Το μεγαλείο τής αλληλοβοήθειας

Τις καημένες αυτές με τις εκπομπές που κάνουν το μεσημέρι... Τί περνάνε... Οι άνδρες τους προτιμούν να τις αγνοούν για χάρη τής Silvia Saint και τής Rita Faltoyano και αυτές μετά τρέχουν για να καθαρίσουν τα αποτελέσματα αυτού τού λανθάνοντος πάθους. Ευτυχώς όμως που, ως ομοιοπαθούσες, η μία σπέυδει να βοηθήσει την άλλη. Τελικά, αυτές οι εκπομπές δεν είναι τελείως για πέταμα. Κάποιες φορές μάς δίνουν κάποια σωστά διδάγματα. Να είναι καλά τα κορίτσια, να καθαρίζουν.

Τανδρών

Το Σάββατο που πέρασε, ήμασταν στη Δράμα για ένα live. Κάποια στιγμή αναγκαστήκαμε να χρησιμοποιήσουμε εκείνο το μέρος που αναγκαζόμαστε να χρησιμοποιήσουμε που και που. Και αυτό που αντικρύσαμε, δεν θα ήταν σωστό να μην το φωτογραφίσω, έτσι; Αντίθετα με αυτό που βλέπουμε στην φωτογραφία, το "ΓΥΝΑΙΚΩΝ" ήταν γραμμένο με τέτοιο τρόπο που να μην προκαλεί το αίσθημα τής ασυγκράτητης χαζομάρας που διακατέχει πολλούς από εμάς.


Για την ιστορία, το live δεν πήγε άσχημα. Ελπίζουμε ότι στα επόμενα θα έχουμε τουλάχιστον ένα νέο μέλος.

Οι κομπλεξικοί γείτονες

Υπάρχουν παντού. Είναι εκεί όταν περνάς ωραία και σκοπός τής τιποτένιας ζωής τους είναι να καταβαραθρώσουν και τις ζωές των άλλων. Και προσπαθούν απελπισμένα και με λύσσα (αφού δεν έχουν κάτι άλλο να κάνουν) για να το καταφέρουν. Με σπασμωδικές ενέργειες. Κι όταν πετυχαίνουν, αισθάνονται πολύ χρήσιμοι στην κοινωνία.

Η φωτογραφία είναι από το Καταφύγιο

Η Χρυσούπολη δεν είναι κανένα μεγάλο μέρος. Περισσότερο κάτι σαν μεγάλο χωριό παρά μία μικρή πόλη. Είναι σημαντικό για τα μαγαζιά κάθε είδους να έχουν κάτι καινούργιο (για την περιοχή, έστω) να παρουσιάσουν. Ένα ροκάδικο που θα φέρει ζωντανή μουσική (είτε πρόκειται για ολόκληρο συγκρότημα, είτε για έναν βλάκα μόνο του με μία κιθάρα) είναι κάτι που λείπει από την Χρυσούπολη με τα δύο μπουζουκοχορευτάδικα.

Το χθεσινό ήταν το τρίτο βράδυ που έπαιζα στον Άτταλο. Κάποια στιγμή, λίγο πριν τα μεσάνυχτα, ενώ ήμασταν στο τελευταίο τραγούδι πριν από το διάλειμμα, ήρθαν δύο αστυνομικοί. Εκείνη την ώρα, η ένταση ήταν στο ελάχιστο δυνατό και ίσα που ακουγόταν από τα ηχεία. Ένας πειραγμένος γείτονας, σεσημασμένος για τα προβλήματα που δημιουργεί στο μαγαζί, τούς είχε καλέσει επικαλούμενος φασαρία. Λογικό, αν είχε βγει στο μπαλκόνι κι έστηνε αυτί, όλο και κάτι θα κατάφερνε να ακούσει. Και η βραδιά τελείωσε εκεί, παρότι αρκετοί άνθρωποι συνέχισαν να έρχονται.

Και τώρα, υποτίθεται ότι χρειάζεται κάποια ειδική άδεια για να βάλει ένα μαγαζί ζωντανή μουσική. Για μία ρημαδοκιθάρα; Βλακείες. Εντελώς απλά, όταν τα μαγαζιά δεν αλληλοκαρφώνονται, θα υπάρχει κάποιος καλοθελητής για να τούς κάνει ζημιά. Ο οποίος, εφόσον δεν έχει ανθρώπους για να επικοινωνήσει, προσπαθεί να κάνει την παρουσία του αισθητή καταστρέφοντας. Είναι ο τρόπος τους για να καμαρώσουν για την συμβολή τους στον τρόπο με τον οποίο εξελίσσεται η μέρα, η βραδιά κλπ. Θα μπορούσα να γράψω άφθονα μπινελίκια, αλλά ο φουκαράς αισθάνεται τόσο μόνος του, που μόνο οίκτο μπορώ να νιώσω. Και καλύτερα να μην καταστραφούν οι Παρασκευές μας για χάρη ενός βλαμμένου.

Ούξου!

Να προσπαθήσουμε να αναλύσουμε το περιεχόμενο τής εικόνας; Πρόκειται για κάτι γραμμένο σε έναν τοίχο. Σίγουρα είναι ένα σύνθημα με αποδοκιμαστικό χαρακτήρα. Αλλά για ποιο λόγο να γράφει κάποιος κάτι τέτοιο για την ΑΕΚ, η οποία δεν έχει τόσο φανατικούς αντιπάλους όπως ο ΠΑΟ και ο ΟΣΦΠ; Μήπως πρόκεται για μία κόντρα ανάμεσα σε συμμαθητές, η οποία εκφράζεται έτσι; Κι από την άλλη, τί λέξη είναι το "ούξου"; Να είναι κάτι παρόμοιο με το έξω, μόνο που τα φωνήεντα έχουν αντικατασταθεί με το αποδοκιμαστικό "ου"; Κι αν είναι έτσι, γιατί να μην χρησιμοποιήσει ο καλλιτέχνης λέξεις όπως "έξω", "κάτω", "ψόφος" κλπ, που είναι πιο έυκολα κατανοητές στο ευρύ κοινό; Και τελικά, μήπως αυτό το "ούξου" είναι κάτι παρόμοιο με το "ζήτω" και κάθομαι άδικα και γράφω τέτοιες βλακείες; Μπα, δεν μπορώ να φανταστώ κάποιον να λέει "ούξου ρε παιχταρά, ωραίος!", σε αντίθεση με ένα μπάσο, μακρόσυρτο, εκφοβιστικό "ούουουουξουουουου" που θα κάνει τούς παίκτες τής εχθρικής ομάδας να μην αισθάνονται τα γόνατά τους. Εντάξει μωρέ, παιδάκια είναι. Θα καταλάβουν.

George Carlin - Religion (χωρίς σχόλια)

Μη μού ρίχνετε ευθύνη!

Ήμουν στον δρόμο για την Ξάνθη και πήγαινα για πρόβα. Την πορεία επιβράδυναν κάποια αγροτικά αυτοκίνητα, που κουβαλούσαν καρπούζια. Ε, όταν διάβασα αυτό που έγραφε στο προπορευόμενο όχημα, ήξερα ότι έπρεπε να το φωτογραφίσω. Δε με τιμά που πήρα το τηλέφωνο και έκανα όσο ζουμ χρειαζόταν για να βγάλω τη λεζάντα, αλλά το αποτέλεσμα μού άφησε μία αίσθηση δικαίωσης. Έτσι κι αλλιώς, με 50 πηγαίναμε.

