "έεεελα μωρέ, μήπως θα τον ξαναδώ;" Κάπως έτσι άδειασε ο τουρισμός από τα νησιά. Μήπως να αναλάβουμε κι εμείς τις ευθύνες μας, αντί να περιμένουμε από τις ξεπουλημένες κυβερνήσεις;

The immortal ancient spirit, spoke again. And, obviously, it's speaking non-stop. Long story short, yesterday, October 20th, 2010, a sealed bottle of perfume Issey Miyake 125 ml, bought from the duty free shop of Macedonia airport of Thessaloniki, Greece, was found to contain less than half of the perfume. Nevertheless, they took all of the €40. And the fraud was very clever. The box was sealed and how can you prove that there's something smelly here? And the problem is not the €40, but the bloody mischief. I can't tolerate some motherfuckers talking right now and bragging about how they make some extra profit. I'm writing this text in order to find how many people have been victims of this scam and, if possible, to boycott the specific duty free shop and any other that has scammed their customers. And, to take it a step further, I don't accept to be faced as a crook, because of some crooks. This is how racist stereotypes begin. Just because some smartass thought to drain the foreign visitors off their money thinking "come on man, will I see them again?" This is how the tourism from the greek islands decreased dramatically. Is it time to take over our responsibilities, instead of waiting help from the government sell-outs?

Εδώ θα πάτε για την απολαυστική σας εξαπάτηση πριν από το ταξίδι

There you go for your enjoyable ripping-off before your trip

Μην τολμήσεις να σκοτωθείς, σ'έσφαξα

Προσοχή - Κρατάει ρακέτα και δεν αστειεύεται

Τρου στόρι: Κάθομαι απέναντι από το δημοτικό σχολείο. Τα παιδάκια έχουν σχολάσει και η τροχονόμος ελέγχει τον δρόμο για να περάσουν δύο κοριτσάκια από τη διάβαση. Όμως ένα άλλο ξεφεύγει και πηγαίνει λίγα μέτρα πιο κάτω, από όπου περνάει μόνο του. Κι η τροχονόμος αρχίζει να φωνάζει. Όχι επειδή υπήρχε κίνδυνος. Δεν υπήρχε. Το παιδάκι είχε ελέγξει πριν περάσει. Η τροχονόμος φώναζε επειδή "θες να σε δει ο διευθυντής και να με διώξει;" Δεν θέλω να φανταστώ τί θα γινόταν αν περνούσε δίπλα από κάποιο αυτοκίνητο. Αφού το παιδάκι πήγε απέναντι, που το περίμενε η μητέρα του και η άλλη συνέχιζε και το έκραζε.

Κι εντάξει, εσύ δεν θέλεις να χάσεις την τεμπελοδουλειά σου και λογικό είναι. Το παιδάκι, πώς θέλεις να καταλάβει ότι είναι τόσο σημαντικό για σένα, που αντί να φοβηθείς ότι μπορεί να συμβεί κάποιο ατύχημα, φοβάσαι μήπως σε διώξει ο διευθυντής; Μπορούσες να πεις στη μικρή ότι δε σε νοιάζει αν θα πάει να ψοφήσει, αρκεί να μην το κάνει όσο είσαι εσύ μπροστά. Για να καταλάβει, ρε παιδί μου. Να ξέρει ποιες είναι οι προτεραιότητες.

Σε ένα ουτοπικό βασίλειο, οι σχολικοί τροχονόμοι, των οποίων η δουλειά είναι γύρω στα 20' κάθε μέρα (μπορεί και λίγο περισσότερο) (τουλάχιστον στη μικροσκοπική αποτυχημένη απομίμηση πόλης που βρισκόμαστε), θα μπορούσαν να χρησιμοποιήσουν λίγο από τον ελεύθερο χρόνο τους για να σκεφτούν πώς να φέρονται στα παιδιά. Τα οποία, όπως και να το κάνουμε, χρειάζονται καθοδήγηση. Και οι κραυγές δεν συνεισφέρουν. Και όχι, δεν πρόκειται για ουτοπία. Αρκεί να υπάρχουν σωστοί άνθρωποι σε σημαντικές θέσεις όπως αυτή, που έχεις να κάνεις με παιδιά.

ΔΕΝ ΚΑΚΟΜΕΤΑΧΕΙΡΙΖΟΜΑΣΤΕ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΡΕ ΗΛΙΘΙΟΙ. Μπορείς να εξηγήσεις ήρεμα γιατί αυτό που έκανε ήταν λάθος, αντί να ξεσπάς πάνω του τούς φόβους σου. Η λεκτική βία δεν είναι λιγότερο σοβαρή από τη σωματική.

Αυτά για σήμερα. Ζήτω το καλοκαίρι.

