Γουάου! Επέτειος! Wow! Anniversary!

Περισσότερα στο Χιμαιρολόγιο.

Κρίση; Ποια κρίση;

Ποια κρίση μωρέ; Η μόνη κρίση που ξέρω, είναι αυτή εδώ.

Δελτίο βαρετών ειδήσεων

 

Φίλες και φίλοι, γεια σας. Είναι το έκτακτο γλυκοπατατιάρικο δελτίο ειδήσεων. Στο πληκτρολόγιο τού μπλογκ, εγώ.

Σήμερα, αρκετά εκατομμύρια αυτοκίνητα σε όλο τον κόσμο, ξεκίνησαν για τον προορισμό τους και τελικά έφτασαν εκεί. Νωρίτερα, στην ώρα τους ή με καθυστέρηση, αλλά έφτασαν. Επίσης, Πάρα πολλά πλοία έφυγαν και έφτασαν χωρίς να πάθει κανείς τίποτα. Το ίδιο συνέβη με αμέτρητα αεροπλάνα. Και με τρένα επίσης. Ακόμα και με μοτοσυκλέτες. Όλοι ξεκίνησαν κανονικά και έφτασαν επίσης κανονικά.

Μία θαυμάσια μεγάλη ποσότητα νέων, εξυπνότερων από εμάς, ανθρώπων, προστέθηκε στον πληθυσμό και περιμένουμε κι άλλες γεννήσεις εντός των επόμενων αιώνων. Ακόμα, αρκετά παιδιά είπαν τις πρώτες τους λέξεις, έκαναν τα πρώτα τους βήματα, έριξαν το πρώτο τους γέλιο. Εδώ να σημειώσουμε ότι τα μωρουδίστικα γέλια σε κάνουν να αισθάνεσαι τόσο ωραία, που η κυβέρνηση θα έπρεπε να τα φορολογήσει ή να τα απαγορεύσει με νόμο.

Αρκετοί άνθρωποι είχαν κάποιο μικροατύχημα ή κάποιες ασθένειες, που θα ξεπεράσουν και θα είναι πάλι υγιείς και δυνατοί. Κάποιοι απέφυγαν τα ατυχήματα παρά τρίχα, ενώ ορισμένοι τα πρόλαβαν και δεν χρειάστηκε να κάνουν κάτι άλλο.

Σε πολλά σημεία έγινε αλκοτέστ και οι οδηγοί που δεν ήπιαν τίποτα ήταν κατά πολύ πολλαπλάσιοι απέναντι στους άλλους και, λογικά, συνέχισαν κανονικά τη διαδρομή τους. Επίσης, πολλές παρέες ανθρώπων βρέθηκαν και πέρασαν πολύ ωραία, γελώντας δυνατά και απολαμβάνοντας το κλίμα οικειότητας μεταξύ τους.

Μερίδα ανθρώπων, ανά δυάδες, αποφάσισαν ότι θέλουν να περνάνε όσο γίνεται περισσότερες ώρες μαζί. Σε μέρη όπως διαμερίσματα, δωμάτια ξενοδοχείων, ερημικες τοποθεσίες κλπ, άνθρωποι με φυσιολογικές (ως προς την ένταση) ορμές, μοιράστηκαν την ευχαρίστησή τους μέσω έντονων ερωτικών επαφών. Έγινε χαμός! Πολύ ωραία πράγματα!

Αλλού, υπήρξαν άνθρωποι που αποφάσισαν να απαλλαγούν από τα πνευματικά τους δεσμά και να επικεντρωθούν στην απελευθέρωσή τους από τα σωματικά δεσμά, κάνοντας το πρώτο βήμα για την διεκδίκηση τής ελευθερίας τους. Επιστήμονες σε διάφορα εργαστήρια έφτασαν ή πλησίασαν σημαντικές ανακαλύψεις, που θα μάς φανούν από εξαιρετικά χρήσιμες μέχρι και σωτήριες στο κοντινό μέλλον. Ακόμα, πολλοί άνθρωποι έμαθαν ή ξεκίνησαν να μαθαίνουν κάτι που θα τούς κάνει καλύτερους και θα αισθάνονται πιο ωραία με τον εαυτό τους.

Εντοπίστηκαν και κρούσματα καλοπροαίρετων πολιτικών. Μέχρι να συνέρθουν, η θέση τους θα είναι στο γλυκοπατατιάρικο δελτίο.

Πάρα πολλοί γιατροί έκαναν σωστά τη δουλειά τους, αλλά δεν πήραν ούτε φακελάκι, ούτε κάποιο άλλο δώρο. Κάπου αλλού, ορισμένοι αστυνομικοί φέρθηκαν σαν πολίτες και έκαναν τα στραβά μάτια σε χαζές παραβάσεις που επηρεάζουν μόνο στα χαρτιά (π.χ. προσπέραση τρακτέρ στην άδεια ευθεία). Κάποιοι δάσκαλοι και καθηγητές συνέχισαν να διδάσκουν σύμφωνα με τα μέτρα που έχουν ορίσει, δηλαδή τη σωστή διαπαιδαγώγηση των παιδιών και όχι την υπομονή μέχρι να περάσει η ώρα και να πάμε στο σπίτι.

Εννοείται ότι υπάρχει και η άλλη πλευρά. Αλλά τα τής άλλης πλευράς, τα μαθαίνετε στα άλλα δελτία. Εδώ θα έρχεστε για εναλλακτικά νέα. Ήταν το έκτακτο γλυκοπατατιάρικο δελτίο ειδήσεων. Στο πληκτρολόγιο τού μπλογκ, εγώ. Μέχρι το επόμενο ποστ, καλές σας μέρες και μην ξεχνάτε να τσεκάρετε το Χιμαιρολόγιο κάθε δύο μέρες.