Τί έλεγες για το DNA;

Καλοκαίρι 2004. Ένα αέρινο κορίτσι, με ξεχειλίζουσα θηλυκότητα και σέξι γυαλάκια, κερδίζει σε ένα αγώνισμα. Δεν θυμάμαι ποιο. Κάτι με τρέξιμο ήταν. Αμέσως άρχισαν οι εθνικιστικές παπαρολογίες, σχετικά με τα κύτταρα και αυτούς που τα έχουν και είναι πάντα πρώτοι. Και όλοι ήμασταν χαρούμενοι.



Καλοκαίρι 2008. Το ίδιο αέρινο κορίτσι, κοντεύει να αποκλειστεί από τα προκριματικά των ολυμπιακών αγώνων και η ομοσπονδία των γεννημένων πρώτων, την σπρώχνει για να πάει με το ζόρι. Και πάνω που πλησίαζε η ώρα να αγωνιστεί, η καλοστημένη συνομωσία αυτών που δεν είναι γεννημένοι για να είναι πάντα πρώτοι, εφαρμόζεται. Τα κύτταρα τού γλυκού κοριτσιού βρέθηκαν γεμάτα με κάποια ουσία που απαγορεύεται, γιατί κάνει τα κύτταρα των τελευταίων να ενεργούν σαν κύτταρα πρώτων. Ψύχραιμα, στη συνέντευξη τύπου, αναφέρει ότι ποτέ δεν πήρε απαγορευμένες ουσίες (και τί να τις κάνει άλλωστε;) και ότι τής την είχαν στημένη. Καταραμένοι βρωμοσυνομώτες...



Εντάξει, αρκετά με τις μαλακίες. Εντελώς απλά, είπε να καθαρίσει λίγο, όσο ήταν πριν από το μεγάλο γεγονός και μετά θα μπουκωνόταν πάλι. Γι' αυτό κόντεψε να μείνει εκτός και την χώσανε στην αποστολή τραβώντας την. Και μετά, όπως οι περισσότεροι, είχε το θράσος να πει ότι δεν χρησιμοποίησε ποτέ απαγορευμένες ουσίες, καθώς και ότι μάλλον η αρμόδια επιτροπή που ελέγχει τούς αθλητές, επέλεξε πότε θα την βγάλει ντοπαρισμένη. Για ποιο λόγο; Μάλλον για να χτυπήσει το DNA αυτών που είναι γεννημένοι για να είναι πάντα πρώτοι. Ή από προσωπική εμπάθεια. Ή αλλιώς, τής κοντής Φανής, τής φταίνε οι τρίχες. Ένα συμπέρασμα δικό μου, που είμαι ουδέτερος παρατηρητής και δεν έχω και το DNA των πρωταθλητών. Η κοπελιά μάς δουλεύει και πουλάει δράμα και στενοχώρια και εθνική συσπείρωση, τα οποία είχε προετοιμάσει γιατί ήξερε ότι ήταν πολύ πιθανό να την μαγκώσουν, γι' αυτό ήταν και ήταν τόσο ψύχραιμη στη συνέντευξη τύπου. Λοιπόν, κοπελιά, άντε και γαμήσου. Κι εσύ και τα κύτταρά σου.



Ναι, εννοείται ότι την απεχθάνομαι. Εννοείται επίσης ότι χαμογέλασα πλατιά όταν άκουσα το χαρμόσυνο νέο στο ραδιόφωνο. Με κάθε ανακοίνωση ότι πιάστηκε ντοπαρισμένος αθλητής χαίρομαι, γιατί αυτός είναι ένας ωραίος τρόπος για να πληγεί η απαράδεκτη νεοελληνική περηφάνεια για την άνοδο τού αθλητισμού τα τελευταία χρόνια και δε συμμαζεύεται. Ας βρούμε κάτι άλλο για να περηφανευτούμε. Όχι τούς άσχετους αθλητές που παίρνουν μετάλλια σε διάφορα αγωνίσματα, που κανείς δεν ξέρει το όνομά τους, και χαιρόμαστε επειδή ΠΗΡΑΜΕ μετάλλια. Και οι δημοσιογράφοι έχουν τεράστιο μερίδιο ευθύνης σε αυτή την ηλιθιότητα. Σάς αφήνω στα μετάλλιά σας. Ωραία ξεκίνησε η μέρα.

.
Η φωτογραφία είναι από το SPORT24


Update 19/8: Ο προπονητής της την άδειασε. Είπε ότι τού έρχονται κάποια πράγματα στο μυαλό, με πρώτο ότι μάλλον πήρε κάτι μόνη της. Αμέτοχος δηλαδή, ειδικά μπροστά στον κίνδυνο τού ισόβιου αποκλεισμού! Όποιος προλάβει, ας σώσει τον εαυτό του τώρα! Και ο Μίνως Κυριακού, με τη σειρά του, "δε μιλάει για νεκρούς ανθρώπους". Μην παρεξηγηθούμε. Η χαρά μου δεν αντλείται από την στενοχώρια κάποιων ανθρώπων. Δηλαδή, αντλείται, αλλά μόνο επειδή ακυρώθηκαν οι εθνικιστικές τους φανφάρες. Αυτό μού έδωσε τεράστια χαρά. Και μετά συνέχισα να ασχολούμαι με άλλα πράγματα. Πόσο να ασχοληθείς με νεκρούς ανθρώπους;

Η παλιά διαθήκη όπως δεν την έχουμε ξαναδεί

Ξέρω, ξέρω, τον τελευταίο καιρό δεν γράφω και συνέχεια παραπέμπω σε άλλες σελίδες, αλλά τί να κάνω, είμαι σε φάση μελέτης και δεν αισθάνομαι ότι έχω κάτι σπουδαίο να πω (προς το παρόν τουλάχιστον). Βρήκα και αυτό εδώ και έστρωσα χαρακτήρα. Δείτε το κι εσείς, τρομερή δουλειά.

Ανωτερότης!

Έχει αρκετό καιρό που διαβάζω με μανία το Jungle Report και έχω δει αρκετά εξαιρετικά ενδιαφέροντα βίντεο. Πραγματικά, τα παληκάρια κάνουν εξαιρετική δουλειά εκθέτοντας τούς διάφορους πατριδολάγνους, ακροδεξιούς, με τα διάφορα συμπλέγματά τους. Παρότι δεν είναι δύσκολο να εκθέσεις έναν φασίστα (στοιχειώδεις γνώσεις και λίγη λογική σκέψη αρκούν), η δουλειά και το ψάξιμο των θολοκουλτουριάρηδων τού Jungle Report αξίζουν συγχαρητήρια. Στο πιο πρόσφατο post, είδα ένα εξαιρετικά ενδιαφέρον βίντεο, κατασκευασμένο από τούς ίδιους. Και ήθελα να το μοιραστούμε κι εδώ, όοοοοολοι μαζί (διότι είμαστε και μπόλικοι).

Είστε να κλείσουμε μια τράπεζα; (by ΠΙΤΣΙΡΙΚΟΣ)

Εκπληκτικά απλή και ωραία ιδέα από τον Πιτσιρίκο. Δείτε στο blog του τα υπόλοιπα.

http://pitsirikos.blogspot.com/2008/05/blog-post_1992.html


Πάμε γερά, όσο γίνεται περισσότεροι! Αξίζει τον κόπο!

Μεταδίδομαι, άρα υπάρχω

Είναι περίεργη η δύναμη τής εικόνας. Πόσο μάλλον τής εικόνας με ήχο. Πόσο μάλλον τής εικόνας με ήχο, που για να την δεις, κατεβάζεις τούς διακόπτες τού εγκεφάλου σου και απενεργοποιείς τις άμυνές του για να παρακολουθήσεις απερίσπαστος αυτά που έχει να σού δείξει και να σού πει και που αποτελούν τη μεγαλύτερη αλήθεια, μεγαλύτερη και από τούς Sex Pistols, γκέγκε;

.

.