1 + 0 συμβουλές για μία καλύτερη ζωή! (σεξ, τσόντα, Τζούλια, λεφτά) (για να μαζέψουμε κόσμο από το γκουγκλ)

Ωπ! Καλώς μας! Τί γίνεται; Καιρό έχουμε να τα πούμε, έτσι; Αφήστε τα, πλάκωσαν πολλές δουλειές τελευταία, πλακώθηκα κι εγώ μανιωδώς και αγωνιωδώς και δεν βρήκα χρόνο και όρεξη για να ανανεώσω τις Γλυκοπατατούλες μου. Μπορεί στο εξής να γράφω πιο συχνά, θα δούμε. Λοιπόν. Για σήμερα, σάς έχω έναν κατάλογο με 1 + 0 συμβουλές που θα σάς κάνουν καλύτερους ανθρώπους! Μελετημένα πράγματα, μέσα από τη ζωή! Φύγαμε!

1. Μην ασχολείστε με τούς μαλακισμένους καταλόγους που γράφει ο καθένας και αφορούν αποκλειστικά την προσωπική του αντίληψη και δεν εξαιρώ τον εαυτό μου από αυτό. Κάνετε αυτό που σάς κάνει να αισθάνεστε καλύτερα κι αν δείτε ότι κάτι δεν πάει καλά, αλλάξτε το. Αλλά μην περιμένετε από τον κάθε τυχαίο να σάς πει τι θα κάνετε επειδή βαριέστε να το ψάξετε.

Αυτά. Ελπίζω να τα ξαναπούμε σύντομα, έτσι; Μη χάνεστε!

Τα Αμοντάριστα Πλάνα στο Χ-Factor!

Ναι, ξέρω, έχω πολύ καιρό να γράψω εδώ και πολύ κακώς. Αλλά πρόσφατα συνέβη κάτι που με έκανε αρκετά χαρούμενο και συνοψίζεται σε αυτό το βίντεο. Ευχαριστούμε όλους σας για τα πολύ καλά λόγια και την υποστήριξή σας!

Μαθήματα στιχουργικής για αρχάριους

Το κείμενο που ακολουθεί είναι αφιερωμένο στον Χρήστο και τον Χρήστο, μαζί με τούς οποίους είχαμε θεσπίσει τούς πρώτους νόμους τής στιχουργικής, την άνοιξη τού 2003 στη Θεσσαλονίκη, εν μέσω τόσης βλακείας που κόντεψε να μάς πνίξει.

Το γνωρίζουμε πολύ καλά. Οποιοσδήποτε μπορεί να γίνει στιχουργός, τραγουδιστής, συνθέτης, ενορχηστρωτής κλπ. Σήμερα, συγκεντρώνω όλη μου τη γενναιοδωρία και την 17χρονη δημιουργική εμπειρία μου και μοιράζομαι μαζί σας τα μυστικά τής στιχουργικής. Φροντίστε να σώσετε τη σελίδα, αν την ανακαλύψουν δεν την βλέπω να κρατάει για πολύ!

Πρώτος νόμος τής στιχουργικής

-----------------------------------------------------------

Κάθε λέξη κάνει απόλυτη ομοιοκαταληξία με τον εαυτό της. Και μπορεί κάλλιστα να μάς βγάλει από μία δύσκολη θέση, όταν δεν ξέρουμε τί να γράψουμε. Τρανό παράδειγμα το εκπληκτικό τρίστιχο:

Αν πας με άλλη
θα σού σπάσω το κεφάλι
Γιατί σαν κι εμένα για σένα δεν υπάρχει άλλη

Εντυπωσιακός, πράγματι, ο τρόπος με τον οποίο χρησιμοποιεί περίτεχνα τούς δύο πρώτους νόμους και μάς δίνει την ευκαιρία να περάσουμε στον δεύτερο.

Δεύτερος νόμος τής στιχουργικής
----------------------------------------------------------------

Κάθε λέξη κάνει σχεδόν απόλυτη ομοιοκαταληξία με τα παράγωγά τής ή τις αντίθετες λέξεις. Τα παραδείγματα άπειρα, καθώς πρόκειται για τον πιο διαδεδομένο νόμο.

Μα δεν θα δακρύσω πια για σένα
Και μη ρωτάς για μένα

Πάλι, μωρό μου, λείπεις
Πάλι μ'εγκαταλείπεις
Πάλι, μαλάκα, φεύγεις
Πάλι με αποφεύγεις

Δύο σε ένα! Αξιολάτρευτη Πέγκυ Ζήνα, ξέρεις πώς να μάς φτιάχνεις τη διάθεση!

Και το πουλί για να τραφεί
πρέπει ν'αλλάζει την τροφήηηηηη

(Το πουλί τού Χρηστάκη)

Ωραία μέρα σήμερα
Οι άγριες οι τίγρεις έγιναν γατάκια ήμερα
Ωραία μέρα σήμερα
Οι κοιμισμένες σκέψεις έγιναν θεριά ανήμερα (γιατί, εγώ καλύτερος είμαι;)

-μπλα μπλα- μελωδία για σένα
που να σού θυμίζει μόνο εμένα

Εδώ, η γλυκιά, πεντάμορφη και καλλίφωνη Νατάσα Θεοδωρίδου (ναι, έχω διάθεση για μεγάλο χαβαλέ), διαλέγει ένα τραγούδι που συνδυάζει τον δεύτερο νόμο με τον πρώτο υποκανόνα τής στιχουργικής.