ZEITGEIST ----> Z-DAY




Έρχεται η 15η Μαρτίου. Η μέρα που σε όλο τον κόσμο, σε διάφορα σημεία, θα συναντηθούν άνθρωποι που οι δύο ταινίες Zeitgeist και Zeitgeist Addendum τούς έκαναν να σκεφτούν, να συζητήσουν, να διαφωνήσουν και, ενδεχομένως, να αρχίσουν να ελπίζουν. Προσωπικά, η λύση που περιγράφεται στη δεύτερη ταινία είναι κάτι που με εκφράζει και με απασχολεί εδώ και χρόνια και δεν θα μπορούσα παρά να θέλω να συμμετάσχω σε αυτό. Εδώ κοντά, στα μέρη μας, θα γίνει μία συνάντηση στην Κομοτηνή και θα φροντίσω να πάρω όσο γίνεται περισσότερο κόσμο και να βρεθούμε εκεί. Περισσότερες λεπτομέρειες και πληροφορίες από αυτά που μπορώ να σάς πω, θα βρείτε στις εξής σελίδες:

http://zeitgeist.onsite.net.gr/ ----> Download των ταινιών και των υπότιτλων

http://www.thezeitgeistmovement.gr/portal.php ----> Το επίσημο φόρουμ στα ελληνικά.

http://www.facebook.com/group.php?gid=49624786367&ref=mf ----> Το ελληνικό γκρουπ στο Facebook

http://www.facebook.com/group.php?gid=55303891744&ref=mf ----> Το παγκόσμιο γκρουπ στο Facebook

Όσοι δεν γνωρίζετε περί τίνος πρόκειται, δεν χάνετε τίποτα αν ενημερωθείτε. Άλλωστε πρόκειται για πράγματα που αφορούν τούς πάντες και τον τρόπο με τον οποίο βλέπουμε τον κόσμο και αυτά που ξέρουμε ως δεδομένα.

Το χειρότερο που μπορούν να πάθουν

Εντάξει, το ξέρουμε. Από ανθρώπους που συναγωνίζονται σκληρά μεταξύ τους για το βραβείο πνευματικής ανυπαρξίας και ανεμοδαρμένης ελαφρότητας, δεν περιμένεις να αποκομίσεις οτιδήποτε παρακολουθώντας τους. Αλλά να αποκαλεί εργατικό ατύχημα το ότι μία τηλετίποτα σήκωσε την φούστα της και φάνηκε ο κώλος της (και παράλληλα, πολλοί όρχεις σε κατάσταση πανικόβλητης αλλοφροσύνης και αντανακλαστικής αυτοάμυνας, σταμάτησαν προσωρινά να παράγουν σπερματοζωάρια και τεστοστερόνη), αυτό νομίζω ότι αποτελεί πρόκληση. Από ανύπαρκτους που δεν έχουν δουλέψει ποτέ σε συνθήκες τέτοιες που να ξέρουν τί είναι ένα εργατικό ατύχημα και τί μπορεί να αφήσει.

Εντάξει μωρέ, αυτοί θα αλλάξουν τον κόσμο; Τί περιμένεις τώρα, κουλτούρα;

Ναι, ρε ηλίθια εσωτερική φωνή με τον εκνευριστικό σου αντίλογο. Περιμένω πολιτισμό. Άνθρωποι κάθονται και βλέπουν αυτά τα πράγματα και νομίζουν ότι είναι σημαντικά και άξια συζήτησης. Δε γουστάρω οι άνθρωποι με τούς οποίους βρίσκομαι στην ίδια περιοχή (άσχετα αν συναναστρέφομαι μαζί τους ή όχι, η "κουλτούρα" τους με επηρεάζει) να τηγανίζουν τον εγκέφαλό τους έτσι. Αξίζουν πολλές ευκαιρίες για να ενημερώνονται καλύτερα. Και για να βλέπουν πράγματα με ενδιαφέρον.

Σιγά ρε μάστορα. Εσύ θα κρίνεις τί είναι ενδιαφέρον; Ό,τι γουστάρουν βλέπουν.

Αυτό, κατάλαβες ότι είναι άκυρο πριν το ολοκληρώσεις. Λάθος. Αν το μεσημέρι τα κανάλια έδειχναν ρεπορτάζ από μέρη στα οποία γίνονται πραγματικά εργατικά ατυχήματα, εικόνες από άλλα μέρη τού πλανήτη (μπορεί να είμαστε το λίκνο τού πολιτισμού και πίπες, αλλά υπάρχουν και σε άλλα μέρη άνθρωποι) (αλήθεια), μουσική ενημέρωση για όλα τα είδη και όχι μόνο για τον απόπατο των κυνοκομείων, ακόμα και κάποια απλά μαθήματα ξένων γλωσσών, θα μπορούσαν να προσφέρουν κάτι στους τηλεθεατές τους. Αδιανόητο, έ;

Εννοείται. Ποιος θα καθήσει να δει αυτές τις βλακείες που λες;

Δυστυχώς, ο κόσμος βλέπει στην τηλεόραση αυτά που τού δείχνουν. Οπότε, αν κάποια στιγμή όλα τα κανάλια άρχιζαν να προβάλλουν κάτι διαφορετικό, που θα άνοιγε λίγο την αντίληψη των τηλεθεατών, ίσως να άλλαζε η κατάσταση. Αλλά, τελικά, πράγματι λέω βλακείες. Ποιος εξουσιαστής/σφετεριστής θέλει να δει τούς υποτακτικούς του να ξυπνάνε και τελικά να τον φτύνουν στη μούρη και να ελευθερώνονται; Τελικά, καλά που υπάρχει και το ίντερνετ και ας προσπαθούν να το υποβαθμίσουν με κάτι δρουζοεκπομπές.

Υ.Γ. Στις 15 Μαρτίου, είναι η πρώτη ετήσια Z-day. Περισσότερα, στα μπάνερ ψηλά (Zeitgeist movement), ενώ μέσα στις επόμενες μέρες θα υπάρξει και ανάρτηση από μένα.

Χαμομηλάκι

Μπείτε σε αυτό το μπλογκ. Αξίζει τον κόπο. Γύρω στα 70 άτομα γράφουν ασταμάτητα και παλεύουν για τα δικαιώματα των παιδιών. Κι έχουν να μάς πουν πολλά ενδιαφέροντα πράγματα.

Όπως και νά'χει, τα παιδιά πρέπει να τα προσέχουμε όλοι, γιατί σε αυτά βασιζόμαστε για να δούμε να βελτιώνεται η κατάσταση. Και όχι στους βρωμόγερους κάθε ηλικίας που μάς ελέγχουν. Να τσεκάρετε το Χαμομηλάκι όποτε μπορείτε, θα βρίσκετε σημαντικές πληροφορίες.

Υ.Γ. Το βράδυ τήςΚυριακής δεν ήταν τελικά όπως το σχεδίαζα, αλλά το βράδυ τής Δευτέρας ήταν σχεδόν τέλειο (με την κανονική έννοια και όχι με την εφηβική [αχ, τέεεεεελειοοοοοοο]). Έστω κι αν η τούρτα έλεγε 88. Δεν πειράζει! Νά'ναι καλά τα παληκάρια!