Κι αν κάποιος τύχει να εμφανιστεί στην τηλεόραση; Μπορεί να το διαχειριστεί όπως πιστεύει. Πολλοί πιστεύουν ότι αποκτούν υπόσταση και κύρος και γίνονται αληθινοί μόλις εμφανιστούν στην τηλεόραση. Και αυτόματα, το κατόρθωμά τους περνάει πρώτο στο βιογραφικό τους. Μπορεί να είναι κάποιος που οι 14 γονείς του, τα 47 αδέρφια του και τα 72 παιδιά του σκοτώθηκαν σε ΕΝΑ τροχαίο και τώρα πρέπει να συντηρήσει τα 4 παιδιά του που απέμειναν. Κι έρχεται και ξεκινάει να μιλάει λέγοντας "είμαι αυτός/η κοπέλα που έδειξε το Alter" κι εφόσον σε έδειξε το Alter, είμαι υποχρεωμένος να σε ξέρω και αν πω ότι δεν βλέπω τηλεόραση και δε σού δίνω τίποτα, θα με κοιτάξεις και υποτιμητικά. Το ότι οι περισσότεροι τού είδους είναι απλοί απατεώνες και απαλλάσσονται από την αναπηρία τους και την κακομοιριά τους μόλις απαντήσεις στην προτεταμένη τους παλάμη σηκώνοντας το κεφάλι για να την ξαναφορτωθούν στο επόμενο μαγαζί, δε λέει τίποτα. Κάποιος που έχει πρόβλημα, φαίνεται. Δεν χρειάζεται η κωλοτηλεόραση για να με ενημερώσει.

.

.

Μπορεί να είναι κάποιο τσίρκο, που η αφίσα του αναφέρει το όνομά του και το εκπληκτικό γεγονός τής παρουσίας του στην τηλεόραση. Ούτε σε ποιο κανάλι μάς λέει. Απλά ότι κάποια στιγμή θα το έδειξε η τηλεόραση. Αυτά που μαθαίνουμε από το internet όμως, δε μάς τα λέει. Λογικό. Ποιος ξέρει τί τράβηξαν τα τέως άγρια ζώα μέχρι να εξημερωθούν. Ποιος ξέρει τί συμβαίνει στα παρασκήνια και τί εκμετάλλευση υπάρχει, που δεν είναι ορατά με γυμνή κάμερα. Και γιατί να ψάξουμε και για άδειες; Τί μάς νοιάζει; Δεν φτάνει που μάς έδειξε η τηλεόραση;

.

.

Μπορεί να είναι κάποιο οποιοδήποτε προϊόν. Ένα κόσμημα, μία οδοντόκρεμα, ένα φάρμακο, ένα παπούτσι, ένας δονητής, ένα ξεσκονόπανο. Θα το δεις. Θα το αναγνωρίσεις. Θα το πάρεις. Και, βέβαια, θα το καλοπληρώσεις, διότι κάποιος πρέπει να πληρώσει και τα έξοδα των διαφημίσεων. Φιλαράκι, αγοράζεις τηλεοπτικό χρόνο, αγοράζεις δύναμη, ισχύ, η αγορά σου είναι επώνυμη κι εσύ ο περήφανος αγοραστής. Μπορείς να κοιτάς τούς άλλους στα μάτια ή και αφ'υψηλού, αν εκείνοι δεν έχουν αγοράσει το προϊόν που διαφημίζεται στην τηλεόραση.

.

.

Έτσι είναι. Μόνο αυτά που έχει δείξει η τηλεόραση είναι αυτα που υπάρχουν. Δεν έχω να πω τίποτα περισσότερο για επίλογο. Μόνο να σάς προτείνω να δείτε το Zeitgeist - the movie, κυρίως προς το τέλος, εκεί που μιλάει για την τηλεόραση. Δε νομίζω ότι θα μπορούσα να τα πω καλύτερα. Αν και όλη η ταινία είναι συγκλονιστική κατά την γνώμη μου. Αλλά τί σημασία έχει; Μήπως με έδειξε η τηλεόραση;

Ο θεσμός τής ελληνικής φρικογένειας

Ναι, αλήθεια. Υπάρχει πρόβλημα. Υπάρχουν κάποιοι που δεν θέλουν κάνουν οικογένεια σύμφωνα με τα παραδοσιακά πρότυπα. Που δεν θέλουν να φύγουν από το σπίτι των γονέων για να μπούνε κατευθείαν στο καινούργιο σπίτι (το οποίο θα νοικιάζουν ή θα έχουν συνεταιρικά με κάποια τράπεζα που με την πρώτη ευκαιρία θα το κατασχέσει). Που δεν θέλουν να συνεχίσουν να χαρτζιλικώνονται ακόμα και όταν θα έχουν κάποιο παιδί (το οποίο είναι απαραίτητο, ανεξάρτητα από τις συνθήκες), επειδή τα δικά τους λεφτά δεν θα φτάνουν ούτε για τα απαραίτητα ψώνια.

Μερικοί άνθρωποι θέλουν να μάς τρελάνουν. Κυρίως παλιότεροι, με κολλημένα από την σκουριά μυαλά. Που νομίζουν ότι ο κόσμος είναι όπως ήταν πριν από 50 χρόνια και όπως τον έδειχναν οι ασπρόμαυρες κωμωδίες, όπου το όλα τελείωναν όταν οι πρωταγωνιστές παντρεύονταν. Η αλήθεια είναι ότι εκεί τελείωνε η κωμωδία. Αλλά, τέλος πάντων, ίσως ο γάμος να ήταν κάποια λύση σε κάποια προβλήματα κάποτε. Δεν ήμουν εκεί και δεν μπορώ να έχω ολοκληρωμένη άποψη. Αλλά είμαι εδώ και βλέπω ότι ο φόβος ορισμένων για το ράφι, καθώς και οι εθνικοπατριωτικές κραυγές τύπου Κώστα Πρέκα (ο οποίος είχε πρωταγωνιστήσει σε αρκετές οικογενειακές βαρετές τσόντες στα νιάτα του και στα ξεμωράματά του πήρε έναν σταυρό και την είδε ghostbuster), βρίσκονται αρκετά μακριά από τα ρεαλιστικά και άμεσα προβλήματα.

Εντάξει μεγάλε. Μέσα. Παντρευόμαστε, αφού τόσο πολύ το θέλεις να μάς δεις "τακτοποιημένους". €700 εσύ, €700 εγώ, €1400 συνολικά. Τί θα πρωτοκαλύψουμε με αυτά τα λεφτά, δύο άτομα; Το ενοίκιο, το ρεύμα, τα τηλέφωνα, τις βενζίνες, τα απρόοπτα έξοδα (γιατρούς, ζημιές στο σπίτι, στο αυτοκίνητο κλπ), τα έξοδα ενός μωρού, την ψυχαγωγία μας; Εντάξει, θα κόψουμε από εδώ, θα κόψουμε από εκεί, θα αρχίσουμε να πιεζόμαστε, θα αρχίσει η γκρίνια, θα μείνουμε μαζί για χάρη των παιδιών ή θα το διαλύσουμε και συγχαρητήριά μας. Υπάρχει και η άλλη λύση. Μπαμπά, δώσε. Γίνε ο περήφανος χορηγός τού γάμου μου. Και νόμιζες ότι θα απαλλαγείς από μένα, θα αξιωθείς να ηρεμήσεις λίγο, έ; Όχι βέβαια.