Πρώτος υποκανόνας τής στιχουργικής
----------------------------------------------------------------------------

Έρχονται στιγμές που για μία ή δύο συλλαβές, δεν μπορεί να συμπληρωθεί ο στίχος. Εδώ μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε τις λέξεις-στόκους, που καλύπτουν τις ανάγκες μας χωρίς να αλλοιώνουν το -βαθύ μέχρι πάτου- νόημα που θέλουμε να δώσουμε. Το ξεκάρφωτο "μόνο" στο προηγούμενο θεοδωρίδειο ρεφρέν είναι ένα μικρό παράδειγμα.

Υποφέρω, υποφέρω, υποφέρω, υποφέρω ΠΟΛΥ
μπλα μπλα μπλα πίπες η ζωή μου μισή

Ουγκ ουγκ μπλα μπλα μπλα ντάμπα ντούμπα ΣΟΥ ΛΕΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩ

Το καμάρι των καβαλιωτών (ένας από τούς 50 λόγους για να χαίρονται κάποιοι που είναι καβαλιώτες, σύμφωνα με γκρουπ αυτοϊκανοποίησης τού Φέιζμπουκ), η Δέσποινα Μαλέα, μαζί με τον γκουρού των στιχουργών, που κάθε επίδοξος δημιουργός έχει την αγιογραφία του στο εικονοστάσι, τον Φοίβο, δημιουργούν έργα ανεκτίμητης και διαχρονικής αξίας.

Τί είχαμε, τί χάσαμε
ΣΤΟ ΛΕΩ (ψωλέω για κάποιους), σε ξεχάσαμε

Η υποψήφια βουλευτής τής συμμορίας τού Καρατζαφύρερ, Ιφιγένεια Σαρρή, παραδίδει μέσω τής τέχνης, μαθήματα πατριδολαγνείας, θρησκοληψίας και οικογενειοκρατίας. Εύγε της!

Τρίτος νόμος τής στιχουργικής
----------------------------------------------------------------

Οι χιλιοχρησιμοποιημένοι συνδυασμοί ομοιοκαταληξιών, δεν τρέχει τίποτα αν ξαναχρησιμοποιηθούν από εμάς. Στο κάτω-κάτω, δεν τούς έχει κατοχυρώσει κανείς. Αναφέρονται ενδεικτικά μερικοί.

Ζωή - ψυχή (κάποιες φορές και φιλί)
Μάτια - κομμάτια
Αγαπάω - πάω
Αγαπώ - πω (όπως "τί να σού πω")
Ψέμα - αίμα
Πόνος - μόνος
Κώλος - όλος

Καλά, το τελευταίο μπορει και να μην είναι και τόσο συχνά χρησιμοποιημένο.

Τέταρτος νόμος τής στιχουργικής
----------------------------------------------------------------------

Η δημιουργία ασυνήθιστων ομοιοκαταληξιών σε βάρος τού νοήματος. Καλά, δεν μπορούμε να πούμε ότι τα προηγούμενα παραδείγματα ξεχείλιζαν από νόημα, αλλά έλεγαν κάτι, έστω και απλοϊκό. Για να κατανοήσουμε τον τέταρτο νόμο, θα δούμε το εξής:

Ακριβό μου διθέσιο, καλό μου αμάξι
Σαν περνάς απ'τ'απαίσιο μπροστά

Εδώ, ποιο είναι το νόημα; Έχω ένα κορυφαίο αυτοκίνητο, αλλά έχω και προβλήματα; Ή ότι ήθελα να γράψω κάτι κι ας λέει και βλακείες. Διότι, προσωπικά μού φαίνεται μεγάλη μαλακία να γίνονται τραγούδι τα προβλήματα των πλούσιων (όταν υπάρχει η αναφορά στα λεφτά, όχι στα συναισθήματα, μην παρεξηγηθούμε), αλλά η ομοιοκαταληξία είναι κορυφαία.

Πέμπτος νόμος τής στιχουργικής
----------------------------------------------------------------------

Λέξεις που χρησιμοποιούνται ελάχιστα ως καθόλου στην καθημερινή μας γλώσσα, μπορούν να γίνουν μέρος ενός στίχου επειδή κάνουν ωραία ομοιοκαταληξία κι επειδή κολλάνε στον εγκέφαλο σαν βδέλλες. Δεν έχω παραδείγματα. Ήδη έχω αρχίσει να πονάω από την προσπάθειά μου να θυμηθώ όλες αυτές τις αηδίες.