Η ηλικία που κρατάει 2 χρόνια

"Κάθε ώρα που περνάς φοβούμενος το θάνατο, είναι μία ώρα που περνάς νεκρός."

-Κάποιος που δεν θυμάμαι

"Κάθε ώρα που περνας περιμένοντας τα 30, είναι μία ώρα που περνας σαν τριαντάρης."

-Εγώ, μόλις τώρα

Λοιπόν. Όσο πάει, βλέπω και καθαρότερα κι ας ανεβαίνουν η μυωπία κι ο αστιγματισμός. Γνωστός (στον εαυτό μου) συνομωσιολόγος, ανακάλυψα άλλη μία συνομωσία εναντίον των ανθρώπων. Ο αριθμός 30, είναι τρομερά υπερεκτιμημένος, όταν έχει να κάνει με την ηλικία. Όσοι πιστεύουμε ότι δεν έχουμε ζήσει αρκετά πράγματα μέχρι την συμπλήρωση των 30, αισθανόμαστε τρομοκρατημένοι διότι βλέπουμε ότι ο χρόνος τελειώνει και είμαστε υποχρεωμένοι να ενεργούμε και να σκεφτόμαστε σύμφωνα με την ηλικία μας. Και καλά! Δηλαδή, αν κάνω χοντράδες με τούς επίσης παχύδερμους φίλους μου, πρέπει να τις κόψω γιατί, τί θα λέει ο κόσμος τώρα που μεγάλωσες και ακόμα δεν παντρεύτηκες κλπ. Αηδίες. Άλλο πράγμα τα ώριμα φρούτα και άλλο τα σάπια.

Βλέπω σε πολύ κόσμο (συμπεριλαμβάνω και τον εαυτό μου) ότι όταν γίνονται 29, λένε "τού χρόνου 30" και αδικούν τον εαυτό τους. Είναι σαν οι ηλικίες να πηγαίνουν ως εξής: 25, 26, 27, 28, τού χρόνου 30, 30. Και γιατί να μη συνεχίζουν με πέρσι 30, πρόπερσι 30, πριν 3 χρόνια 30 κλπ; Λες και τα 29 είναι προπαρασκευαστικό έτος για τα 30. Λες και τα 30, μόλις τα κλείσεις, αυτόματα θα κλείσουν και κάποιες πόρτες. Κάποια πράγματα που έκανες μικρότερος, δεν μπορείς να τα κάνεις τώρα. Τί μάς λες! Αυτά που έκανα πριν λίγους μήνες, γίνονται και τώρα, το ίδιο φρικτά ή και χειρότερα!

Αλήθεια, εσύ που έκλεισες τα 30 και φοβάσαι ότι δεν θα σε πλησιάζουν οι μικρές, πόσο θα γούσταρες να ασχοληθείς με κάποια που φοβάται έναν αριθμό; Βέβαια, εξαρτάται και από το πόσο μικρές, έτσι; Το μπλογκ δεν στηρίζει την παιδοφιλία.

Αυτά τα λίγα είχα να πω. Μέχρι αύριο το βράδυ θα είμαι ακόμα 29. Η πρωτοχρονιά των 30 θα με βρει στην Ξάνθη, να παίζω κιθάρα και να βγάζω το λαρύγγι μου. Και κάπως έτσι ήθελα να γίνει, έτσι κι αλλιώς. Να είμαι περιτριγυρισμένος από φίλους. Μπορεί να πουλάω άνεση και να το παίζω υπεράνω, αλλά είναι μόνο επειδή δεν θέλω με τίποτα να με πάρει από κάτω. Κι αυτό επειδή δεν υπάρχει λόγος. Από τα 29 πας στα 30, όχι στα 70. Αν εκμεταλλεύεσαι τα χρόνια για να βελτιώνεσαι, είσαι καλά. Αύριο το βράδυ, θα πιω λίγο νερό και στην υγειά σας.

Ο δρόμος μού ανήκει

Λοιπόν, χωρίς εισαγωγές και χαζομάρες, δείτε τί πρέπει να κάνετε για να είστε πρώτες μούρες στον δρόμο και γενικότερα ίσως. Ξεκινάμε.

Κεφάλαιο πρώτο. Οδήγηση.

Πρώτο πράγμα που πρέπει να θυμάμαι όταν μπαίνω στο αυτοκίνητο είναι ότι οι δρόμοι μού ανήκει. Πληρώνω φόρους, τέλη κυκλοφορίας, άρα μπορώ να κάνω ό,τι γουστάρω. Πρώτα κουμπώνω τη ζώνη πίσω από την πλάτη μου για να σκάσει αυτή η μαλακία που βάλανε στα καινούργια αυτοκίνητα και κουδουνίζει αν δεν φορέσεις ζώνη. Σιγά μην περιοριστώ. Και τώρα, είμαι έτοιμος να ξεκινήσω. Θα συναντήσω πολλά στον δρόμο μου, αλλά έχω μάθει να τα αντιμετωπίζω.

Όταν θέλω να στρίψω και νομίζω ότι χρειάζεται οπωσδήποτε να ανάψω φλας, μπορώ να το κάνω αμέσως μόλις ξεκινήσω να παίρνω την στροφή. Αφού ξέρω ότι θα στρίψω, τί το χρειάζομαι; Όποιος είναι από πίσω, ας περιμένει. Το ίδιο ισχύει και όταν θέλω να παρκάρω. Μπορώ να βγάλω αλάρμ όταν θα έχω σταματήσει ή όταν θα έχω κόψει σημαντικά ταχύτητα και ο πισινός μου έχει ήδη καταλάβει ότι θα παρκάρω. Βλέπεις, για άλλους το φλας σημαίνει πρόθεση. Για μένα σημαίνει γεγονός. Και εφόσον τα γεγονότα μιλάνε από μόνα τους, κάποιες φορές δεν χρειάζεται φλας. Απλά πράγματα. Στο ξεπαρκάρισμα είναι καλό να προσέχω περισσότερο, γιατί υπάρχουν και μαλάκες που πηγαίνουν στον δρόμο και μπορεί να πέσουν πάνω μου.