Είμαστε σοβαροί; Έχουν καμμία ιδέα για το τί συμβαίνει τριγύρω και κατά έχουν τις βάσεις οι άνθρωποι για να προχωρήσουν σε κάτι τέτοιο; Τί είναι ο γάμος; Ραντεβού; Για να τσεκάρουμε και να την κάνουμε αν δε μάς αρέσει; Σκέφτονται όλοι αυτοί οι υπέρμαχοι τού ιερού αυτού θεσμού και μαλακίες, ότι όταν κάποιοι παντρεύονται, αναλαμβάνουν τεράστια ευθύνη μεταξύ τους, αλλά και απέναντι σε άλλους, άμεσα εμπλεκόμενους στο θέμα. Γι'αυτό δημιουργήθηκε το σύμφωνο ελεύθερης συμβίωσης (ή όπως αλλιώς λέγεται), για να διευκολύνει καταστάσεις. Αλλά όχι. Οι οπαδοί και υπέρμαχοι των ελεεινών παραδόσεων, θέλουν εκκλησία. Ούτε καν δημαρχείο. Για να μην αναφέρουμε τούς παππούδες και τις γιαγιάδες στα χωριά και την εκνευριστική πίεση που ασκουν. "Πότε θα χορέψω στο γάμο σου;" Ε, πάρε το Πίστα, που έχει και 4 δισκάκια και χόρεψε μέχρι να λαχανιάσεις. Εγώ πρέπει να πληρώσω τις καλλιτεχνικές σου ανησυχίες; Και τα ρημαδοέξοδα για τον γάμο; Το νυφικό φόρεμα, τα γαμησιάτικα τής εκκλησίας, το κέντρο που θα πάνε οι θείες που είχες να δεις από τότε που πήγαινες στο δημοτικό, για να φάνε το σνίτσελ και να φύγουν παραπονεμένες από την εξυπηρέτηση, επειδή το αφεντικό έχει λίγο προσωπικό για να γλυτώσει κάποια μεροκάματα. Και μετά τα έξοδα συνεχίζονται ασταμάτητα. Ποιος θα τα πληρώσει όλα αυτά; Η πλειοψηφία; Πώς; Με €700 κάθε μήνα; Με €400 από τα stage τού ΟΑΕΔ; Και με όλα τα βασικά είδη να ακριβαίνουν όλο και περισσότερο; Πόσοι είναι αυτοί που μπορούν;

Προσωπικά, είναι η φύση τής δουλειάς μου τέτοια, που βασίζεται αρκετά σε εκδηλώσεις όπως γάμοι και βαφτίσεις και, προφανώς, δε με συμφέρει να σταματήσουν όλα αυτά. Αλλά δεν είπα πουθενά ότι θέλω να σταματήσουν. Ας συνεχιστούν. Για όσους το θέλουν. Δεν χρειάζεται να επιβάλλονται οι παραδόσεις σε όλο τον κόσμο, απλά και μόνο επειδή έτσι ήταν από παλιά. Ο κόσμος αλλάζει. Θα υπάρχει κάποιος λόγος γι'αυτό. Κι εμείς πρέπει να προσαρμοζόμαστε στα νέα δεδομένα (διότι, όπως φαίνεται, δεν θέλουμε να τα βελτιώσουμε, γι'αυτό αποβλακωνόμαστε στην τηλεόραση και τις λοιπές μαλακίες, για να μην σκεφτόμαστε) και όχι να τα αγνοούμε.

Είναι τόσο απλά τα πράγματα. Όταν ο κόσμος έχει γονατίσει οικονομικά και πνευματικά, ο γάμος δεν είναι λύση. Δεν είναι το νόημα τής ζωής. Δεν είναι τίποτα. Απλά επιλογή. Και, επιτέλους, οι γέροι κάθε ηλικίας, να το βουλώνουν. Αρκετά έχουν κάνει. Τούς ευχαριστούμε πολύ για τα έργα τους. Αν γουστάρουν, ας φτιάξουν ένα τμήμα ηθών και εθίμων και να πηγαίνουν εκεί και να περνάνε ωραία. Μεταξύ τους. Όπου θέλει ο καθένας. Τόσο δύσκολο είναι;

Μέρες που έρχονται

Μέρες που έρχονται, ας προετοιμαστούμε για το ενδεχόμενο ενός ακόμα (όχι τόσο μεγάλου, ας ελπίσουμε) ποδοσφαιρικού δυστυχήματος, για να αποφύγουμε την αποχαύνωση που τα Μέσα Μαζικού Ελέγχου θα μάς προσφέρουν δωρεάν και απλόχερα. Άλλωστε, ακόμα και σε περιόδους εθνικής νιρβάνας, τα σημαντικά γεγονότα εξακολουθούν να τρέχουν και, ενίοτε, να αποκρύπτονται. Δύο απλές προτάσεις.

Πρώτο: Όταν, αναφερόμενος στο αποτέλεσμα ενός ποδοσφαιρκού αγώνα, λες "τούς γαμήσαμε", είναι ακριβώς σαν να βλέπεις μία τσόντα και να λες "γάμησα". Ειδικά αν το γαμήσι συνοδεύεται από μία πίτσα, δύο μπύρες και ένα γλυκό μετά, μάλλον γαμήθηκες. Η αυθαίρετη οικειοποίηση των επιτυχιών κάποιων άγνωστων σε σένα εκατομμυριούχων (που θα πληρωθούν ακόμα κι αν δεν πάει καλά η ομάδα τους, οπότε δεν υπάρχει λόγος για να στενοχωριέσαι), δεν καλύπτει την ανάγκη σου για προσωπική επιτυχία χωρίς κόπο. Το κλείσαμε αυτό; Ωραία.

Δεύτερο: Το αποτέλεσμα ενός ποδοσφαιρικού αγώνα και οποιουδήποτε αθλητικού γεγονότος, σημαίνει ότι κάποιοι προσπάθησαν περισσότερο από τούς άλλους, κάποιοι είναι ικανότεροι από τούς άλλους, κάποιοι έστησαν τα πράγματα έτσι, κάποιοι χρησιμοποίησαν καλύτερες ουσίες από τούς άλλους και ρίσκαραν περισσότερο να πεθάνουν εξαιτίας διαταραχών στον ήδη τραγικά βεβαρημένο από τις αλλαγές στην παραγωγή ορμονών οργανισμό τους. Αλλά σίγουρα δεν αποτελεί ενδεικτικό τής ανωτερότητας κάποιου πλήθους ανθρώπων απέναντι σε κάποιους άλλους ή όλους τούς άλλους. Αν πιστεύεις κάτι τέτοιο, είσαι ηλίθιος και πρέπει να βρεις κάποιο χόμπι επειγόντως.

Τα Αμοντάριστα Πλάνα στο μαισπέις

Επιτέλους, η στιγμή που όλοι περιμέναμε. Η ύπαρξη τής σελίδας για τα Αμοντάριστα Πλάνα είναι γεγονός. Μέσα στις επόμενες εβδομάδες, θα εμπλουτιστεί περισσότερο (μόνο περισσότερο θα μπορούσε).