Έκτος νόμος τής στιχουργικής
----------------------------------------------------------------

Φροντίζουμε να είμαστε στο πνεύμα τής εποχής. Κατά καιρούς κυκλοφορούν καινούργιες λέξεις, φράσεις, κάποιες φορές και τρόποι ομιλίας. Αμαρτία είναι να μιλάμε ακόμα σαν να είμαστε στο 1821.

Πάμε Χαβάη με μία ρόδα

Η αγαπημένη μας Κύστη Πρωτοψάλτη, σύμφωνα με τις εντολές τής εποχής, ενώ παίρνει παρτούζα, ήθελα να πω ότι διασκευάζει, ένα τραγούδι που λέει "it's a pity you already have a wife" και ταυτόχρονα κόβει αυτό το περιττό και κουραστικό "στη" που το τσεκουρώνουμε γενικότερα και ακουγόμαστε πολύ πιο ωραίοι και μάγκες και γλυτώνουμε λέξεις χωρίς να κόβουμε το νόημα. Μένουμε Ελλάδα και μένουμε και μαλάκες.

Έβδομος νόμος τής στιχουργικής
-----------------------------------------------------------------------

Αυτοπεποίθηση και σιγουριά που να ξεχειλίζει.

Για πάντα θα μείνω, αν ρωτάς
Για πάντα θά'μαι εδώ, να με κοιτάς

Ώπα ρε αξιοθέατο! Μη σε χάσουμε! Για να κάνει ομοιοκαταληξία ο φίλος μας ο Χάλης ο Μιχατζηγιάννης, βγήκε 12 μέτρα οφσάιντ. Σαν να λέει "Σού έλειψα. Θέλεις να έρθεις να με δεις."

Έχω μεγάλη ζήτηση
και γίνεται συζήτηση γύρω απ'τ'όνομά μου

Και γύρω από την Έφη Θώδη επίσης. (ποιος πρόσεξε τον άλλο νόμο που εφαρμόζεται εδώ;)

Ανεπανάληπτος θα είμαι εγώ για σένα
Ανεπανάληπτος θα λες κι εσύ για μένα

Πάλι δύο νόμοι σε μία μαλακία. Δεν τελειώνουν.

Θέλω τα ώπα μου, θέλω τις τρέλες μου, θέλω έναν σκασμό αηδίες γενικά

Εντάξει, είσαι ένα κακομαθημένο σίχαμα. Ήταν ανάγκη να το κάνεις τραγούδι;

-----------------------------------------------------------------------------------------------

Τώρα πλέον ξέρετε. Όταν ακούτε κάτι, μπορείτε να λέτε "χμμμ, αυτό υπάγεται στον τέταρτο νόμο τής στιχουργικής, αλλά δανείζεται στοιχεία και από τον δεύτερο" στην παρέα σας και να ψαρώνουν όλοι. Αυτά είναι τα μυστικά τής τέχνης. Και τώρα, γρήγορα δουλειά! Φτιάξτε κι εσείς τις δικές σας παροιμιώδεις μαλακίες, για να εμπλουτίσουμε αυτό το υπέροχο οικοδόμημα τής ανυπαρξίας! Μέχρι να τα ξαναπούμε, τα λέμε.

Τραγικό

Πάνω από 70% στους εγκληματίες που έχουν καταστρέψει τον τόπο. 7% στη συμμορία των ψευτών, των φασιστών, των υποκριτών. Είναι δυνατό να είμαστε τόσο αφελείς, τόσο ξεπουλημένοι, τόσο παρτάκηδες, τόσο απληροφόρητοι;

Ο πόλεμος είναι εξαιρετικά κερδοφόρα επιχείρηση. Να το έχετε υπόψη όταν θα σάς δίνουν μερικά νεροπίστολα για να πάτε να ψοφήσετε σαν κρέατα ενώ αυτοί οι γαμιόληδες θα μετράνε λεφτά και θα είναι ασφαλείς. Συγχαρητήρια.

Αποκαταστάθηκε η τάξη, επιτέλους

Άντε ρε ανιστόρητοι γραικύλοι, ακόμα να πειστείτε για την ελληνικότητα τής Μακεδονίας; Ακόμα κι αν δεν σάς έφτασε η κραυγή τού Κόλιν Φάρελ, που ως Αλέξανδρος έστειλε τα στρατεύματά του να ξεκοιλιαστούν "φορ δε γκλορι οβ γκρις" (gia thn doksa ths euryterhs perioxhs me thn genikh onomasia "ellada"), τώρα που το είπε κι η τηλεόραση ότι ο Alejandro el grande είναι ο σημαντικότερος ελλαδίτης όλων τον εποχών, τί έχετε να πείτε; ΤΟ ΕΙΠΕ Η ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ! ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙΤΕ ΝΑ ΤΟ ΑΜΦΙΣΒΗΤΗΣΕΤΕ ΚΙ ΑΥΤΟ!