Όσον αφορά το παρκάρισμα, είπαμε. Ο δρόμος μού ανήκει. Μπορώ να παρκάρω όπου θέλω, αρκεί να μην περπατήσω καθόλου. Θα τριπλοπαρκάρω έξω από την καφετέρια όπου θα περάσω το πρωί μου, θα στενέψω τον δρόμο (ΜΟΥ), αλλά θα βλέπω το αμάξι μου. Και θα το βλέπουν και οι άλλοι. Επίσης, αν θέλει η κυρά να σταματήσει κάπου για ψώνια, θα σταματήσω στη μέση τού δρόμου, διότι κι εκείνη δεν έφτιαξε την κορμάρα της περπατώντας, έτσι; Ας περιμένουν οι πισινοί, δεν θα πάθουν τίποτα. Βέβαια, αν είμαι μόνος μου, σταματάω, κατεβαίνω, κάνω τη δουλειά μου, κάνω την κλασική χειρονομία "μισό λεπτό" στους άλλους, ρίχνω και κανένα μπινελίκι σε αυτούς που δε σέβονται το ότι τούς αφήνω να χρησιμοποιούν τον δρόμο μου και φεύγω.

Η χειρονομία "μισό λεπτό" είναι χρήσιμη όταν παρκάρω μπροστά από κάποιον που ετοιμάζεται κι έχει βγάλει φλας για να ξερπαρκάρει. Σιγά μη μετακινηθώ. Ας περιμένει να κάνω τη δουλειά μου. Δεν θα πάθει τίποτα.

Μπορώ να παρκάρω όπου γουστάρω. Κι αν έχω ένα τεράστιο 4Χ4 με επιπλέον καρότσα, μπορώ να το παρκάρω στη γωνία και να κλείνω την ορατότητα αυτού που έρχεται και θέλει να στρίψει αλλά δεν μπορεί επειδή εγώ πάρκαρα εκεί και βγαίνει στα τυφλά με αποτέλεσμα να έρθει ένα μηχανάκι και να πέσει πάνω του. Αυτός φταίει, που βγήκε, θα τού το πει κι ο άσχετος παππούς με την πίτσα στο χέρι. Εγώ θα βγω ζάχαρη. (σημ. Αυτό μού έχει συμβεί. Ευτυχώς που το παιδί δεν έπαθε τίποτα. Ένας περίεργος γέρος επέμενε ότι εγώ έφταιγα και ο μαλάκας με το πελώριο όχημα, το πήρε κι εξαφανίστηκε. Ο θεός να τούς κόβει χρόνια και να μού δίνει σκουλαρίκια.)

Όπου γουστάρω, είπα. Πάνω σε πεζοδρόμια, μπροστά σε ράμπες για τη μετακίνηση ανθρώπων με κινητικά προβλήματα (έλα μωρέ, σιγά μην έρθει τώρα). Οι δρόμοι μού ανήκουν. Γι'αυτό και στα φανάρια κάνω επίσης ό,τι γουστάρω. Αν είμαι πρώτος, δεν πειράζει να ξεχαστώ σκαλίζοντας τη μύτη μου με δύο δάχτυλα, θα το προλάβω το φανάρι. Αν δεν είμαι πρώτος, πατάω αμέσως κόρνα, για να μην ξεχαστεί ο μαλάκας μπροστά και χάσω το φανάρι. Επίσης, προσπερνάω οτιδήποτε με εμποδίζει να φτάσω πρώτος στο κόκκινο φανάρι. Δεν το ξέρουν ότι η θέση εκκίνησης είναι σημαντική και παίρνεις πιο πολλούς πόντους; Βλάκες...

Α, μίλησα για προσπέραση. Καταρχήν, όταν μιλάω στο τηλέφωνο, κινούμαι αργά και όσο γίνεται πιο κοντά στη μέση τού δρόμου. Επειδή εγώ πάω με το πάσο μου και μιλάω στο γκομενάκι, δε σημαίνει ότι οι άλλοι μπορούν να με περνάνε. Ή απλά δε με νοιάζει. Αλλά όταν κάποιος μιλάει στο τηλέφωνο και κινείται όσο γίνεται πιο κοντά στη μέση τού δρόμου, δεν μπορώ να το ανεχτώ. Θα πατήσω κόρνα, θα τού κολλήσω, στην ανάγκη θα τον πετάξω από τον δρόμο. Δεν μπορείς εσύ κύριε να κόβεις την κυκλοφορία! Έχουμε πληρώσει για τον δρόμο! Κι επίσης, όταν είμαστε 5-6 αυτοκίνητα και μπροστά ένα φορτηγό, ποιος πρέπει να προσπεράσει πρώτος όταν βγούμε στην ευθεία; Μα φυσικά, αυτός που έχει το πιο γαμάτο αυτοκίνητο. Συνήθως είναι ο τελευταίος, οπότε προσπερνάει μερικούς στη σειρά, μένει και στο αντίθετο ρεύμα περισσότερη ώρα, αλλά είναι ο πιο γαμάτος κι αυτό δεν αλλάζει.

Εννοείται ότι καλό είναι να ξέρει όλος ο κόσμος ότι έχω δυνατά ηχεία κι ακούω κορυφαία μουσική. Οπότε, ορθάνοιχτα παράθυρα και Πλούταρχος στο τέρμα. Και περνάμε αργά αργά από τις καφετέριες για να κόψουμε κίνηση. Και όσο για τούς πεζούς, είτε είναι γιαγιάδες, είτε φορτωμένοι, είτε βρέχει, είτε είναι σε διάβαση, δε μάς απασχολεί. Θα περάσουμε και ας τούς δώσει προτεραιότητα ο επόμενος. Ο πισινός.

Κεφάλαιο δεύτερο. Πεζοί.

Όταν είμαι πεζός, έχω προτεραιότητα. Ο δρόμος μού ανήκει. Και δεν μπορεί κανείς οδηγός να με πατήσει, γιατί θα με πληρώνει. Αυτό μού δίνει το δικαίωμα να περπατάω στη μέση τού δρόμου σαν να μη συμβαίνει τίποτα και χωρίς να κοιτάω αν έρχεται αυτοκίνητο. Το ίδιο ισχύει όταν μού δίνουν προτεραιότητα και δεν περνάνε σαν μανιακοί. Πηγαίνω με το πάσο μου.