www.myspace.com/amontarista

Το ιμέιλ τού συγκροτήματος είναι το amontarista@gmail.com

Ελληνοποίηση τώρα

Κάποτε μαθαίναμε στο σχολείο για τον Κάρολο Δαρβίνο, για τον Νικόλαο Κοπέρνικο, για τον Καρτέσιο, τον Νεύτωνα, τού οποίου ο πατέρας μπορεί να λεγόταν Newton, αλλά η μητέρα του ήταν από ένα χωριό τής Κομοτηνής και τον φωνάζανε Νεύτωνα στο καφενείο, για πλάκα. Με λύπη διαπίστωσα ότι οι νεότεροι "ξένοι" άνθρωποι, δεν αναφέρονται με τα ελληνικά τους ονόματα, παρά την ελληνική τους καταγωγή, καθότι, όπως όλοι ξέρουμε (αλλά οι "ξένοι" δεν παραδέχονται), όλα ξεκίνησαν από εδώ. Νά'μαι λοιπόν εδώ, να αποκαταστήσω την αδικία και να επιβάλλω δημοκρατικά την τάξη.
.
.
Ξεκινώντας από τούς ποδοσφαιριστές, βλέπουμε μεγάλα ονόματα να κάνουν την εμφάνισή τους στο πρωτάθλημα τα τελευταία χρόνια. Κορυφαίος ο Βίτωρ Μπόρμπας Φερέιρας Ριβάλδος, από το Καρπενήσι. Αρκετοί ακόμη άσοι, τόσο στο πρόσφατο παρελθόν, όσο και στο παρόν. Μερικά μόνο ονόματα είναι οι εξής: Παύλος Σόζας, Ροβέρτος Γιάρνης, Ιούλιος Καίσαρας (τρεις με αυτό το όνομα, ένας σε κάθε "μεγάλη" ομάδα), Φλάβιος Κονσεϊσάος, Σέργιος Κονσεϊσάος, Μάρκιος Αμορόζος, Φερνάνδος Βελλούσης, Μάρκελλος Μάττος (από τη Ζάκυνθο πρέπει να είναι αυτός), Λουκιανός Γαλέττης, Κλεύτων (σκέτο), Πάτροκλος Ογκουνσότος, Στέφανος Σορεντίνος, Ιωάννης Ραμόνιος Ρότσας, Γουστάβος Μαντούκας, Ελδέριος Ποστίγκας (από τον άγιο Ελδέριο, που μαρτύρησε στην αρένα με τούς αιμοβόρους σκίουρους, κάπου στα τέλη τού 2ου αιώνα μ.Χ.), Γιάννης Μιχαλόπουλος, Ρένος Ερρικόπουλος, ο τσαμπουκαλής Ζε Ηλίας, Αντώνης Κάλβος (οι φήμες περί συγγένειας με τον Ανδρέα Κάλβο, δεν είναι ανυπόστατες), Μωάμεθ Καλλών, Ιωάννης Ιωσήφ Βορέλλης, Παρασκευάς Χετεμάης (επειδή έτσι γουστάρουμε), Διόγος Σιστών (τού Σιστώνος), Μανούσος Γκονσάλβες (αμετάφραστο και άκλιτο), Οράτιος Καρδόσος, Δάμων Ενδόης, Ιωσήφ Σαριέγκης, Ροδρίγος Αρτσούμπης (αυτός έχει πραγματική καταγωγή από τη Χίο), Νέρων Αλβέρτος Καστίλλος, Λουκιανός Φιλόμενος, Ιωνάς Κόλκας και διάφοροι άλλοι αμετάφραστοι εχθροί τής γλώσσας από την οποία προέρχονται όλες οι γλώσσες.
.
.
Προφανέστατα υπάρχουν κι άλλα παραδείγματα, όχι μόνο στο ποδόσφαιρο, αλλά και σε άλλους χώρους. Όποιος μπορεί να σκεφτεί κάτι άλλο και δε βαριέται, ας στείλει, να μεγαλώσουμε τον κατάλογο με τα διορθωμένα ονόματα και να φανούμε αντάξιοι τής ένδοξης ιστορίας μας (και τού όχι και τόσο ένδοξου παρόντος).

Ιδέα για διαφήμιση

(Ακούγεται ο ήχος ενός τσεκουριού να πέφτει πάνω σε ξύλο)

-ΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΧ...! (κραυγές αγωνίας) Αυτό το "αν χάσω να μού κοπεί ο πούτσος, τί τό'θελα...;

(εκνευριστική φωνή με στυλ "στά'λεγα εγώ") Καλύτερα, βάλε ένα στοίχημα στο πρακτορείο!

Ρε παληκάρια στον ΟΠΑΠ, μην ψάχνετε για ηλίθιους διαφημιστές για τις ραδιοφωνικές σας διαφημίσεις. Σάς έχω κι εγώ εξίσου ηλίθιες ιδέες και σάς τις δίνω δωρεάν. Ορίστε, μπορείτε να κρατήσετε αυτήν που μόλις είδατε. Αν και, κρίνοντας από τη δήλωση "οι αποδόσεις στο στοίχημα είναι χαμηλές επειδή δεν θέλουμε να δελεάζουμε τον κόσμο και να τζογάρει" ενώ οι διαφημίσεις που προσπαθούν να σπρώξουν τον κόσμο να παίξει όλα τα παιχνίδια τού ΟΠΑΠ δεν σταματάνε ποτέ και πουθενά, μάλλον καθένας έχει τούς διαφημιστές που αξίζει. Εκτός κι αν θεωρείτε τον κόσμο τόσο απελπιστικά ηλίθιο. Αλλά ο κόσμος γελάει μαζί σας.

Ευτυχισμένο Σάββατο και η καινούργια μέρα! Ζήτω! Μπράβο! Ώπα!

Μήπως να τελείωνε το παραμύθι...;