Τί γαμάτοι που είμαστε (και άλλες αστειότητες)!

Πριν από κανένα τρίμηνο, είπα να φτιάξω κι εγώ έναν λογαριασμό στη σελίδα δικτυακού αυτοφακελώματος, το Φέιζμπουκ, με σκοπό να κάνω γνωστό σε περισσότερο κόσμο το Χιμαιρολόγιο. Όπως όλοι ξέρουμε, εκεί μέσα υπάρχουν διάφορα γκουπ. Γκρουπ για το παραμικρό. Γκρουπ για τις ομάδες, για τις πατρίδες, για τις θρησκείες, για τις μουσικές, ακόμα και για να βάλουν κάποιον να κουρευτεί. Προσωπικά, δεν έχω δει κάποια ουσιαστική χρησιμότητα στην ύπαρξη των γκρουπ. Εκτός από τις περιπτώσεις που είναι αποκλειστικά για πλάκα (σαν το γκρουπ με τις αστείες πινακίδες) και τις άλλες, που έχουν σαν σκοπό να προβάλλουν μία σελίδα, ένα μαγαζί, ένα συγκρότημα, κάτι τέλος πάντων. Υπάρχουν και τα άλλα που είτε εξυπηρετούν τα "συμφέροντα" τού δημιουργού και το λένε ξεκάθαρα στον τίτλο ("έβαλα στοίχημα ότι θα συγκεντρώσω Χ άτομα που θέλουν/κάνουν/είναι Υ"), καθώς και αυτά τα οποία θα ονομάσουμε "γκρουπ διαδικτυακής αυτοϊκανοποίησης".
Με ένα τέτοιο γκρουπάκι θα ασχοληθούμε σήμερα, που αξιώθηκα μετά από πολύ καιρό να γράψω εδώ. Συγκεκριμένα, είναι αυτό εδώ που λέει Γεννημένοι την ΔΕΚΑΕΤΙΑ του 80... από 1980 μέχρι 1989. Και τί γίνεται εκεί μέσα; Γίνονται διάφορες αναφορές σε κάποια πράγματα που υπήρχαν τότε (από τα γαριδάκια μέχρι τη μουσική και την τηλεόραση), με ιδιαίτερα νοσταλγικό τρόπο και πάντα με διάθεση σύγκρισης με τα σημερινά δεδομένα. Την πρώτη φορά που ξεκίνησα να διαβάζω εκείνο το κατεβατό, άρχισα να τραβαώ τις φαβορίτες μου. Δεν το τελείωσα, η υπομονή μου εξαντλήθηκε. Ένα γκρουπ για ανθρώπους που δεν είναι ούτε 30 χρόνων, να μοιάζει σαν να γράφτηκε από παππούδες που αναπολούν τα αγνά χρόνια τής γερμανικής κατοχής.Και εδώ βρίσκεται το μυστικό. Αυτή η παγίδα είναι κλασική. Λέμε "τί ωραία που ήταν τότε που είχαμε αυτό. Κοίτα τα σημερινά παιδιά που έχουν εκείνο", απαξιώνοντας εκείνο που έχουν τα σημερινά παιδιά. Βέβαια, εκείνη την εποχή ήμασταν κι εμείς παιδιά και η ανάμνηση ορισμένων πραγμάτων, μάς θυμίζει χρόνια που αυτό που μάς φαινόταν πιο σημαντικό ήταν το ότι θα έπρεπε να πάμε στην τέταρτη τάξη τού δημοτικού και τα μαθήματα θα ήταν πιο δύσκολα. Κι επίσης, τα σημερινά παιδικά πράγματα μάς φαίνονται χαζά επειδή είναι παιδικά. Μήπως τα δικά μας ήταν λιγότερο χαζά; Σε καμμία περίπτωση. Απλώς ήμασταν παιδάκια και, αν τα θυμόμαστε και χαμογελάμε, είμαστε περισσότερο επιεικείς μαζί τους επειδή μάς φέρνουν στο μυαλό εκείνα τα χρόνια.

Και θα γίνω πιο συγκεκριμένος, αντιγράφοντας κάποια αποσπάσματα και σχολιάζοντάς τα. Και ξεκινάμε.

"Βλέπαμε Στρουμφάκια, Thundercats, Κabamaru και Candy Candy και όχι Pokemon, Digimon και Yu Gi Oh..."

Καθαρά προσωπική αντίληψη. Κόβω το λαιμό μου ότι, αν ο ίδιος που το έγραψε αυτό ήταν 25 χρόνων την εποχή που βγήκαν οι προαναφερθείσες σειρές κινουμένων σχεδίων, ούτε που θα τις έφτυνε. Εκτός κι αν οι Thundercats είχαν πολύ περισσότερα να προσφέρουν από τα Pokemon. Τα οποία Pokemon έχουν πράγματα να πουν στα σημερινά παιδιά. Στα παιδιά, επαναλαμβάνω, όχι στους σχεδόν τριαντάρηδες.