Κεφάλαιο τρίτο. Τροχονόμοι.
Συμβουλεύομαι τις πινακίδες. Αν πάρκαρε παράνομα, τον γράφω, ανάλογα και με τα κέφια μου ή τα κέφια τού προϊστάμενου. Μετά, οι κλήσεις σε σημαντικά πρόσωπα θα σβηστούν και οι υπόλοιπες θα πληρωθούν. Επίσης, θα βάλω τις φωνές σε όποιον μού μιλήσει, είτε ευγενικά είτε με τσαμπουκά, για να καταλάβουν ποιος είναι η εξουσία. Ο δρόμος μού ανήκει.
_______________________________________________

Το παρόν κείμενο θα ενημερωθεί όποτε υπάρξουν ιδέες για να το συμπληρώσουν.

Εγνατία επωδός

Η φωτογραφία από το www.olig.gr

Επιτέλους, παραδόθηκε πριν από κάποιες μέρες το κομμάτι τής εγνατίας οδού από την Χρυσούπολη στην Ξάνθη. Προσωπικά, δεν το βρήκα και τόσο εξυπηρετικό, αφού τον χρόνο που γλυτώνει κάποιος για να φτάσει στον κόμβο, τον χάνει για να βγει στο Πετροχώρι και από εκεί να πάει στην Ξάνθη. Αυτό από την δυτική μεριά. Δεν πέρασα από την ανατολική. Ο παλιός δρόμος έγινε αρκετά βολικός, από την στιγμή που δεν μπλοκάρεται από νταλίκες πλέον. Ειδικά όταν μπουν τα διόδια, θα γίνει η μόνη διέξοδος. Θα ήθελα να προτείνω σε όλους να μποϊκοτάρουμε την εγνατία όταν βάλουν διόδια, αλλά αυτό θα γίνει μόνο από τούς ντόπιους, έτσι κι αλλιώς. Κάποιος που έρχεται από μακριά, δεν γίνεται να χρησιμοποιεί τούς παλιούς δρόμους, προφανώς. Και εκεί βασίζονται οι ελέγχοντες το έργο. Μακάρι να ερημώσει ο δρόμος όταν μπουν τα διόδια. Αμήν παναΐα μου και τέτοια.

Χιμαιρολόγιο

Εντάξει, είναι έτοιμο, εδώ και μία εβδομάδα. Γύρω στον Δεκέμβριο μού τη βάρεσε και τελικά το εφάρμοσα. Αποφάσισα ξαφνικά, ότι γουστάρω να κάνω σκίτσα. Όποιος ενδιαφέρεται να δει το αποτέλεσμα, το μπλογκ είναι το http://chimerolog.blogspot.com.

Υ.Γ. Φρέντε, ευχαριστώ.

Τί βλέπει η νεολαία στο διαδίκτυο

Η φωτογραφία είναι από το Media Blog.

Αυτός ήταν ο υπότιτλος που εμφανιζόταν στην εκπομπή τού βρωμερού παράσιτου τής τηλεόρασης, δηλαδή ενός εκ των βρωμερών παράσιτων τής τηλεόρασης. Δεν την είδα όλη. Δεν την είδα εσκεμμένα. Ετοιμαζόμουν να βγω από το σπίτι και ήταν ανοιχτή. "Μπορώ", λέει. "Μπορώ και χειρότερα", εννοεί. Το θέμα, εκείνη την ώρα, ήταν τα περίεργα που "βλέπει η νεολαία" μέσα από τα βίντεο τού YouTube και τα σχετικά. Έδειχνε διάφορους με ορισμένες ανωμαλίες, που δεν χρειάζεται να αναφέρω εδώ, διότι δεν έχει νόημα.

Τα τελευταία λίγα χρόνια, λόγω βιωμάτων και πληροφοριών, έχω γίνει αρκετά καχύποπτος. Ως πολυκύτταρος οργανισμός, δεν έχω το παραμικρό ίχνος εμπιστοσύνης στην τηλεόραση. Με αυτά τα δεδομένα, οι σκέψη που μού πέρασε ήταν η εξής: Την ώρα που παιζόταν η εκπομπή αυτού τού σιχαμένου μύκητα, ποιοι παρακολουθούν; Κυρίως νοικοκυρές, εργαζόμενοι κλπ, που ενδεχομένως να έχουν παιδιά που ανήκουν στη νεολαία που βλέπει αυτά τα πράγματα στο διαδίκτυο. Οι γονείς, στη συντριπτική τους πλειοψηφία, δεν έχουν ιδέα για το τί μπορει να ψαχουλεύουν τα παιδιά τους στο ίντερνετ. Και έρχεται αυτή η ομιλούσα βλέννα για να απαξιώσει το ίντερνετ λέγοντας ότι τα παιδιά μας βλέπουν τέτοια πράγματα σε αυτό το εργαλείο τού διαβόλου. Και κάλεσε και ψυχολόγους, ειδικούς, έστησε ολόκληρη συζήτηση στο στούντιο, για να μάς δείξει τί βλέπουμε στο ίντερνετ. Με άλλα λόγια, κυρά μου, ο γιος σου κάθεται και βλέπει αηδίες αντί να διαβάζει θρησκευτικά για το διαγώνισμα τής Παρασκευής. Κοίτα να τον συμμαζέψεις.

Λυπάμαι (δηλαδή, χαίρομαι), αγαπητά απόβλητα, αλλά ο κόσμος ξυπνάει. Και χρησιμοποιεί το ίντερνετ και για την ενημέρωσή του. Αυτό που δείξατε ήταν ένα μικρό μέρος των πραγμάτων που μπορείς να βρεις μέσα σε αυτόν τον απεριόριστο (;) πλούτο από πληροφορίες. Μπορεί να πείθετε κάποιους, αλλά αυτοί όσο πάει λιγοστεύουν. Οι κωλοεκπομπές σας και οι γενικότερες προσπάθειες αποπροσανατολισμού και αποχαύνωσης των ανθρώπων, έχουν αρχίσει να χάνουν την ισχύ τους. Προσωπικά, ανυπομονώ.

Των φρονίμων τα ψάρια βρωμάνε απ'το κεφάλι στο λάκο με την φάβα

Η φωτογραφία είναι άσχετη, αλλά νομίζω ότι είναι
προτιμότερη από κάποιον βουλευτή ή κάποιον
αστυνομικό.

Λοιπόν. Το βράδυ δε μ'έπαιρνε ύπνος και, μεταξύ άλλων, σκέφτηκα το εξής. Ας φανταστούμε μία ιστορία. Αν έχει συμβεί κάτι παρόμοιο, δεν θα εκπλαγώ, αλλά δεν το γνωρίζω. Αυτά που θα γράψω είναι υποθέσεις.