Εντάξει. Ποτέ δεν ήμουν πιο σίγουρος. Τόσο για τα αποτελέσματα και τον ρόλο των bookmakers στη διαμόρφωσή τους (ακόμα κι αν πολλοί δημοσιογράφοι -και όχι άδικα- θέλουν να μάς πείσουν για το αντίθετο), όσο και για τον εκφυλισμό και την ασημαντότητα τού θεσμού των εθνικών ομάδων.
.
.
Παράλληλα με τον αγώνα που έδειχνε το ιδιωτικό κανάλι, βλέπαμε και τα ζωντανά σκορ στο teletext. Μάς έκανε αρκετά μεγάλη εντύπωση το 0-2 που έκανε νωρίς η εθνική ομάδα τής Κροατίας μέσα στο Γουέμπλεϊ. Αμέσως ήρθαν στο μυαλό μου εικόνες. Εκατομμύρια ευρώ πρέπει να έπεφταν στο live betting τής Betfair για ανατροπή τής κατάστασης. Η εθνική ομάδα τής Αγγλίας ήθελε έστω και ισοπαλία και σιγά μην καθόταν να χάσει. Το 0-2 είχε γίνει πολύ νωρίς και υπήρχε πάρα πολύς χρόνος για να το καταφέρουν. Και η απόδοση θα είχε εκτιναχτεί αρκετά ψηλά. Η πρόβλεψή μου σε εκείνο το σημείο ήταν ότι αποκλείεται να έχανε η εθνική ομάδα τής Αγγλίας. Και πράγματι, σιγά-σιγά, άρχισα να επιβεβαιώνομαι. 2-2 στο δεύτερο ημίχρονο και είχα πει ότι αυτό θα είναι το τελικό σκορ όταν είχε γίνει το 1-2. Το τελικό 2-3, που άφησε την εθνική ομάδα τής Αγγλίας έξω από το Euro 2008, ούτε που μού πέρασε από το μυαλό. Φαντάζομαι και σε αρκετό κόσμο που έκανε τούς bookmakers ακόμα πιο πλούσιους. Πολύ ωραίο σενάριο πάντως. Όσοι δεν έπαιξαν τον άσο στην αρχή, θα τον έπαιξαν κατα τη διάρκεια τού αγώνα. Κανείς δεν γλύτωσε! Εκεί που όλοι μυρίζονταν ολική ανατροπή, έγινε το αναπάντεχο και καληνύχτα. Και οι παίκτες τής εθνικής ομάδας τής Αγγλίας πέτυχαν δύο τρυγόνια και όλοι είναι χαρούμενοι στο νησί, εκτός από τούς φιλάθλους. Αλλά η γνώμη τους δεν έχει καμμία σημασία. Άλλοι είναι που πληρώνουν τα εκατομμύριά τους και δεν έχουν λόγο να ασχολούνται με την γνώμη των πελατών.
.
.
Ναι, αλλά οι παίκτες, για ποιο λόγο να είναι χαρούμενοι; Καλά, δεν είπαμε ότι είναι και σίγουρο. Απλές εικασίες κάνουμε εδώ πέρα. Αρχικά, από όλα αυτά τα λεφτά που έχουν παιχτεί, δεν θα έχουν μερίδιο και οι ποδοσφαιριστές; Είτε σαν παίκτες τού στοιχήματος, είτε από καταρχήν συμφωνία. Αρκετό χρήμα. Δεν το περιφρονείς εύκολα. Όμως, υπάρχει κάτι πιο σημαντικό. Έτσι κι αλλιώς, αυτοί οι παίκτες είναι τρομερά καλοπληρωμένοι για να έχουν ιδιαίτερη ανάγκη τα λεφτά τού στοιχήματος. Μόνο που, αυτό το καλοκαίρι, οι παίκτες τής εθνικής ομάδας τής Αγγλίας, θα αξιωθούν να κάνουν διακοπές και να ξεκουραστούν. Μετά από μία γεμάτη διοργανώσεις και αγώνες χρονιά, στο νησί και στην Ευρώπη, το μόνο που έλειπε από τούς παίκτες είναι μία ασήμαντη διοργάνωση, στην οποία το πιθανότερο είναι ότι δεν θα κατάφερναν και πολλά πράγματα. Για ποιο λόγο να αγωνιστούν να τα χωρέσουν όλα; Είναι και τα κρούσματα θανάτων τα τελευταία χρόνια και δεν τούς παίρνει πλέον για υπερπροσπάθειες. Οι παίκτες τής εθνικής ομάδας τής Αγγλίας έπραξαν σωστά. Όσο για το Euro, έχω την εντύπωση ότι κάποιο αουτσάιντερ θα πρωταγωνιστήσει και φέτος, γιατί και οι παίκτες των υπόλοιπων φαβορί θα είναι ελαφρώς σκασμένοι.
.
.
Ένα άλλο ερώτημα, είναι το εξής: Τί ακριβώς εξυπηρετούν οι εθνικές ομάδες; Γιατί υπάρχουν; Για να βλέπει ο κόσμος και να λέει ότι η Πορτογαλία νίκησε την Μογγολία, η Σομαλία νίκησε το Ελ Σαλβαδόρ και η Αυστροουγγαρία νίκησε την Πρωσία; Για να έχει ο κόσμος κάτι να τούς αντιπροσωπεύει και να χαίρονται για τις επιτυχίες του; Η πρώτη παρεξήγηση ξεκινάει στον τρόπο διατύπωσης. Χθες έπαιξαν η εθνική ομάδα τής Ουγγαρίας με την εθνική ομάδα τής Ελλάδας. Στην τηλεόραση ακούσαμε ότι έπαιζαν η Ουγγαρία με την Ελλάδα. Δηλαδή, μετακινήθηκαν τα χώματα, τα βουνά και τα νερά και έπαιξαν με κάτι άλλα χώματα, βουνά και νερά. Μάλλον μάθαμε να τα λέμε έτσι χάριν συντομίας. Βέβαια, οι δημοσιογράφοι τα τελευταία χρόνια την έχουν δει "οπαδοί τής εθνικής ομάδας" και χρησιμοποιούν το απαράδεκτο "εμείς" όταν αναφέρονται στην ποδοσφαιρική ομάδα. "Πρέπει να προσέξουμε το παιχνίδι μας" και άλλα τέτοια χαριτωμένα, που μπαίνουν στις καρδιές τού κόσμου και αναπαράγονται. Και ο κόσμος νομίζει ότι ένας ποδοσφαιρικός αγώνας είναι μάχη και αντιπροσωπεύεται από τούς παίκτες, που απλά πηγαίνουν να παίξουν μπάλα. Αυτή η παρεξήγηση διογκώνεται σε περιπτώσεις μεγάλης ιστορικής αντιπαλότητας και η πίεση οδηγεί σε πανωλεθρίες τύπου 1-4 και σε εθνικές ντροπές ή σε εθνικούς θριάμβους τύπου 0-1 όταν οι "εχθροί" αντιμετωπίζουν αντίστοιχη πίεση από τον κόσμο τους. Ο κόσμος απαιτεί νίκες. Δεν ξέρουν ότι δεν γίνεται να κερδίζεις πάντα; Δεν ξέρουν ότι ΜΟΝΟ οι παίκτες κερδίζουν και χάνουν και αυτοί είναι απλοί πελάτες και παρατηρητές, των οποίων η γνώμη δεν έχει σημασία. Καθόλου.
.
.
Μία άλλη παρεξήγηση έχει να κάνει σχετικά με το κατά πόσο υποχρεωμένοι είναι οι παίκτες να παίζουν στις εθνικές ομάδες. Η G14, η οργάνωση που δημιουργήθηκε από κάποιους μεγάλους ευρωπαϊκούς συλλόγους για να διαφυλαχτούν τα συμφέροντα των ομάδων από τις εθνικές ομάδες που παίρνουν παίκτες και πολλές φορές τούς επιστρέφουν τραυματίες, έχει καταφέρει να κερδίσει 2 αποζημιώσεις από ομοσπονδία, αμφότερες για τον Μάικλ Όουεν, ο οποίος είναι πολύ άτυχος παίκτης (πρόσφατα χτύπησε πάλι και θα λείψει άλλους τρεις μήνες). Αν δεν παίζονταν τόσο μεγάλα πακέτα με τούς χορηγούς (και με τους bookmakers, αλλά αυτό είναι μυστικό και δεν το λέμε), οι εθνικές ομάδες θα ακολουθούσαν σταθερά φθίνουσα πορεία. Οι σύλλογοι θα απαιτούσαν από τούς παίκτες να κόψουν την εθνική ομάδα και με το δίκιο τους. Όπως είπε ο Αρσέν Βενγκέρ, "είναι σαν να έχεις ένα καλογυαλισμένο αυτοκίνητο, σε άριστη κατάσταση και να στο παίρνουν επειδή έτσι γουστάρουν, να το περνάνε από χίλιες ταλαιπωρίες και να στο πετάνε στο γκαράζ και να φεύγουν" (κάπως έτσι το είπε δηλαδή). Οι παίκτες δεν είναι στρατιώτες για να είναι υποχρεωμένοι να πηγαίνουν όταν υπάρχει επιστράτευση (ούτε οι στρατιώτες είναι υποχρεωμένοι, αλλά αυτό είναι άλλη ιστορία). Είναι επαγγελματίες και τον πρώτο λόγο τον έχει ο εργοδότης. Ούτε ο παίκτης, ούτε η εθνική ομάδα και, πολύ περισσότερο, ούτε οι οπαδοί/φίλαθλοι/παρατηρητές/πελάτες. Το πρώτο βήμα έγινε το καλοκαίρι με την Μπάγερν Μονάχου να θέτει σαν όρο στο συμβόλαιο τού Ζε Ρομπέρτο την αποχώρηση από την εθνική ομάδα. Το απαράδεκτο, αν ισχύει, είναι αυτό που άκουσα στο χθεσινό ρεπορτάζ τής εθνικής σας ομάδας, στην ΕΡΑ Σπορ, ότι οι παίκτες προτιμούν να είναι εκεί παρά στους συλλόγους τους. Τότε, ας πάρουν μεταγραφή στην εθνική τους ομάδα, για να χαίρονται συνέχεια και να μην προσβάλλουν τις ομάδες που τούς καλοπληρώνουν και τούς ασφαλίζουν και τούς πηγαίνουν στους καλύτερους γιατρούς αν τύχει να τραυματιστούν. Δεν είναι και πολύ επαγγελματική συμπεριφορά αυτή. Και όταν είσαι επαγγελματίας, είσαι υποχρεωμένος πρώτα απέναντι στη δουλειά σου.
.
.
Οι φτασμένοι παίκτες δεν έχουν λόγο να παίζουν στις εθνικές ομάδες. Είναι καλύτερα, τόσο για αυτούς όσο και για τις ομάδες τους, να κάνουν διακοπές όταν τελειώνει το πρωτάθλημα, διότι είναι άνθρωποι και όχι μηχανές. Οι εθνικές ομάδες είναι καλές για άγνωστους παίκτες, που οι ομάδες τους ευχαρίστως θα έστελναν εκεί για να ανεβάσουν την τιμή τους και να τούς καλοπουλήσουν. Κι αν ακούγονται ξένα ή κυνικά όλα αυτά, δεν έχει σημασία. Έτσι κι αλλιώς, ούτε εγώ πληρώνω, ούτε εσύ που διαβάζεις, άρα οι κουβέντες μας είναι σαν να μην έγιναν ποτέ. Και αυτό είναι το δίκαιο.