"Τρώγαμε καραμελάκια ΡΕΖ, γαριδάκια Extra και Φοφίκο... "

Αν σού έλειψαν τόσο πολύ, σού έχω καλά νέα. Μπορείς να τα βρεις και τώρα. Κι αν θες Φοφίκο, σώνει και καλά, υπάρχουν τα Φουντούνια που έχουν ίδια γεύση. Πάλι καλά που δεν γίνεται σύγκριση με τα σημερινά γαριδάκια εδώ. Αλλά οι τρεις τελείες στο τέλος, αφήνουν πολλά πρόστυχα υπονοούμενα...

"Βλέπαμε εκπαιδευτική τηλεόραση στην ΕΡΤ1 και Φρουτοπία και του κουτιού τα παραμύθια..."

Γι'αυτό γίναμε έτσι! Σοβαρά πράγματα που βλέπαμε!

"Επίσης κάναμε ακόμη παιδικά πάρτυ στα σπίτια μας και δεν τρέχαμε σε κάθε τυχαίο παιδότοπο... "

Άλλη προσωπική άποψη. Για ρώτα και τις μητέρες των παιδιών, πόσο κόπο και χρόνο τούς γλυτώνουν οι "τυχαίοι παιδότοποι". Βέβαια, όλο το γκρουπ εκεί βασίζεται. Στο δόγμα "δεν αποδεχόμαστε τα καινούργια πράγματα γιατί έτσι" ενώ ταυτόχρονα χρησιμοποιούν όλα τα καινούργια πράγματα.

"Δεν γεννηθήκαμε μέσα στην Τεχνολογία αλλά την ανακαλύψαμε σε μία καλύτερη ηλικία - χωρίς να είναι η μοναδική επιλογή διεξόδου μας από την καθημερινότητα..."

Όχι. Γεννηθήκαμε σε σπηλιές. Αλλά ακόμα και σε σπηλιές να είχαμε γεννηθεί, η τεχνολογία τής εποχής θα ήταν τα ρόπαλα και οι σφεντόνες που έκαναν πιο απλή την εύρεση τροφής. Μέχρι τώρα μιλούσες για την τηλεόραση και τα καραμελάκια και τώρα απαρνείσαι την τεχνολογία. Εκτός κι αν με τον όρο "τεχνολογία", σού έρχονται στο μυαλό μόνο οι σύγχρονοι υπολογιστές, τα ρομπότ, τα MP4 players και όσα άρχισαν να εμφανίζονται τα τελευταία 2 χρόνια. Και αν είχαμε τη σημερινή τεχνολογία, μπορεί και να ήταν η μοναδική επιλογή διεξόδου μπλα μπλα. Λες και δεν υπάρχουν παιδιά που παίζουν κανένα ποδόσφαιρο ή όλα αυτά τα παιδικά παιχνίδια που ξέραμε και τότε.

"Τις πρώτες πορνό ταινίες τις βλέπαμε σαν κλέφτες στο Βίντεο του Μπαμπά, όχι όπως τώρα που με ένα κλικ τα παιδάκια βρωμίζουν την ψυχή τους..."

Εμείς την βρωμίζαμε με πιο αγνούς τρόπους. Συγνώμη, τρόπους...

"Ακούγαμε τη φωνή του άλλου όταν παίρναμε τηλέφωνο μέχρι που μας έφαγαν τα SMS..."

Πάρε ένα από αυτά τα καινούργια τηλέφωνα, που μπορείς και να μιλάς. Οι υπόλοιποι, τέτοια χρησιμοποιούμε.

"Παίρναμε εκατομμύρια φακελάκια με αυτοκόλλητα Panini και όταν μας τύχαινε κάποιο σπάνιο το δείχναμε σε όλο το σχολείο..."

Μη μού το θυμίζεις! Τόσα λεφτά πεταμένα σε αυτές τις μαλακίες!

"Παίρναμε κουλούρια και λουκουμάδες με ζάχαρη από το κυλικείο και όχι τυποποιημένες τυρόπιτες..."

Διότι, μπορεί τα σημερινά παιδιά να είναι παχύσαρκα σε μεγάλο βαθμό, αλλά από εμάς ξεκίνησε η καταστροφή!

"Διαβάζαμε Μπλεκ και Σούπερ Κατερίνα... με αγνά μέχρι τότε μηνύματα...και όχι πως θα σου κάτσει η φίλη του φίλου σου..."

Δηλαδή, δεν διάβαζες Κράνος, Πόλεμο, Έφοδο; Εκεί να δεις αγνά μηνύματα. Κόναν; Ποπάυ; Τίγκα στα αγνά μπουκετίδια. Αααχ, αυτά ήταν χρόνια! Και για την φίλη τού φίλου σου, δεν περιμένουν τα περιοδικά για να το μάθουν. Το ξέρουν από μόνοι τους. Όχι σαν εμάς, με τα αγνά μας μηνύματα και τις τρεις τελείες στο τέλος...