Και ξεκινάμε. Ας φανταστούμε δύο αστυνομικούς σε βραδινή υπηρεσία. Αραγμένοι με το όχημά τους, σταματάνε οχήματα για τυπικούς ελέγχους. Ευγενέστατοι, κάνουν τη δουλειά τους κανονικά, οι οδηγοί είναι συνεργάσιμοι και δεν σημειώνεται κάποιο ευτράπελο. Αυτά. Τέλος ιστορίας. Ωραία, δεν ήταν;



Έλα, αφήνουμε τις μαλακιούλες. Εννοείται ότι θα σημειωθεί ευτράπελο, αλλιώς γιατί να κάτσω να γράψω; Τόσο βλαμμένος είμαι; Τέλος πάντων, κάποια στιγμή σταματάνε κι ένα αρκετά πολυτελές όχημα, με σκοτεινιασμένα τζάμια κλπ. Ο τύπος που βγαίνει από μέσα είναι εριστικός, αρνείται να κάνει αλκοτέστ, επαναλαμβάνει την κλασική ατάκα κάθε κυρίαρχου τού σύμπαντος ("ξέρεις ποιος είμαι εγώ ρε;"), γαρνιρισμένη με ολίγη από "θα σε στείλω σε καμμιά βραχονησίδα να κάνεις αλκοτέστ στα καβούρια", όλα αυτά συνοδευμένα από απειλητικές κινήσεις των χεριών, για να ξέρουμε ποιος είναι το αφεντικό. Ο ένας αστυνομικός, δείχνει να κωλώνει, αλλά ο άλλος, μετά από κάποιες προσπαθειες μέσω ευγενικών, όσο γίνεται, συστάσεων, τον μαγκώνει, τού περνάει χειροπέδες και τον πετάει στο περιπολικό. Και πηγαίνουν μία βόλτα από το τμήμα. Ως εδώ, καλά.



Στο τμήμα, υπάρχει ένας προϊστάμενος. Πριν ο τυπικός αστυνομικός μιλήσει, ο προϊστάμενος αναγνωρίζει τον μπουζουριασμένο, αφρίζοντα βουλευτή. Πόσο πιθανό είναι:

α) Εντελώς τυπικά, να ρωτήσει τον αστυνομικό που προχώρησε στη σύλληψη τού βουλευτή τί συνέβη και να συνεχίσουν κανονικά πετώντας τον στο κελί για το βράδυ παρά τις κραυγές και τις απειλές του. Και το πρωί βλέπουμε.

β) Μόλις τον δει, να πει "κύριε βουλευτά μου, τί σάς έκανε αυτός ο αχρείος, θα φροντίσω να τιμωρηθεί παραδειγματικά" και να προθυμοποιηθεί να πάει ο ίδιος ο προϊστάμενος τον βουλευτή στο αυτοκίνητό του, εκεί όπου έγινε η σύλληψη (έτσι είναι, αν δεν παίρνεις προφυλάξεις).

γ) Μόλις τον δει, να πει "συγνώμη κύριε βουλευτά μου, ο αστυνόμος είναι νέος και ενθουσιώδης και δεν σάς γνώριζε, σας διαβεβαιώ πως δεν θα ξανασυμβεί".



Αν γίνει το α), υπάρχουν οι εξής πιθανότητες:



1) Ο προϊσταμενότερος που έρχεται, βλέπει τον βουλευτή, ρωτάει τί έγινε και μετά ακολουθεί τις νόμιμες διαδικασίες ώστε ο παράνομος βουλευτής να λογοδοτήσει στη δικαιοσύνη (τί ωραίο κλισέ. Σαν χάρτινος πύργος).

2) Ο προϊσταμενότερος, μόλις τον βλέπει, λέει "κύριε βουλευτά μου, τί σάς έκανε αυτός ο αχρείος, θα φροντίσω να τιμωρηθεί παραδειγματικά" και προθυμοποιείται να πάει ο ίδιος ο προϊστάμενος τον βουλευτή στο αυτοκίνητό του, εκεί όπου έγινε η σύλληψη.

3) Μόλις τον δει, να πει "συγνώμη κύριε βουλευτά μου, ο αστυνόμος και ο προϊστάμενος είναι νέοι και ενθουσιώδεις και δεν σάς γνώριζαν, σας διαβεβαιώ πως δεν θα ξανασυμβεί".

4) Ο βουλευτής έχει ήδη καλέσει τα κανάλια και μέσα σε 6' που παίρνει στο πιο καθυστερημένο συνεργείο για να φτάσει, έξω από το τμήμα γίνεται τής πουτάνας από ημίβλακες δημοσιογράφους, που με όσο μπορούν πιο εκνευριστικό τόνο στη φωνή, περιγράφουν τα "γεγονότα" (αστυνομική αναλγησία, δεν σεβάστηκαν ούτε τον βουλευτή, σύσσωμος ο πολιτικός κόσμος καταδικάζει τη νέα αυθαιρεσία κλπ). Πρόκειται για τούς ίδιους δημοσιογράφους που, είτε μιλάνε στον μοναδικό τυχερό τού Τζόκερ, είτε μιλάνε σε κάποιον πατέρα που ο γιος του πήγε φαντάρος και γύρισε σε φέρετρο θα ρωτήσουν "πώς αισθάνεστε;".



Πόσο πιθανό είναι να γίνει το γεγονός που περιγράψαμε και στη συνέχεια να γίνει το α) και το 1); Δεν θα πω ότι είναι απίθανο να υπάρξουν τόσοι σωστοί άνθρωποι, αλλά δε νομίζω ότι είναι και ιδιαίτερα πιθανό. Κι αν θέλει κάποιος να αγιάσει, ο φόβος τής δυσμενούς μετάθεσης δεν πρόκειται να τον αφήσει. Έτσι είναι ο καρκίνος άλλωστε. Προσβάλλει τα υγιή κύτταρα. Δεν θα πάνε τα υγιή κύτταρα να προσβάλλουν τα καρκινικά.



Δεν θέλω να δικαιολογήσω τίποτα. Απλά προσπαθώ να σκεφτώ πώς σκέφτονται όλοι αυτοί. Δεν μπορεί, όλοι είμαστε ανθρώπινα όντα. Δεν γίνεται να τα κάνουν όλα αυτά χωρίς να περνάει από το μυαλό τους ότι δεν είναι και πολύ εντάξει. Δεν θέλω να το πιστέψω αυτό το πράγμα. Αλλά μετά την χούντα, ήρθε η εκλεγμένη χούντα.