Μία φανταστική ιστορία εμπάθειας και εκδίκησης (μέρος α')

Ο Παύλος κόντευε τα 29 και είχε δύο χρόνια που είχε ανοίξει ένα μαγαζί με είδη δώρων και η καθημερινότητά του επηρεαζόταν δραματικά από αυτό. Δεν μπορούσε πλέον να λείπει από το σπίτι (όπου έμενε με τούς γονείς και τα αδέρφια του. Ακόμα.) για μέρες και είχε μάθει το άγχος των λογαριασμών και των προθεσμιών πληρωμής. Η μέρα του κυλούσε πιο ομαλά χάρη στο PC που είχε στο μαγαζί. Μέσω τού internet και τής πανίσχυρης γραμμής των 1024 Kbps (προτιμούσε να το λέει έτσι αντί για 1 Mbps, για να ακούγεται μεγαλύτερος αριθμός), έψαχνε διάφορα ανορθόδοξα για να βελτιώσει τη ζωή του. Ο Παύλος δεν ήταν κανένας ξεχωριστός άνθρωπος, αν και, από τότε που άρχισε να ψυλλιάζεται τί συμβαίνει γύρω του, προσπαθούσε να γίνει. Όταν δεν ξεχνιόταν με τις ώρες παίζοντας Football Manager έχοντας βαρεθεί τα πάντα, σκεφτόταν και έψαχνε ασταμάτητα και, φυσικά, απογοητευόταν κατα συρροή. Ξενέρωνε και ξανάρχιζε. Πρόσφατα, είχε βρει διάφορα έγγραφα που μιλούσαν για την αυτοΰπνωση και για τα θετικά αποτελέσματα που μπορεί να είχε σε όποιον χρησιμοποιούσε τέτοιες μεθόδους τακτικά. Μπορεί να σκέφτηκε "τί μαλακίες" όταν τα πρωτοδιάβασε, αλλά δεν παρέλειψε να δοκιμάσει. Άλλωστε, η προοπτική των αποδοχών που είναι αντιστρόφως ανάλογες με τη δουλειά, ήταν κάτι που πάντα τον συνάρπαζε κι αυτό από μόνο του τον έκανε έναν καθ'όλα μη ξεχωριστό άνθρωπο. Πάντως, ούτε η αυτοΰπνωση είχε ιδιαίτερα αποτελέσματα. Τα κλασικά δηλαδή.

.

.

Μία μέρα, κατέβασε ένα αρχείο που, με λίγα λόγια, έλεγε ότι με κάποιον συνδυασμό αυτοσυγκέντρωσης, ύπνωσης, μεγάλης επιθυμίας και με $49.95, θα μπορούσε να προκαλέσει ό,τι θέλει σε όποιον θέλει. Κάτι σαν βουντού, χωρίς κούκλες και εργαλεία κοπτοραπτικής. Ο Παύλος, που γούσταρε πολύ να χρησιμοποιεί την πιστωτική του κάρτα σε διαδικτυακές συναλλαγές, έδωσε τα €34.12 (νά'ναι καλά η διαρκής πτώση τού δολαρίου) και κατέβασε το έγγραφο. Έτσι κι αλλιώς, η ομάδα του στο FM, είχε ανεβεί κατηγορία και δεν βιαζόταν να ξεκινήσει την επόμενη χρονιά και να μαζέψει ντουζίνες γκολάκια από τις ανώτερες ομάδες. Άλλο ένα χαρακτηριστικό τού Παύλου, ήταν ότι δεν δεχόταν να χάνει, κάτι αρκετά οξύμωρο για κάποιον που θέλει να ξεχωρίζει. Η έλλειψη αυτοκριτικής είναι κάτι αρκετά συνηθισμένο. Τέλος πάντων, το κατέβασε και άρχισε να το μελετάει με μανία. Τού φάνηκε αρκετά ενδιαφέρον και, άλλωστε, αυτά τα ενδιαφέροντα τού είχαν εκτοξεύσει τη μυωπία και τον αστιγματισμό και ποιος ξέρει τί αλλο. Το πρωί πέρασε χωρίς να το καταλάβει, με όλη τη μελέτη. Δεν τον ενόχλησε κανείς, εκτός από κάποιον με μία περίεργη γκριμάτσα και το χέρι απλωμένο, που σοβαρεύτηκε ξαφνικά κι έφυγε όταν διαπίστωσε ότι δεν είχε χαρτζιλίκι στο ρημαδομάγαζο που μπήκε. Πάλι καλά. Μερικές περίεργες έριχναν και κατάρες.

.

.

Το μεσημέρι γύρισε στο σπίτι. Η αδερφή του έβλεπε μία από εκείνες τις ελεεινές μεσημεριανές εκπομπές, που ο Παύλος απεχθανόταν. Κάθησε στο τραπέζι και, ασυναίσθητα, εστίασε στην αντιπαθέστατη αρχιπαρουσιάστρια. Σε πολύ λίγο, εκείνη άρχισε να βήχει δυνατά και τσιριχτά, γεμίζοντας σάλια και κάτι περίεργες βλέννες ό,τι υπήρχε σε σεβαστή απόσταση γύρω της. Αμέσως, έπεσαν διαφημίσεις και ο Παύλος, παρά την φανερή ικανοποίησή του, είχε έναν έντονο προβληματισμό. "Μπα, πολύ καλό για να το έκανα εγώ. Σύμπτωση ήταν." Η αδερφή του, αφού γέλασε, άλλαξε κανάλι. Σε μία άλλη παρόμοια εκπομπή. Ευκαιρία για επιβεβαίωση. Κοίταξε με τον ίδιο τρόπο ένα από τα σούργελα που πουλούσαν ηθικοπλαστικά διδάγματα στους βλαμμένους που τηλεφωνούσαν για να πουν την ιστορία τους. Αυτή τη φορά, πολύ πιο γρήγορα, το σούργελο άρχισε να βήχει δυνατά, με τον ίδιο τρόπο. Ο Παύλος χαμογέλασε αυτάρεσκα (πού βρήκε την αυταρέσκεια μέσα στην όλη αηδία που δημιούργησε, μόνο αυτός το ήξερε). Η μητέρα του τού έκανε πλάκα: "Καλά, τί τούς έκανες;" Πού να ήξερε... Αυτό ήταν μόνο η αρχή. Και ο Παύλος ετοιμαζόταν να εκδικηθεί, με μεγάλη εμπάθεια (για να δικαιολογήσουμε και τον τίτλο).

.

.