"Τρώγαμε την Φάτσα Μπανάνα από την ΕΒΓΑ και τις γρανίτες Turbo πριν τις καταργήσουν..."

Μην αγχώνεσαι! Υπάρχουν και σήμερα σκατά γεμάτα συντηρητικά για να απολαύσεις! (συγνώμη, αλλά πήγαινες γυρεύοντας)

"Πρωτοχρονιά και Ανάσταση καθόμασταν με την οικογένεια μας και δεν τρέχαμε 00.01 στο πρώτο κλαμπ να τσακίσουμε Mojito, space kai Cuervo..."

Ναι! Επειδή ήσουν παιδάκι! Πώς στον διάβολο ήθελες να πας σε κλαμπ τότε;! Και ποιος σε εμποδίζει να κάτσεις με την οικογένειά σου τώρα;;

"Καταφέραμε ίσως να δούμε μια φορά στη ζωή μας την Αλίκη Βουγιουκλάκη στο σανίδι..."

Και αυτό, γιατί είπαμε ότι είναι καλό...;

"Είδαμε σε πρώτη εκτέλεση απίθανες σειρές ... από το Εκμέκ Παγωτό και τους Απαράδεκτους μέχρι τις Τρεις Χάριτες και τους Μεν και Δεν..."

Όσοι δεν τα πρόλαβαν, μπορούν να τα δουν στο ίντερνετ. Θα τούς κατηγορήσεις και γι'αυτό;

"Ξέραμε μόνο τη Μπαλαρίνα και το Μύλο στα Λούνα Παρκ και δεν μας έφευγε η ψυχή στα 3G..."

Σε υποχρέωσε κανείς να μπεις στα 3G και να σού φύγει η ψυχή; (αρχίζω να χάνω την υπομονή μου πάλι)

"Μας έδιναν ένα πεντοχίλιαρο οι γιαγιάδες και οι παππούδες και νιώθαμε ευτυχισμένοι... Δεν ήμασταν μουρτζούφληδες όπως τώρα που αν πάρουν 20 ευρώ κοιτάζουν με μισό μάτι..."

Ξέρει κανείς άλλος κάποιον που να τού δίνουν €20 και κοιτάζει με μισό μάτι;

"Γράφαμε ακόμη ραβασάκια και δεν κάναμε comment σε Hi5..."

...ενώ είναι υποχρεωτικό να γράφουμε ραβασάκια για να πούμε στην γκόμενα που είναι 530 χιλιόμετρα μακριά κάτι. Οτιδήποτε.

"Βλέπαμε τα Νιτζάκια σε βιντεοκασέτες και βλέπαμε και μαζεύαμε τους Κατσίστες--- απίστευτε Χαλ Χόγκαν και Ντόλαρ μαν..."

Τα αγνά μηνύματα που λέγαμε. Για τσεκάρετε, πόσοι από τούς "Κατσίστες" είναι ακόμα ζωντανοί; Ωραίοι οι στημένοι αγώνες τους (τόσο ξύλο και δεν άνοιγε ούτε ρουθούνι), ακόμα πιο ωραία τα αναβολικά που μπουκώνονταν.

Να συνεχίσω; Συνεχίζω.

"Θυμάστε τους Ευχούλιδες?"

ΝΑΙ. ΨΟΦΟΣ.

"Χάρρυ Κλύν σόου και Δέκα Μικροί Μήτσοι..."

Ελληνοφρένεια, Ράδιο Αρβύλα και Αλ Τσαντίρι Νιουζ. Και λοιπόν;

"Παίρναμε τα μικρά μερεντάκια με το πλαστικό κουταλάκι και όταν πρωτοκυκλοφόρησαν τα κρουασάν είχαμε ψαρώσει..."

Το ίδιο και οι ιθαγενείς των νησιών της Καραϊβικής όταν είδαν τούς πρώτους εξερευνητές με τις χρωματιστές γυαλιστερές χάντρες.

"Τα σόου της Ρούλας Κορομηλά και το Ciao Ant1..."

Κοίτα ρε πούστη μου, τι μαλακίες βλέπαμε. Τελικά, χωρίς το ίντερνετ, μάλλον ήμασταν άνθρωποι των σπηλαίων.

"Πηγαίναμε στα "Ηλεκτρονικά" και παίζαμε Super Mario, Sonic, Mortal Compact, Streetfighter, Bubble Bubble, Tetris, Arcanoid, Top Gun και στα πλοία τρέχαμε να βρούμε που τα έχουν κρυμμένα..."

Όχι όπως τώρα, που τα έχουμε όλα στα ΜΑΜΕ και παίζουμε όποτε γουστάρουμε χωρίς να πληρώνουμε ένα σκασμό κέρματα. Αλλά αυτό το κάναμε γαργάρα, έτσι;

"Οι γονείς μας δεν ανησυχούσαν αν θα γυρίσουμε σώοι όπως τώρα... Ματώναμε τα γόνατα μας και συνεχίζαμε το παιχνίδι..."