11 year old pregnant girl

Κυκλοφορεί αυτό το e-mail, να προσέχετε. Κίνδυνος, θάνατος και τα σχετικά!

On December 24, 2006 at 8 oclock in the morning, a young 14 year old boy by the name of Scott Jackson was found dead. Doctors couldn't come up with the cause of his death. His mother checked his emails to see if she could figure out what happened. Turns out he was still signed into his Yahoo email account. She found he had gone to sleep after he read and didn't send a chain letter about a little girl that kills you in your sleep with no natural cause of death. This is the email she read: My name is ofelia Heras. I'm 16 years old. I'm a murderer. I have no face. When you look at me you'll die immediately. You have 900 seconds to send this to 24 or I will visit you tonight.
Put subject as:
11 year old pregnant girl

Δηλαδή, τη γαμήσαμε! Δεν θα μείνει ρουθούνι!

Mayday, Mayday! Rudolph down!

Κι εκεί που καθόμαστε ήρεμα, ξαφνικά το ζωντανό στη φάτνη έπεσε. Τί μπορεί να τού συνέβη άραγε;


1) Δεν άντεξε τόσο κέρατο;


2) Εξοστρακίστηκε κάποια σφαίρα;


3) Το γκρέμισαν οι μισητοί αναρχικοί/ κουκουλοφόροι/ γκάνγκστερ;


4) Ήταν θύμα τού ανασχηματισμού;


5) Κατέβηκε σε απεργία;


6) Βαρέθηκε να ακούει τις ιστορίες που τού διάβαζε ο άγιος κόκα-κόλα;


7) Το βάρεσε ο ήλιος και δεν είναι συνηθισμένο σε τέτοιες λιακάδες;


Πάω πιο κοντά και τί να δω; Ακόμα κάτω ήταν!




Τώρα που μιλάμε, ο Ρούντι (επιτρέψτε μου το χαϊδευτικό οικειότητας) έχει επιστρέψει στη θέση του, αλλά οι γιατροί αναγκάστηκαν να τού ακρωτηριάσουν τα κέρατα. Έστω και κάτω από τον, κάτα μία έννοια, ευνουχισμό του, θα συνεχίσει το έργο του, δηλαδή τη διάδοση τού άκρατου καταναλωτισμού.


Αλήθεια, ολόκληρος εργοστασιάρχης, με στρατιά από υπαλλήλους, που μοιράζει τόσα εκατομμύρια πακέτα κάθε χρόνο μέσα σε ένα βράδυ, δεν έχει λεφτά για να πάρει ένα αεροπλάνο τής προκοπής και κυκλοφορεί με το σκατοέλκηθρο; Παράξενο μού φαίνεται. Όλα τα άλλα είναι φυσιολογικά.

Θέλημα θεού

Αν ενδιαφέρεται κανείς, μπορώ να στείλω το κολλάζ και σε ένα ενιαίο αρχείο. Όταν πήγα να το φορτώσω εδώ, έβγαινε ένα θολό χάλι.

Ακόμα μία μικρή γνώμη

Η φωτογραφία από το http://www.fire.gr/portal/images/photos/news/2005/treeonfire.jpg

Όσο για τούς ταραξίες, μήπως πήρε κανενός το αυτί περίπτωση κουκουλοφόρων που βγήκαν μέσα από φορτηγάκι τής αστυνομίας; ΠΑΛΙ;

Προς τσογλαναρά: Άσε, οι ζωντανοί είναι πολύ βολεμένοι και ποιος ανασταίνεται πρωινιάτικα/ μεσημεριάτικα/ απογευματιάτικα/ βραδιάτικα/ νυχτιάτικα/ δευτεριάτικα/ γαμησιάτικα… Θα “ενημερωθούμε” από τα ΜΜΕλέγχου, θα ρίξουμε κανένα μπινελικάκι στους αληταράδες, θα φάμε και μία πίτσα με απ’όλα, που την έχουν και πανάκριβη, οι κερατάδες (πόσο ακόμα θα τα κονομήσουν;) και είμαστε εντάξει.

Είμαι εναντίον κάθε μορφής βίας. Δυστυχώς, εδώ που έχουμε φτάσει, να μάς κοροϊδεύουν μπροστά στα μούτρα μας, να μάς προκαλούν, να μάς εκμεταλλεύονται, να μάς εξαθλιώνουν, να μάς απαξιώνουν, να μάς διαχωρίζουν, κάποια στιγμή θα γινόταν κι αυτό. Βέβαια, δεν φταίνε τα κτίρια και τα αυτοκίνητα. Ορισμένοι άνθρωποι είναι αυτοί που ευθύνονται αλλά, όπως σε κάθε πόλεμο, οι υπεύθυνοι είναι κρυμένοι και ασφαλείς. Κι όμως, όσο αφελής και βλάκας κι αν αισθάνομαι όσο το σκέφτομαι, πιστεύω ότι τα πράγματα μπορούν να αλλάξουν προς το καλύτερο για όλους χωρίς να ανοίξει ούτε ρουθούνι. Κι όπως λέω με κάθε ευκαιρία (και αναφέρθηκε και πιο πάνω), όλα ξεκινάνε από την αυτοβελτίωση. Πώς θα διορθωθεί η κοινωνία αν δεν διορθώσουμε τον τρόπο με τον οποίο σκεφτόμαστε και λειτουργούμε;

Σχόλιο στο http://freddos.yooblog.gr/2008/12/08/689/#comment-5417

Oh Steve!

http://www.smbc-comics.com

http://lolgod.blogspot.com

Τσεκάρετε με μανία αυτές τις δύο σελίδες!