Εκείνο το μεσημέρι, ξέχασε να φάει. Αδιάκριτα, προκάλεσε με τη μέθοδο που τελικά είχε αγοράσει πάμφθηνα για την αποτελεσματικότητά της (και το έγραφε στην πρώτη σελίδα, να χρησιμοποιείται με προσοχή), πράγματα που ταρακούνησαν την κοινή γνώμη. Επέλεξε τρεις παρουσιάστριες τής μεσημεριανής ζώνης (τις δύο που είχε βασανίσει προηγουμένως και είχαν συνέρθει συν άλλη μία φρικτή παρασιτοεκπομπάρχισσα, από αυτές που δίνουν εντολές στους "ρεπόρτερ" να ψάξουν τον αρχιπυροσβέστη που τρέχει ασταμάτητα τις τελευταίες 48 ώρες για να τού κάνουν ηλίθιες ερωτήσεις στη μέση μιας πυρκαγιάς) και τις εκτέλεσε (χωρίς εισαγωγικά) με τον ίδιο τρόπο. Άλλαξε θέσεις στην άκρη τού οισοφάγου και την άκρη τού παχέος εντέρου και προκάλεσε ένα βίαιο χέσιμο από το στόμα τους (συμβολική κίνηση), το οποίο κατέληξε σε εσωτερική αιμορραγία όλων των οργάνων, με τελικό αποτέλεσμα τον επώδυνο θάνατο των εν λόγω παρουσιαστριών, στον αέρα, κατά τη διάρκεια των εκομπών τους. Ο Παύλος δεν είχε ποτέ αρκετή φαντασία, αλλά τώρα επέλεξε να μην πρωτοτυπήσει, για να δώσει μία παραδειγματική, για τούς υπόλοιπους προφανώς, τιμωρία και να ξέρει ο κόσμος ότι δεν πρόκειται για σύμπτωση. Εννοείται ότι αρκετός κόσμος στα κανάλια χέστηκε από τον φόβο του. Τα σκατά είχαν την τιμητική τους στην ιδιωτική τηλεόραση. Όχι ότι ήταν η πρώτη φορά, αλλά υπήρχαν βάσιμες ελπίδες ότι θα ήταν μία από τις τελευταίες. Η μητέρα και η αδερφή τού Παύλου, σκέφτηκαν διάφορα. Μέχρι που υποψιάστηκαν ακόμη και τον Παύλο, αλλά πώς θα μπορούσε να προκαλέσει τέτοιο κακό; Τον έβλεπαν, ήταν εκεί, μαζί τους. Γνώριζαν το μίσος του, δεν τούς έβγαζες από το μυαλό ότι κάτι είχε να κάνει με τα πανομοιότυπα περιστατικά, αλλά δεν μπορούσαν να συνδέσουν τα γεγονότα. Στο εξής, θα έπρεπε να είναι πιο προσεκτικός, για να μην κινεί υποψίες.

.

(συνεχίζεται προσεχώς)

Χυδαιότητα

Εντάξει, θα μάς τρελάνουν. Κανονικά. Η τελευταία αισχρή ραδιοφωνική διαφήμιση, μάς προτείνει να πάμε το όχημά μας στο ενεχυροδανειστήριο και να πάρουμε τη μισή του αξία σε μετρητά. Με το νόμιμο επιτόκιο. Και αυτός στον οποίο υποτίθεται ότι αναφέρεται η ιδέα, αναφωνεί "ΤΙ ΕΙΠΕΣ ΤΩΡΑ ΡΕ ΦΙΛΕ! ΦΥΓΑΜΕ!"

.
.

Για να μην αναφέρουμε τις τράπεζες, με τις χιουμοριστικές και ενίοτε ζεστές κι ανθρώπινες διαφημίσεις με την απαλή μουσική για να μάς κάνουν να νιώσουμε την οικειότητα τού καταναλωτικού δανείου που μάς "προσφέρουν". Δηλαδή, μίας εφεύρεσης που σκοπός της είναι η ικανοποίηση τής ακατάσχετης ανάγκης ορισμένων ανθρώπινων όντων για ξόδεμα χρημάτων, είτε αυτά είναι διαθέσιμα, είτε όχι. Αυτό το "είτε όχι", έρχονται να καλύψουν οι γλυκύτατοι άνθρωποι τής τράπεζας γιατί "κι εμείς, άνθρωποι είμαστε και καταλαβαίνουμε τις ανάγκες σας". Και πάει ο χαζός, με το πενιχρό εισόδημα. Και φορτώνεται το δάνειο με το εξωφρενικό επιτόκιο. Κι αγοράζει ένα χομ σίνεμα κι ένα ακριβό αμάξι. Και προσκαλεί την παρέα του για να το γιορτάσουν. Και μετά από κάποιο διάστημα, η τράπεζα τού τα παίρνει επειδή δεν πλήρωσε τις δόσεις τού δανείου. Μέχρι εκεί κρατάει η φιλία και η ζεστή ατμόσφαιρα με την απαλή μουσική και τούς καθημερινούς ανθρώπους που εξιστορούν τις εμπειρίες τους. Μετά αγριεύει η κατάσταση και ανακαλύπτεις ότι το αμαξάκι σου το είχες νοικιάσει τελικά. Περαστικά.

Μοιάζει με γάτα, νιαουρίζει, αλλά τί είναι...;

Καθώς κατέβαινα προς το μαγαζί, άκουσα στο ραδιόφωνο ότι οι εθνικοί αθλητές, που ενεπλάκησαν σε εκείνο το ατυχές συμβάν με τη μηχανή και δεν μπόρεσαν να περάσουν από ντόπινγκ κοντρόλ (ναι, αυτοί βρε!), έδωσαν συνέντευξη τύπου σχετικά με την τιμωρία τους που δεν ήταν τιμωρία αλλά διαθεσιμότητα. Εντάξει, μού αρέσουν αυτά τα παιχνίδια με τις λέξεις. Έχει πλάκα να κρύβεσαι πίσω από έννοιες και διατυπώσεις. Αλλά δεν θέλω να σταθώ εκεί.

.

.

Η Μάριον Τζόουνς, γνωστή σε όσους έχουν ακούσει έστω και κάτι λίγο από στίβο κλπ, παραδέχτηκε πρόσφατα ότι ήταν ντοπαρισμένη όταν πήρε κάτι χρυσά μετάλλια (δεν θυμάμαι πού και δεν έχει και σημασία). Ποια ήταν αυτή που ήρθε δεύτερη, άρα αδικήθηκε; Έεετσι μπράβο! Αρκετοί έιπαν ότι θα πρέπει να πάρει το χρυσό μετάλλιο μετά από 7 χρόνια, αναδρομικά. Για μένα, το θέμα είναι άλλο. Είτε τα αναβολικά τής μίας ήταν καλύτερα από αυτά που είχε πάρει η άλλη, είτε ήταν τα ίδια, οπότε αγωνίστηκαν στα ίσα. Το ενδεχόμενο να μην έχουν μπουκωθεί αμφότερες, καθώς και οι υπόλοιπες, με χάπια κι ενέσεις, δε μού φαίνεται και τόσο πιθανό. Αλλά, από την άλλη, ποιος είμαι εγώ; Ένας καχύποπτος, που ζηλεύει τις επιτυχίες των άλλων.

.

.

Σε λίγο, τα αναβολικά θα είναι ο πιο εύκολος τρόπος για να ξεπερνιέται το εμπόδιο τής απαγόρευσης τού γάμου μεταξύ ανδρών. Την παντρεύεσαι όταν είναι ακόμα γυναίκα και μετά από δύο χρόνια, έχεις έτοιμο παίδαρο! Στ'αρχ***α σας όλα! Εντάξει, δεν υπάρχει λόγος να μετατρέψεις μία γυναίκα σε άνδρα για να παρακάμψεις την απαγόρευση, αλλά προφανώς ήθελα να δείξω κάτι άλλο...