Όχι βέβαια. Οι γονείς να ανησυχήσουν για τα παιδιά τους;! Αδιανόητο!

"Παίζαμε Μπουκάλα και Θάρρος ή Αλήθεια..."

Και δεν διαβάζαμε περιοδικά που έλεγαν πώς θα σού κάτσει η φίλη τού φίλου σου.

"Πατούσαμε τα κουτάκια από τα αναψυκτικά και περπατούσαμε σαν να ήταν τακούνια..."

Και από εμάς κάποιοι έγιναν τραβεστί, αλλά δεν το έκαναν και σημαία.

"Διαβάζαμε Ποπάυ και Τιραμόλα..."

Αααα! Τα διάβαζες τα αγνά σου τα μηνύματα τελικά!

"Ντυνόμασταν Νιτζα, Καουμπόυ και Ρομπέν των Δασών τις Απόκριες και όχι Πίκατσου και Μπομπ Σφουγγαράκης..."

ΚΑΙ ΓΙΑ ΠΟΙΟ ΛΟΓΟ ΟΙ ΝΙΝΤΖΑ ΚΑΙ Ο ROBIN HOOD ΕΙΝΑΙ ΚΑΛΥΤΕΡΟΙ;

"Είχαμε τα κλασσικά walkman με τα ακουστικά με το σφουγγαράκι στο πλάι και με το ζόρι χωρούσαμε στη τσέπη μας δύο κασέτες..."

Όχι όπως τώρα, που με τα MP3 players και τα τηλέφωνα (όχι σαν το δικό σου που στέλνει μόνο SMS), βάζουμε ό,τι τραγούδι γουστάρουμε και δεν χρειάζεται να κουβαλάμε ολόκληρη βαλίτσα. Φτου μας!

"Παίρναμε Ξυστό και αν μας έπεφτε ένα κατοστάρικο, παίρναμε άλλο ένα και το χάναμε και αυτό..."

Σού είπε κανείς ότι τώρα δεν μπορείς να τζογάρεις βλακωδώς;

"Παίζαμε με στρατιωτάκια και τους αλεξιπτωτιστές με το πλαστικό αλεξίπτωτο... θυμάστε;"

Πόσα αγνά μηνύματα να αντέξω ακόμα...;

"Παίζαμε το Φωτιά Φωτιά στη πέρα γειτονιά και Σ' αγαπώ Σ'αγαπώ που με βάζεις..."

Τί μαλακίες... Ελπίζω να καταργήθηκαν εντελώς.

"Οι γιαγιάδες μας έφτιαχναν πίττες και κουλουράκια, τώρα φτιάχνουν τα νύχια και τα μαλλιά τους..."

Γρήγορα στην κουζίνα! Που θέλετε να βγείτε και από το σπίτι! Κακομαθημένες!

"Το πρώτο μας φιλί δίνονταν με ακούμπισμα των χειλιών και όχι κατευθείαν η γλώσσα στον ουρανίσκο..."

Ναι ρε γαμώτο. Σε λάθος εποχή γεννηθήκαμε. Χάθηκε να περιμέναμε 10 χρόνια; Όχι 100. Μόνο 10.
Φτάνει. Δεν αντέχω άλλο. Έχει κι άλλα τέτοια, μπορείτε να τα δείτε. Τα γκρουπ στο Φέιζμπουκ είναι ασήμαντα. Δεν ταΐζουν παιδιά με ένα κλικ, δεν συγκινούν υπευθύνους για να μην κόψουν το δάσος, δεν πείθουν κανέναν για το πώς θα έπρεπε να ονομάζεται γειτονική περιοχή, δεν κάνουν τίποτα. Το συγκεκριμένο γκρουπ με το οποίο ασχολήθηκα, έχει 173οοο μέλη. Είναι όλοι τους τόσο δυστυχισμένοι και απογοητευμένοι από τη ζωή τους που θυμούνται με νοσταλγία τη δεκαετία τού 1980 και δεν μπορούν να βρουν τίποτα ωραίο σήμερα; Ή θέλουν να φαντάζονται ότι είναι ξεχωριστοί (η διαδικτιακή αυτοϊκανοποίηση που λέγαμε); Λυπάμαι που το λέω, αλλά καμμία γενιά δεν είναι ξεχωριστή. Ξεχωριστά είναι μόνο τα άτομα που την απαρτίζουν. Για αυτά που έχει πετύχει ο καθένας και όχι απλά και μόνο επειδή γεννήθηκε μέσα σε κάποια συγκεκριμένη δεκαετία. Και, από την άλλη, πόσο πιθανό είναι πριν από 20 χρόνια να ήταν μαζεμένα όλα τα ωραία και σήμερα να μην υπάρχει τίποτα; Γίνεται;