Ενισχύστε το θράσος μας

Επιτρέψτε μου να σάς συστήσω. Από εδώ μερικά από τα ιερά υλικά που θα κατασκευάσουν τον ιερό ναό τού άγιου Γεώργιου, ο οποίος υπάρχει ήδη, αλλά είπαμε να το μεγαλώσουμε διότι, ρε παιδί μου, πάνε καλά οι δουλειές και θέλουμε μεγαλύτερο μαγαζί, να χωράει πιο πολύ κόσμο. Από εκεί, αυτοί στους οποίους απευθύνεται η προστακτική. Δηλαδή, οι μεγαλοπαπάδες, οι μεγαλομοναχοί, αυτοί που έχουν τα λεφτά για να ενισχύσουν την διέγερση, εεε, την ανέγερση τού ιερού αυτού ναού. Άντε καλά, πλάκα κάνω. Οι συνταξιούχοι, οι μερικώς απασχολούμενοι υπάλληλοι, οι εντελώς απασχολούμενοι -και όχι ιδιαίτερα καλοπληρωμένοι- υπάλληλοι, οι αυτοαπασχολούμενοι -τρέχοντες και τρέμοντες κάθε που τελειώνει ο μήνας- επαγγελματίες και γενικότερα άνθρωποι που δεν τούς περισσεύουν και πολλά, αλλά δεν παραλείπουν να τα στάζουν πού και πού στην εκκλησία, έτσι, "για το καλό". Τίνος το καλό, δεν μπορώ να καταλάβω. Αν το σκέφτονταν λίγο, θα το έκαναν;





Το παλιό μαγαζί. Καθόλου ευκαταφρόνητο σε μέγεθος, μάλλον θα χρησιμοποιηθεί σαν αποθήκη για τα νέα εμπορεύματα όταν ετοιμαστεί το καινούργιο.


Τα μοναστήρια στο άγιο όρος έχουν ξεπατωθεί να διεκδικούν εκτάσεις γης και δεν τούς νοιάζει αν θα ξεσπιτώσουν ή αν θα καταστρέψουν τούς ανθρώπους που ζουν κι εργάζονται ήδη εκεί. Το ξέραμε ότι η εκκλησία είναι υπέρ των αστέγων, αλλά όχι και να προσπαθεί να δημιουργήσει καινούργιους.


Βέβαια, βρίσκουν και τα κάνουν. Οι άνθρωποι είναι μαζί τους. Υπάρχει και το κλασικό επιχείρημα "εγώ πάω στην εκκλησία για μένα, όχι για τούς παπάδες". Εντάξει, σεβαστό. Σκέψου όμως κάτι άλλο. Αυτοί οι ίδιοι, που είναι μέσα και είναι η δουλειά τους, φέρονται έτσι, χωρίς φόβο θεού, χωρίς σεβασμό στα τέκνα τού θεού. Και είναι μέσα στα πράγματα. Μήπως ξέρουν κάτι παραπάνω; Δε σε πονηρεύει λίγο αυτό; Αν ο ιδιοκτήτης μίας πιτσαρίας σού έλεγε στα μούτρα ότι δεν αντέχει την πίτσα, θα ξαναπήγαινες να φας εκεί; Εδώ γιατί είσαι τόσο επιεικής;



Εντάξει, το κάνεις για την ψυχή σου. Πολύ καλό αυτό. Υπάρχει έρευνα που αποδεικνύει ότι όσοι πιστεύουν, έχουν την τάση να ζουν περισσότερο. Τί τούς χρειάζεσαι τούς καλοπληρωμένους ιερούς ναούς και τούς καλοθρεμμένους παπάδες; Δεν εκφράζεσαι αρκετά από μόνος σου;



Αλλά πρέπει να βλέπουμε παντού εχθρούς. Υπάρχουν ΜΜΕλέγχου που με κάθε αποκάλυψη τής απατεωνιάς των ιερέων και τής θρησκείας γενικότερα, σπεύδουν να ανακαλύψουν εχθρούς και να κραυγάσουν για τις επιθέσεις που δέχεται η ορθοδοξία. Δηλαδή, η σωστογνωμία. Από ποιους; Μάλλον από τούς λαθογνώμους ή λαθογνώμονες ή όπως αλλιώς θέλει να το θέσει κάποιος.




Η Χρυσούπολη έχει δύο εφημερίδες. Η μία έχει αναφέρει ότι έστω και ένα γεροντάκι να έχει μείνει ακέραιο στο άγιο όρος, πρέπει να προστατευτεί η περιοχή. Δηλαδή, όλοι οι άλλοι να αλωνίζουν; Μήπως στην προσπάθεια να κρατηθεί η ορθοδοξία ψηλά στην αντίληψη των ανθρώπων, ξεχάσαμε τούς ανθρώπους; Μπερδέψαμε τις προτεραιότητες; Όπως αναφέρεται μία ανησυχία στην δεύτερη εφημερίδα, οι καιροί είναι δύσκολοι και δεν φταίει η εκκλησία. Εγώ γιατί νομίζω ότι έχει κάποια συμμετοχή; Κι αν δεν φταίει, γιατί δεν κάνει τίποτα για να διορθώσει την κατάσταση, αλλά σε κάποιες περιπτώσεις κάνει τα πάντα για την επιδεινώσει;



Έχουμε καταντήσει να δίνουμε βάση σε σύμβολα και να ξεχνάμε την ουσία. Ποια είναι η ουσία; Να ζούμε όλοι όσο γίνεται καλύτερα. Και το "όσο γίνεται καλύτερα", προσωπικά το ορίζω ως την κατάσταση στην οποία αισθανόμαστε ότι έχουμε τις λιγότερες δυνατές ανάγκες για να καλύψουμε. Έχουμε καλύψει τις βασικές ανάγκες μας έτσι ώστε να μπορούμε να τρέξουμε και να φωνάξουμε για να υπερασπιστούμε τις ανάγκες των παπάδων;



Σε παρακαλώ, αναγνώστη που διαφωνείς -και πολύ καλά κάνεις, εφόσον δεν εκφράζεσαι από τα λόγια μου-, μη με παρεξηγείς. Δε μιλάω έτσι επειδή μισώ τούς ανθρώπους. Το αντίθετο. Θα ήθελα να είμαι σε ένα μέρος όπου όλοι θα αισθανόμασταν όμορφα (χωρίς να είμαστε μαστουρωμένοι) και όταν υπάρχουν θεσμοί που υποτίθεται ότι ενώνουν σε ένα κλίμα αγάπης τούς ανθρώπους, αλλά ουσιαστικά κάνουν το αντίθετο, δεν μπορώ. Κάποτε τα πίστευα κι εγώ αυτά, αλλά έφτασα να αισθάνομαι τόσο κορόιδο... Η παρακάτω φωτογραφία είναι αφιερωμένη σε όλους τούς ανθρώπους. Με την ελπίδα ότι θα αρχίσουμε να είμαστε άνθρωποι (άνω θρώσκω = κοιτάω ψηλά) και θα πάψουμε να προσκυνάμε το τίποτα.

Spiti 69

Πολύ μ'αρέσει! Δεν ξέρω τί άλλο να γράψω!

jesus.blogspot.com

Άραγε, τί περιεχόμενο μπορεί να έχει αυτό το μπλογκ;